บทที่ 794 เหตุเกิดที่โรงเรียนอนุบาล

เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่: “นี่คือ ‘ตราประทับสวรรค์สังหาร’ ที่ฉันมอบให้แก่คุณ คุณสามารถร่ายผนึกสวรรค์ได้ โดยการท่องคาถาในใจของคุณอย่างเงียบ ๆ ตราประทับนี้เพียงพอที่จะสังหารเซียนจุน และทำร้ายเซียนจุนให้รับบาดเจ็บสาหัสได้ ตราประทับนี้สามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว และหลังจากใช้ คุณจะอ่อนแอไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง”

อู๋เป่ยพยักหน้า : ”ขอบคุณเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้ฉันได้เข้าสู่ดินแดนแห่งเซียนแล้ว และบางทีฉันอาจมีโอกาสหาร่างศักดิ์สิทธิ์แทนท่านได้ด้วย”

เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่ : “ดีมาก ฉันจะไม่ปฏิบัติต่อคุณเป็นอย่างดี ฉันต้องพักผ่อนแล้ว ถ้าคุณไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ ที่ก็อย่าปลุกฉัน”

อู๋เป่ยหยุดรบกวนเขา แล้วออกไปดูถังจื่อเหยียน

ถังจื่อเยี่ยนเริ่มดูดซับพลังงานระหว่างฟ้าดินแล้ว เขาเห็นว่าคุณสมบัติของเธอดีมาก

เขาไม่ได้รบกวนถังจื่อเยี่ยน และพาตงหวงออกไปเดินเล่น

ไม่ได้มาที่อวิ๋นจิงนานแล้ว ส่วนแรกของไป๋หลงหวานเสร็จสมบูรณ์แล้ว สภาพแวดล้อมของชุมชนดีมาก มีทั้งพันธุ์ไม้เขียวขจี สวนหิน น้ำไหล และทางเดินศาลายาว นอกจากนี้ยังดึงดูดน้ำไหลมาไป๋หลงหวาน ซึ่งมีปลาป่าจำนวนมากเข้ามาในบ่อ

ไม่ไกลจากบ้านของเซี่ยหลาน เขาเห็นเซี่ยหลานกำลังทำความสะอาดเรือนด้วยตัวเอง ผักบางชนิดปลูกไว้ในพื้นที่โล่งหน้าลาน และผักเหล่านี้ก็เติบโตสูงมากแล้ว

“ปลูกผักเหรอ ? ”เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเสียง เซี่ยหลานรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเป็นอู๋เป่ย เธอก็ประหลาดใจและมีความสุข : “คุณ……คุณกลับมาแล้ว ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “เพิ่งกลับมา ก็เลยมาเยี่ยมดูคุณกับเล่อเอ๋อร์ เล่อเอ๋อร์ไม่ได้ปิดเทอมเหรอ？”

เซี่ยหลานพยักหน้า : “คนขับรถไปรับเล่อเอ๋อร์ ผักเหล่านี้ปลูกโดยเล่อเอ๋อร์ และเขาให้ฉันรดน้ำตรงเวลาทุกวัน เขายังบอกอีกว่าเมื่อผักโตขึ้น เขาจะทำอาหารให้พ่อบุญธรรมกิน”

อู๋เป่ยหัวเราะ “ฮ่าฮ่า“ : “ดูเหมือนว่าเล่อเอ๋อร์ยังไม่ลืมฉันในฐานะพ่อบุญธรรมของเขา”

ในเวลานี้ มีรถเบนท์ลี่ย์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าอาคาร และมีชายอ้วนคนหนึ่งลงจากรถอายุประมาณสี่สิบปีสวมเสื้อลายดอก เขาถือดอกไม้ไว้ในมือแล้วยิ้มให้เซี่ยหลาน : “คุณหลาน ทำไมคุณถึงทำงานหนักแบบนั้นอีกแล้ว ? งานแบบนี้ให้คนรับใช้ทำเถอะ”

เขาพูดแล้วเดินไปหาเซี่ยหลาน และมอบดอกไม้ให้เธอด้วยมือทั้งสองข้าง

เซี่ยหลานไม่ตอบ และพูดอย่างใจเย็น : “คุณหวัง ฉันมีสามีแล้ว โปรดอย่าส่งดอกไม้ให้ฉันอีกเลย”

