บทที่ 813 ค่ายกลสังหารในชุมชน

องครักษ์หลงเว่ยสิบสองนายปวดหัวทันที กลับเกาะอย่างรวดเร็ว ยีน่าก็ถอยกลับไปที่ทะเลสาบอวิ๋นจื๋อ

แน่นอนอู๋เป่ยที่อยู่บนเกาะก็ได้ยินคำสาปเช่นกัน เขาพูด : “ค่ายกลสังหารคำสาปของอีกฝ่ายสร้างเสร็จแล้ว”

ยีน่ากุมหัว : “ทรมานมากเลย เหมือนกำลังจะตาย”

อู๋เป่ยหยิบฆ้องเล็กๆ ออกมา ฆ้องอันนี้ ได้รับการแกะสลักด้วยหินที่เขาซื้อมาจากตลาดผี ตอนนั้นไม่มีเวลาศึกษารายละเอียด ต่อมาเขาพบว่า ฆ้องนี้สามารถมีอิทธิพลต่อจิตใจของผู้คนได้

เขายื่นมือออกไปตีฆ้องหนึ่งที ก็ได้ยินเสียงดัง‘ตัง’หนึ่งที ยีน่าหายปวดหัวทันที

อู๋เป่ยครุ่นคิดสักพัก พูด : “ฆ้องนี้มีฤทธิ์ทำลายคำสาปได้ เหยียนหยาง คุณไปตีฆ้อง ทุกลมหายใจหนึ่งครั้ง”

เหยียนหยางถือฆ้อง บินออกไปตีฆ้องกลางอากาศ เสียงฆ้องก้องกังวาน คิดไม่ถึงเลยว่าจะสามารถระงับคำสาปข้างนอกได้จริงๆ ทำให้พวกมันไม่สามารถส่งผลกระทบต่อคนบนเกาะ

ทุกครั้งที่ตีฆ้องหนึ่งที เหยียนหยางก็สูญเสียพลังบางส่วนไป เพียงแต่พลังของเขาแข็งแกร่งมาก ก็สามารถอดทนได้เช่นกัน

ในการเปรียบเทียบ ผู้คนที่กระตุ้นค่ายกลสังหารสามพันคำสาปวิตกกังวลอย่างมาก เพราะว่าขอบเขตของค่ายกลมีขนาดใหญ่อย่างมาก ต้องใช้พลังมหาศาล ทุกๆสิบห้านาที ก็จะสูญเสียหนึ่งพันเงินยันต์ ไม่เพียงเท่านั้น คนที่สวดคาถาเหล่านี้ ร่างกายก็ต้องสูญเสียพลังชีวิตเช่นกัน

ครึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง! ผู้สวดคาถาคนหนึ่งพูด : “ทำไมคนบนเกาะถึงไม่ตาย ผมทนไม่ไหวแล้ว”

“มีอาวุธวิเศษบนเกาะที่สามารถทำลายคำสาปได้ เกรงว่าวันนี้พวกเราไม่อาจบรรลุเป้าหมายได้ ถอยก่อน!” อีกคนหนึ่งออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งเก็บค่ายกลสังหาร ออกจากทะเลสาบอย่างรวดเร็ว

หลังจากหลายนาที หมอกหนาหายไป แสงจันทร์ส่องลงมา และคลื่นก็ส่องประกาย

ยีน่าปิดม่านน้ำ ถาม : “พวกเขาจะมาอีกครั้งไหม”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “มีคนตายหลายสิบคนในคืนเดียว ตี้เซียนหลายคน พวกเขาไม่มาอีกแล้ว”

อย่างที่คาด หลังเที่ยงคืน ทะเลสาบสงบมาก ไม่มีคนปรากฏตัวอีกเลย

วิธีการของอู๋เป่ย ทำให้คนที่ต้องการฆ่าเขาหวาดกลัว กระทั่งพวกเขาคิดว่า นี่คือคนของยอดเขาอู๋เซียงที่คอยแอบปกป้องอู๋เป่ย นึกถึงยอดเขาอู๋เซียงที่มีเซียนกษัตริย์ซ่อนอยู่ในถ้ำคนหนึ่ง ทุกคนต่างตัวสั่นอย่างหวาดกลัว ล้มเลิกแผนการลอบสังหารอู๋เป่ย

