ตอนที่ 812
บทที่ 814 กับดักฆ่าคน
October 21, 2026
ช่วงบ่าย อู๋เป่ยกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อ หลังจากเลิกงานตอนเย็น เขากินข้าวที่ร้านอาหารใกล้เคียง เขาเพิ่งมาถึง คนของสถาบันเซียนสามคนมาถึงแล้ว
ผู้ดูแลของทั้งสามคนชื่อเสิ๋นเห่อ อู๋เป่ยสั่งอาหารให้พวกเขาแล้ว พูด : “ไม่ต้องเกรงใจ ผมเลี้ยง”
เสิ๋นเห่อหลายคนรู้สึกประหลาดใจที่ได้รับความโปรดปราณ พวกเขาเป็นสมาชิกระดับต่ำสุดในสถาบันเซียน คิดไม่ถึงเลยว่าท่านผู้นำของเทียนหลงจะเกรงใจกับพวกเขาขนาดนี้
อู๋เป่ยกินไปหลายคำก็วางตะเกียบลง พูด : “พวกเราไปเฝ้าเวลาหนึ่งทุ่ม ตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร”
หลังจากหลายคนกินไปไม่กี่คำ ก็รีบไปบนดาดฟ้าของชุมชน บนดาดฟ้า สามารถมองเห็นสถานการณ์ทั้งหมดที่ข้างล่างได้อย่างชัดเจน
อู๋เป่ยพาองครักษ์หลงเว่ยมาสองนาย เขาให้องครักษ์หลงเว่ยเฝ้าสังเกตการณ์ข้างล่าง หลังจากนั้นเอาบุหรี่ออกมาหนึ่งซอง แบ่งให้เสิ๋นเห่อหลายคน
คนหลายคนนั่งอยู่บนพื้น ระหว่างที่สูบบุหรี่ไปด้วย พร้อมกับคุยไปด้วย
“สถาบันเซียนของพวกคุณค่อนข้างยุ่งใช่ไหม” อู๋เป่ยถาม สำหรับสถาบันเซียน เขารู้ไม่มาก เพียงแค่รู้ว่าผู้อำนวยการของสถาบันเซียนเป็นคนที่มีอำนาจและโหดเหี้ยมมาก
เสิ๋นเห่อพูดด้วยรอยยิ้ม : “ก็พอไหวอยู่ คนวิ่งงานที่ทำธุระอย่างพวกเรา บินไปทั่วประเทศ ในหนึ่งปีมีวันหยุดแค่ไม่กี่วันเท่านั้น”
“ได้ยินมาว่าผู้อำนวยการของพวกคุณเป็นคนในตำนาน” เขาพูด
เสิ๋นเห่อเผยสีหน้าของความนับถือออกมาทันที พูด : “แน่นอน ผู้อำนวยการของพวกเราเคยได้รับคำแนะนำจากนักบุญจากเทียนจิง ถือได้ว่าเป็นลูกศิษย์ครึ่งหนึ่งของนักบุญ”
อู๋เป่ยรู้สึกหวั่นไหว นักบุญที่นั่งอยู่ในเทียนจิงคนนั้น ว่ากันว่าเขาเป็นชายที่แข็งแกร่งตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากคนทั้งประเทศ! คนที่เขาสอนย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน!
เสิ๋นเห่อพูด : “ตอนที่ผู้อำนวยการอายุสิบเจ็ดปี ก็สามารถจัดการกับภารกิจสีดำระดับซีได้อย่างสมบูรณ์แบบ”
เขาอธิบายให้อู๋เป่ยฟัง อยู่ในสถาบันเซียน มีการจำแนกภารกิจระดับต่างๆ แบ่งแยกด้วยสี ภารกิจที่อันตรายที่สุดก็คือสีดำ หลังจากนั้นก็เป็นสีม่วง แดง น้ำเงิน และขาว แต่ละสีแบ่งออกเป็นสี่ระดับ คือ เอ บี ซี และดี
อู๋เป่ย : “ผู้อำนวยการของพวกคุณชื่ออะไร”
เสิ๋นเห่อส่ายหน้า : “พวกเราไม่รู้ ปกติพวกเราเรียกเขาว่าผู้อำนวยการ”
“เคยเจอผู้อำนวยการไหม” อู๋เป่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เสิ๋นเห่อเขินอายเล็กน้อย เขาส่ายหน้า : “ระดับของพวกเราต่ำเกินไป ไม่เคยเห็น”
หลังจากนั้นเขาพูดด้วยรอยยิ้ม : “เพียงแต่ วันนี้สามารถเจอท่านผู้นำได้ พวกเราโชคดีอย่างมาก ต่อจากนี้ไปสามารถเอาไปโม้กับพรรคพวกได้แล้ว”
อู๋เป่ย : “ผมได้ยินมาว่า ผู้อำนวยการของพวกคุณเป็นเซียนกษัตริย์ที่ซ่อนอยู่ในถ้ำเหรอ”
เสิ๋นเห่อยิ้มอย่างขมขื่น : “เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผู้อำนวยการของพวกเราเคยทำภารกิจสีดำระดับเอ สัตว์ประหลาดในภารกิจนั้นมีพลังที่น่าสะพรึงกลัว ว่ากันว่าอยู่ในระดับเซียนกษัตริย์”
ระหว่างที่พูดคุยกัน ก็ถึงเวลาสี่ทุ่มแล้ว องครักษ์หลงเว่ยพูดเสียงเบา : “ท่านผู้นำ มีคน”
อู๋เป่ยลุกขึ้น ก็มองเห็นที่ตำแหน่งค่ายกลตัน มีหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังทำความสะอาดปรากฏตัวขึ้น อายุห้าสิบกว่า ใบหน้าอมทุกข์
เธอมองซ้ายมองขวาหนึ่งที หลังจากนั้นเอาของออกมาหนึ่งอย่าง โยนเข้าไปที่ตำแหน่งค่ายกลตัน
เสิ๋นเห่อ : “ท่านผู้นำ จะลงมือไหม”
อู๋เป่ยส่ายหน้า : “เธอเพียงแค่ได้รับคำสั่งจากคนอื่น คนผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ในความมืด”
ระหว่างที่พูด เขาเปิดใช้ตาเทพอย่างเต็มรูปแบบ ค้นหาภายในชุมชน ในไม่ช้า บนถนนของชุมชน มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินอยู่ สายตาของเขาเหลือบมองหญิงชราที่อยู่ใกล้ๆเป็นครั้งคราว
เมื่อเวลาที่ตาเทพของอู๋เป่ยล็อคเป้าไปที่เขา ทันใดนั้นเขาราวกับกระต่ายที่หวาดกลัว กระโดดขึ้นมาทันที วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
อู๋เป่ย : “ไปจับตัวมา!” เขาพูดเสียงลึก
องครักษ์หลงเว่ยสองนายกระโดดลงไป ไปตามจับชายวัยกลางคน
ไม่ถึงสามนาที องครักษ์หลงเว่ยสองนายกลับมา หนึ่งในองครักษ์หลงเว่ยถือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ชายวัยกลางคนหมดสติไปแล้ว กระดูกหักไปหลายซี่ ปากเต็มไปด้วยเลือด
อู๋เป่ยเตะไปที่ตัวของเขาหนึ่งที หลังจากนั้นอีกฝ่ายลืมตาขึ้น จ้องอู๋เป่ยแน่น
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “พูดมา ทำไมแกถึงมาสร้างค่ายกลที่ชั่วร้ายที่ชุมชนแห่งนี้”