บทที่ 773 การแก้แค้นของลูกผู้ชาย สิบปีก็ไม่สาย

อู๋เป่ยพูดต่อ : “แต่ผมบังเอิญรู้คาถาที่ใช้ปลุกหัวใจที่แท้จริงของปีศาจได้พอดี”

เหยียนหยาง : “ท่านเซียนต้องการปลุกมันตื่นเหรอ”

อู๋เป่ย : “ยังไม่ใช่เวลา คาถาที่ผมสวดก่อนหน้านี้ เพียงแค่ทำให้มันหลับลึกเท่านั้น”

เก็บขวดสีน้ำเงินเสร็จ อู๋เป่ยไปกินอาหารเช้าก่อน หลังจากกินอาหารเสร็จ เขาได้รับข่าวสารจากทุกทิศทุกทาง เขตซิ่งหลงใหม่ประสบปัญหาจริง ๆ เจ้าหน้าที่ได้ยกเลิกแผนการพัฒนาเขตใหม่ทั้งหมด

ราคาที่อยู่อาศัยในเขตหมิงหยางและพื้นที่โดยรอบได้ลดลงอย่างรวดเร็วและกลับสู่ระดับก่อนหน้าหรือลดลงเล็กน้อยด้วยซ้ำ เพราะที่ดินและอสังหาริมทรัพย์จำนวนมากถูกกินโดยกลุ่มทุนใหญ่และตอนนี้พวกเขาต้องการจะคายมันออกมา ไม่มีใครสามารถรับมือกับจานใหญ่ขนาดนี้ได้ และถ้าหากพวกเขาไม่ดำเนินการ โบนัสของพวกเขาจะสูญหายไปจากภายใน

เมืองอวิ๋นติ่งเป็นเพียงเมืองระดับมณฑล โครงการอสังหาริมทรัพย์จำนวนมากได้รับการพัฒนาในระยะเวลาอันสั้น เมืองอวิ๋นติ่งเพียงแห่งเดียวไม่สามารถย่อยได้ภายในสิบปี ดังนั้นจึงไม่มีเงินทุนใดเต็มใจที่จะถือครองสินทรัพย์เหล่านี้ตลอดไป พวกเขาจะต้องขายมันโดยเร็วที่สุดเพื่อไล่ตามผลกำไรที่สูงขึ้น

อู๋เป่ยได้รับข่าวไม่นานเท่าไหร่ หลี่เหมยก็โทรศัพท์เข้ามา

“เหมือนกับที่คุณคาดการณ์ไว้เลย ราคาที่ดินและบ้านในเมืองอวิ๋นติ่งเริ่มลดลง พวกเราควรทำยังไงดี” เธอถาม

อู๋เป่ย : “ไม่รีบ รอต่อไป คนพวกนี้หลั่งไหลกันเป็นล้านล้าน เมืองอวิ๋นติ่งนั้นเล็กเกินไป เงินจำนวนนี้เป็นผลผลิตทางเศรษฐกิจรวมของเมืองอวิ๋นติ่งมาสิบปี ไม่มีใครสามารถจ่ายได้ เมื่อพวกเขาเต็มใจขายทรัพย์สินของตนในราคาครึ่งหนึ่ง พวกเราค่อยลงมือก็ไม่สาย

หลี่เหมย : “นั่นเป็นถึงเงินหลายล้านๆ พวกเขาจะยอมขายในราคาครึ่งเดียวเหรอ”

อู๋เป่ย : “ไม่ยอมขาย ก็ต้องติดอยู่ในเมืองอวิ๋นติ่งตลอดไป พวกเขาทนไม่ไดหรอก”

หลี่เหมย : “ได้!”

เธอพูดอีกครั้ง : “พวกเรากำลังขายอสังหาริมทรัพย์บางส่วนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพื่อระดมทุน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ตระกูลหลี่จะบุกเข้าสู่เมืองอวิ๋นติ่ง!”