ทันทีที่ฟ้าสว่าง อู๋เป่ยกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล เขาก็มองเห็น หมอทุกคนมองเขาอย่างอบอุ่น ทักทายเขาทีละคน ไม่ว่าพวกเขาจะรู้จักเขาหรือไม่ก็ตาม

“เกิดอะไรขึ้น” มาถึงห้องทำงาน เขาถามหมอหม่า

หมอหม่าพูดด้วยรอยยิ้ม : “หมออู๋ คุณยังไม่รู้เหรอ เมื่อวานผู้อำนวยการอัพโหลดวิดีโอการผ่าตัดของคุณไปที่เว็ปมีดผ่าตัด ถูกวิพากษ์วิจารย์โดยศัลยแพทย์ทั่วโลก เพื่อนร่วมงานทั่วโลกประทับใจกับการผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมของคุณ ชื่นชมคุณทีละคน ใช่แล้ว มีการเล่นวิดีโอนี้ มากกว่ายี่สิบล้านครั้ง ตอนนี้ มันถูกนำไปวางบนแพลตฟอร์มวิดีโออื่น ๆ แล้ว แม้แต่ผู้ชมทั่วไปยังคิดว่าการผ่าตัดของคุณเต็มไปด้วยความงามทางศิลปะ ยกย่องคุณในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดที่มีทักษะสูง”

อู๋เป่ยแปลกใจอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่าผู้อำนวยการจะเอาวีดีโอไปโพสต์บนอินเตอร์เน็ต จึงพูด : “ผมก็เพิ่งรู้ตอนนี้เหมือนกัน”

หมอหม่า : “เรื่องนี้โกลาหลอย่างมาก มีคนมากมายโทรศัพท์หาผู้อำนวยการ หวังว่าคุณจะสามารถช่วยพวกเขาผ่าตัด ต่อจากนี้อีกหลายวัน เป็นไปได้ว่าคุณจะต้องยุ่งอย่างมาก”

อู๋เป่ยกลับไม่คิดมากกับเรื่องนี้ เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำงานต่อไป แผนกฉุกเฉินไม่มีเวลาว่างเลย มักจะมีคนไข้ที่มีภาวะต่างๆปรากฏตัวตลอดเวลา

ช่วงเช้า อู๋เป่ยรักษาผู้ป่วยไปยี่สิบเก้าคน หนึ่งในนั้นมีคนฆ่าตัวตาย เดิมทีก็ไม่มีปัญหาอะไร ท้ายที่สุดก็มีผู้ป่วยที่พยายามฆ่าตัวตายทุกวัน

แต่สถานการณ์ของวันนี้ดูเหมือนว่าจะแตกต่างเล็กน้อย อู๋เป่ยพบว่า คนคิดฆ่าตัวตายคนนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาจากระแวกชุมชนเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าผิดปกติอย่างมาก!

ดังนั้น ทันทีที่เลิกงานช่วงบ่าย เขาพาองครักษ์หลงเว่ยสองนายและฮวาเจี๋ยหยู ไปยังชุมชนที่เกิดเหตุ

นี่คืออาคารพักอาศัยที่สร้างขึ้นเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เพราะว่าแผนการในตอนนั้นล้าหลัง ส่งผลให้พื้นที่จอดรถด้านในแน่นมาก รถยนต์จำนวนมากจอดอยู่บนถนน เห็นได้ชัดว่าแออัดมาก

นี่คือชุมชนที่มีหลายชั้น และอาคารต่างๆ ก็มีหลายชั้นทั้งหมด ถังขยะชั้นล่างเต็มไปด้วยขยะ กลิ่นเหม็น เหมือนไม่มีใครทำความสะอาดมานานแล้ว

ทันทีที่อู๋เป่ยเดินมาถึง พบว่ามีหลายครอบครัวกำลังย้ายออกไป และถนนในชุมชน ก็รกร้างอย่างมากเช่นกัน