ชายคนนั้นยิ้ม “ฮิฮิ” : “คุณหลาน คุณอย่าโกหกฉันเลย คุณไม่มีสามีเลย แม้ว่าฉันกับหวังเป่าคุณจะเคยหย่ากัน แต่ฉันมีอาชีพ ฉันมีบริษัทจดทะเบียนสามแห่งภายใต้ชื่อของฉัน และฉันชอบคุณ คุณหลาน พวกเรามาคบกันเถอะ ฉันจะปฏิบัติต่อคุณเป็นอย่างดี”

เซี่ยหลานพูดอย่างใจเย็น : “ขอโทษ ฉันไม่สามารถตอบรับได้ โปรดอย่ารบกวนฉันอีกต่อไปเลย”

หวังเป่าคุนยังไม่ยอมแพ้ เขาถือดอกไม้ไว้ในมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างก็คว้ามือของเซี่ยหลาน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขายื่นมือออกมา ไหล่ของเขาก็รู้สึกหนัก จนแทบจะนั่งลงไป

เขาสะดุ้งและหันไปเห็นอู๋เป่ยกำลังกดไหล่ของเขา

“คุณกำลังทำอะไร ? ” เขาพูดด้วยความโกรธ

อู๋เป่ย : “เธอไม่ชอบคุณ รีบออกไปซะ”

หวังเป่าคุนโกรธมาก : “คุณเป็นใคร คุณกล้าดียังไงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฉัน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？”

อู๋เป่ย : ”คุณชื่อหวังเป่าคุนไม่ใช่เหรอ？”

หวังเป่าคุนยิ้มเยาะเย้ย เขาเอื้อมมือออกไปเพื่อดันมือของอู๋เป่ยออกไป แต่เขาไม่สามารถผลักมันออกไปได้ แต่อู๋เป่ยกลับผลักเขาลงไปที่พื้น

มีคนออกมาจากรถเบนท์ลีย์อีกสองคน คนหนึ่งเป็นคนขับ และอีกคนอาจเป็นเลขาของเขาหรืออะไรสักอย่าง ทั้งสองคนเข้ามาผลักอู๋เป่ย แต่พวกเขาไม่สามารถผลักเขาได้

“ฉันบอกคุณแล้ว ! ประธานหวังของเรารู้จักคนใหญ่ ๆ มากมาย ดังนั้นอย่าสร้างปัญหาที่นี่ ! “เลขาคนนั้นขู่อู๋เป่ย

อู๋เป่ย : “ฉันคนนี้ชอบสร้างปัญหา”

หวังเป่าคุณลุกขึ้นจากพื้น อย่างไรก็ตามเขาอยู่ในสังคมมาหลายปี เขารู้สึกว่าอู๋เป่ยไม่เหมือนคนธรรมดา เขาจึงถามว่า : “คุณเป็นใคร ? ”

อู๋เป่ย : “นามสกุลของฉันคืออู๋ และฉันอาศัยอยู่ที่ไป๋หลงหวานหมายเลข 1”

คำว่าไป๋หลงหวานหมายเลข 1 ทำให้หวังเป่าคุนตกใจ นอกจากนี้เขาก็ยังอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ไป๋หลงหวาน และมักจะพูดคุยกับเหล่าเจ้าของในกลุ่ม

มีเจ้าของเคยเล่าว่า มีคนใหญ่คนโตอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ไป๋หลงหวาน และไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา และเขาก็เป็นคนเปิดและพัฒนาไป๋หลงหวาน

แม้ว่าหวังเป่าคุนจะเป็นเศรษฐีที่มีมูลค่าสุทธิหลายร้อยล้าน เมื่อเปรียบเทียบกับเจ้าของคฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง ก็มีความแตกต่างอย่างมาก !

ในเวลานี้หวังเป่าคุน เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า : “ที่แท้ก็เป็นคุณชายอู๋ ขอโทษครับ ผมขอโทษ เมื่อครู่นี้มันเป็นความผิดของผมเอง ผมขอขอโทษพวกคุณด้วยครับ！”