บทที่ 795 พบเจอถังจื่อยี่อีกครั้ง

พูดเสร็จ เขาก็โยนชายคนนั้นลงสระน้ำอีกครั้ง ฝ่ายหลังดื่มน้ำไปสองสามอึกก่อนปีนขึ้นมา เขาตกใจมากจนพูดไม่ออก

อู๋เป่ยอุ้มเล่อเอ๋อร์ขึ้นมา และดึงเซี่ยหลานออกไป

หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็พูดว่า : “เล่อเอ๋อร์ หนูไปตีคนมาเหรอ？”

เล่อเอ๋อร์：“พ่อบุญธรรม เขาตีผมก่อน อีกทั้งยังฉี่ใส่ผมอีก และเรียกฉันว่าไอ้ลูกหมา”

อู๋เป่ย : ” ตีได้ดี ครั้งหน้าถ้ามีใครทำแบบนี้ ก็ตีเขาให้แรง ๆ ”

เล่อเอ๋อร์ : “พ่อบุญธรรม แล้วถ้าผมเอาชนะไม่ได้ล่ะ？”

อู๋เป่ย ยิ้มและพูดว่า : “ทำไมจะสู้ไม่ได้ล่ะ อีกเดี๋ยวพ่อบุญธรรมจะสอนกังฟูให้หนู”

ดวงตาของล่อเอ๋อร์เป็นประกาย : “เยี่ยมมากเลยครับ พ่อบุญธรรมดีมากเลย！”

เซี่ยหลานยังคงจมอยู่ในความเจ็บปวดที่ลูกชายของเธอถูกทุบตี ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอพูดอย่างสั่นเทา : “เล่อเอ๋อร์ มันเป็นความผิดของแม่ แม่ไม่ควรส่งลูกไปโรงเรียนอนุบาล”

อู๋เป่ย เหลือบมองเธอแล้วพูดว่า : “อย่าโทษตัวเองเด็ก ๆ จะต้องเข้าสังคมเสมอ ”

หลังจากกลับมาถึงบ้าน อู๋เป่ยก็ช่วยเล่อเอ๋อร์ปลดบล็อกเส้นลมปราณของเธออีกครั้ง เด็ก ๆ มีความสุขได้ง่ายที่สุด หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หัวเราะคิกคัก และรบกวนอู๋เป่ยขอให้สอนกังฟูให้เขา

การเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้มักเริ่มต้นตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นอู๋เป่ยจึงสอนเล่อเอ๋อร์สามกระบวนท่า การเคลื่อนไหวทั้งสามอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าทำต่อไป ก็สามารถทำให้ร่างกายแข็งแรง และเพิ่มภูมิคุ้มกันได้

นอกจากนี้ เขายังนำไข่มุกอายุพันปีออกมานวดเป็นผง ใส่ลงในขวดเล็ก ๆ แล้วส่งให้เซี่ยหลานและพูดว่า : “ผงมุกนี้กินได้ร้อยวัน คุณและเล่อเอ๋อร์สามารถทานคู่กันได้เลย ไม่เพียงแต่จะทำให้คนเรามีสุขภาพดีและมีอายุยืนยาวขึ้นเท่านั้น แต่ยังดีต่อผิวมากอีกด้วย”

เซี่ยหลานไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีค่าแค่ไหน เธอจึงยิ้มและพยักหน้า : “ตกลง”

หลังจากสอนกังฟูเล่อเอ๋อร์แล้ว อู๋เป่ย ก็กลับไปที่คฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง

ทันทีที่กลับมา เขาเห็นว่าถังจื่อยี่มาถึงแล้ว ปรากฏว่าถังจื่อเหยียนแจ้งเธอทางโทรศัพท์ว่าอู๋เปยมาถึงอวิ๋นจิงแล้ว

เดิมทีถังจื่อยี่มีการประชุมที่สำคัญมากอยู่ แต่หลังจากได้รับโทรศัพท์เธอก็ไม่ประชุมแล้ว และขับรถไปที่ไป๋หลงหวานด้วยตัวเอง

บางวันก็ไม่เจอ และถังจื่อยี่ก็ไม่สนใจต่อการปรากฏตัวของถังจื่อเหยียน กอดอู๋เป่ยไว้แน่นแล้วพูดว่า : “คนใจร้าย ผ่านไปตั้งนานแล้วถึงเพิ่งมาหาฉัน”

อู๋เป่ยยิ้มตบไหล่เธอ แล้วพูดว่า : “ผมก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ？”

ถังจื่อเหยียนเหลือบมองทั้งสองคน แล้วพูดว่า : “ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำ ดังนั้นไม่รบกวนคุณอีกต่อไป”

ทันทีที่ถังจื่อเหยียนจากไป ถังจื่อยี่ก็จูบอู๋เป่ยด้วยความหลงใหล ทั้งสองคนย้ายจากลานบ้านไปในห้อง และในที่สุดก็ล้มลงบนโซฟา

การจูบกินเวลานานเกินไป และถังจื่อยี่ก็หายใจไม่ออกเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เธอจ้องมองที่อู๋เป่ยและถามว่า : “ก่อนหน้านี้ฉันติดต่อคุณไป ทำไมถึงไม่ตอบกลับฉัน？”

อู๋เป่ย : “เมื่อไม่กี่วันก่อนผมอยู่ในดินแดนแห่งเซียน ที่นั่นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ดังนั้นจึงไม่สามารถรับได้”

ขณะที่เธอพูดแบบนั้น เขาก็เห็นคิ้วของถังจื่อยี่ขมวด ดูเหนื่อยล้าและถามว่า : “จื่อยี่ ช่วงนี้คุณยุ่งมากใช่ไหม？”

ถังจื่อยี่ทิ้งตัวของเธอเข้าไปร่างกายของอู๋เป่ยอย่างเกียจคร้าน และพูดอ้อนเบา ๆ ว่า : “ยังจะพูดอีก เกือบจะหมดแรงแล้ว เมืองมรกตได้เปิดกิจการแล้ว และในเดือนหน้าโรงงานผลิตยาจะผลิตยารักษาไวรัสตับอักเสบบีจำนวนมาก และในบริษัทก็มีหลายเรื่องเหมือนกัน ทุกวันฉันต้องยุ่งถึงตีสองตีสาม”

อู๋เป่ยรู้สึกปวดใจอยู่พักหนึ่ง : “ฉันไม่ได้บอกหรือว่า งานเฉพาะเจาะจงควรปล่อยให้ผู้จัดการมืออาชีพทำ ไม่ว่าคุณจะเก่งแค่ไหนก็ตาม คุณจะทำได้มากเท่าไหร่กันเชียว？”