อู๋เป่ย : “อืม เตรียมตัวให้พร้อมเร็วๆหน่อย”

วางสาย ทางถังเหมินโทรศัพท์เข้ามา : “เซ่าจุน วังฮั่นเซิงมาที่โรงแรมอีกแล้ว มีลูกชายของเขาเดินทางมาพร้อมกับเขาด้วย ชื่อวังจื่อฟู๋”

อู๋เป่ย : “ผมจะส่งที่อยู่ใหม่ให้คุณ ให้พวกเขามาหาแล้วกัน”

ส่งที่อยู่เสร็จ อู๋เป่ยก็กลับบ้านเลย รอวังฮั่นเซิงมาหาที่บ้าน

คุณตารู้ว่าอีกฝ่ายจะมา เปลี่ยนเสื้อผ้าหนึ่งชุดโดยพาะ ภายในใจของทุกคน มีความทรงจำบางอย่างที่ไม่สามารถลบล้างได้ มีทั้งเรื่องดี และมีทั้งเรื่องร้าย แต่วังฮั่นเซิง เหมือนจะกลายเป็นปีศาจในใจของคุณตา

หลังจากสิบนาที รถสองคันหยุดอยู่ที่หน้าประตู

ประตูรถเปิดออก มีคนเจ็ดคนลงมาทีละคน เจ็ดคนนี้ หนึ่งในนั้นมีชายชราคนหนึ่ง ชายวัยกลางคนที่สง่างามอย่างมาก และยังมีแม่และลูกชายของวังเจียวหลงที่พวกเขาพบในวันนั้น

ลูกชายของวังเจียวหลงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด วันนั้นอู๋เป่ยแอบลอบโจมตีเขา การลอบโจมตีนั้นทำให้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และคงอยู่เป็นเวลาหนึ่งเดือน นี่เพิ่งผ่านมาสองวัน เขาก็ไม่สามารถอดทนได้อีกแล้ว

ภายในลานบ้าน คุณตายืนอยู่ตรงนั้น จ้องวังฮั่นเซิงแน่น วังฮั่นเซิงมีอายุมากกว่าคุณตาหลายปี แต่มองดูแล้วอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปี และคุณตามองดูแล้ว ก็แค่ประมาณห้าสิบต้นๆเท่านั้น หนุ่มกว่าเขาอย่างมาก

วังฮั่นเซิงก็จ้องคุณตาเช่นกัน เปิดปากพูด : “จางซื่อ ทำไม.....คุณถึงหนุ่มขนาดนี้”

คุณยายจ้องวังฮั่นเซิงด้วยความโกรธ : “วังฮั่นเซิง คุณทำให้ครอบครัวของฉันต้องทนทุกข์ทรมานมากในตอนนั้น คุณยังมีความเป็นคนอยู่ไหม”

การแสดงออกของวังฮั่นเซิงกลับคืนสู่สภาพธรรมชาติของเขาทันที เขาพูดอย่างไม่แยแส : “เรื่องของตอนนั้นไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้ ถ้าหากผมต้องตกงานเพราะเรื่องนั้น พวกคุณทุกคนก็จะประสบภัยเหมือนกัน ดังนั้น แทนที่ทุกคนจะมีแต่ความสูญเสีย แล้วทำไมไม่ให้คุณแบกรับชะตากรรมคนเดียวล่ะ แบบนี้ผมก็สามารถช่วยคุณได้ด้วย”

“ช่วยพวกเราเหรอ วังฮั่นเซิง คุณช่างไร้ยางอายจริงๆ ตัวเองเลื่อนตำแหน่งร่ำรวย ส่งครอบครัวของพวกเราไปเมืองเซี่ยนในชนบท นี่เรียกช่วยพวกเราเหรอ”

วังฮั่นเซิงพูดอย่างไม่แยแส : “ทำงานเป็นนักบัญชีในชนบท ดีกว่าไม่มีงานทำไม่ใช่เหรอ”