บทที่ 752 ทำให้หัวหน้าพรรคเทียนหลงโกรธ

อู๋เป่ยไม่แม้แต่จะสนใจอีกฝ่าย เขายกเท้าขึ้นและเตะหวงฝู่เหิงอย่างแรง จนทำให้อีกฝ่ายกรีดร้องพร้อมมีเลือดสาดกระเซ็นออกมา

อีกฝ่ายเริ่มกังวล เขาพูดว่า: "สหาย หยุดก่อนเถอะ มีอะไรก็พูดดีๆ!"

จากนั้นอู๋เป่ยก็โบกมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "ในเมื่อพูดภาษาคนได้ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่พูด"

ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือด เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า: "ไม่รู้ว่าหลานชายฉันทำอะไรให้คุณขุ่นเคือง ทำไมคุณถึงลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้!"

อู๋เป่ยมองไปที่ชายคนนั้น เขามีหนวดเคราสีเทาและมีอายุพอสมควร เขาเป็นตี้เซียนหยางบริสุทธิ์ เขาสวมเสื้อคลุมสีเทา แต่งกายคล้ายคนราชวงศ์ชิง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "ไอบ้านั่น มันทำตัวเหมือนไม่มีใครสั่งสอน ไม่รู้จักมารยาท วันนี้ฉันเลยแสดงน้ำใจ ช่วยคุณสั่งสอนเขา"

ชายชราในชุดคลุมสีเทาดูไม่ได้ เขาพูดว่า: "ฉันชื่อหวงฝู่ชู่เริ่น เป็นปู่ของหวงฝู่เหิง ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณเป็นใคร"

อู๋เป่ย: "ฉันเป็นผู้นำของเทียนหลง ถ้าคุณไม่ยอม เราคงต้องต่อสู้กันสักรอบ"

หวงฝู่ชู่เริ่นตกตะลึง ที่แท้ชายคนนี้เป็นผู้นำพรรคเทียนหลง! เขาพูดว่า: "ที่แท้ท่านคือผู้นำพรรคเทียนหลง ท่านทำอย่างนี้กับหลานชายฉัน คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่"

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "จะฆ่าฉันก็เข้ามา อย่าพูดมาก ฉันแค่ถามว่าคุณยอมรึเปล่า ถ้าไม่ยอมก็ต่อสู้กับแค่นั้น"

หวงฝู่ชู่เริ่นจะกล้าต่อสู้กับอู๋เป่ยได้ยังไง แค่หมัดเมื่อกี้กระดูกของเขาก็แตกแล้ว!

เขาหายใจเข้าลึก ๆ จ้องมองที่หวงฝู่เหิงที่กำลังคร่ำครวญอยู่บนพื้นและพูดว่า: "ไอ้สารเลว แกมาทำให้ฉันอับอาย แกทำได้ยังไง? มาจอโทษผู้นำพรรคเทียนหลงเดี๋ยวนี้ !"

อู๋เป่ย: "ไม่ใช่ขอโทษฉัน แต่ขอโทษเย่เทียนจงศิษย์พี่ของฉัน!"

หวงฝู่เหิงที่อยู่บนพื้นเกลียดอู๋เป่ยมาก เขาตะโกน: "ให้ฉันขอโทษ ฝันไปเถอะ!"

อู๋เป่ยหัวเราะ: "หึหึ ไม่ขอโทษก็แล้วแต่ฉันจะทำลายวรยุทธ์คุณ ทำให้คุณเป็นขอทานใต้สะพานลอยสัก 3 ปี"

หวงฝู่ชู่เริ่นสะดุ้ง เขารีบพูด: "ผู้นำพรรคเทียนหลงใจเย็นก่อน"

จากนั้นเขาก็มาหาหลานชายของเขาแล้วกระซิบ: "ขอโทษคุณเย่เร็วเข้า!"

หวงฝู่เหิงไม่พอใจมาก ปู่ของเขาเป็นถึงตี้เซียน ตระกูลหวงฝู่เป็นถึงตระกูลศิลปะการต่อสู้ ทำไมเขาต้องกลัวผู้นำพรรคเทียนหลงคนนี้ด้วย? แต่เขาไม่กล้าที่จะขัดใจหวงฝู่ชู่เริ่น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยกแขนอันเจ็บปวดของเขาขึ้นพลางประสานมือไปทางเย่เทียนจง

“คุณเย่ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง”

เย่เทียนจงหัวเราะ: "ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือโทษ"

ในขณะที่พูด เขาไม่ได้มอบดาบเฉินหวู่ให้กับหวงฝู่เหิง เขาทำแค่หยิบดาบแล้วเดินลงไป

อู๋เป่ยเดินตามลงมาและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ศิษย์พี่ กังฟูผมเก่งหรือเปล่า? ผมทุบตีหลานชายชายนั้นอย่างแรงจนเขาสู้ไม่ไหว"

เย่เทียนจงรู้สึกขบขันและพูดว่า: "หลานชายคนนั้นไม่ได้อ่อนแอเลย เขามีความเชี่ยวชาญในศาสตร์ลับทั้งสี่ของตระกูลหวงฝู่ น่าเสียดายที่เขายังตามหลังศิษย์น้องอยู่มาก สุดท้ายจึงถูกทำให้กลายเป็นสภาพนั้น"

หยางมู่ไป๋และคนอื่น ๆ ก็หัวเราะเช่นกัน กลุ่มคนเดินจากไปและปล่อยให้หวงฝู่เหิงต้องอับอายอยู่ตรงนั้น

“เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่!” หลังจากนั้นสักพัก เขาก็ตะโกนเมื่อเห็นอู๋เป่ยและคนอื่น ๆ เดินจากไปแล้ว

อู๋เป่ยและคนอื่นๆ มาที่บ้านเย่เทียนจงอยู่ มันเป็นวิลล่าที่สร้างขึ้นกลางภูเขา

ภูเขาทั้งหมดมีวิลล่าเพียงหลังเดียวและมีถนนสายเดียวที่ทอดลงภูเขา

เย่เสวียนรออยู่บนภูเขาอยู่แล้ว เขารีบออกมาด้วยความกระตือรือร้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ทวดน้อย ผมเตรียมเหล้ากับอาหารไว้แล้ว พวกเรามาดื่มกันเถอะ!"