บทที่ 82 หญ้าซานเป่าหลิง วิชาบำรุงกำลัง

สวี่จี้เฟยไม่รู้เบื้องหลังของอู๋เป่ยใช่คนมีอำนาจรึเปล่า แต่ในขณะนี้เขาต้องช่วยอู๋เป่ยโม้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงชี้มือขึ้น

เซียไท่หู่ตกตะลึง "อย่าบอกนะว่า..."

สวี่จี้เฟยพูดเบา ๆ "คุณเข้าใจก็ดีแล้ว ถ้าให้ละเอียดกว่านี้ ฉันคงพูดไม่ได้"

เซียไท่หู่พูดอย่างรวดเร็ว "ใช่ ใช่ คุณชายสามสวี่สามารถชี้ให้ฉันเห็นได้ ไท่หู่รู้สึกขอบคุณมาก! ยิ่งกว่านั้น ฉันรู้ว่าหลังจากนี้ฉันควรทำอะไร!"

หลังจากโม้เรื่องอู๋เป่ยแล้วสวี่จี้เฟยก็ไปหาไป๋จื่อกุย

ในขณะนี้อู๋เป่ยกำลังตรวจสอบสีของหม้อซุปยาขนาดใหญ่ เขามองไปที่มันแล้วพูดว่า "สารพิษเกือบจะพร้อมแล้ว"

ไป๋จื่อกุยอารมณ์ดีมากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "หมออัจฉริยะอู๋ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ"

อู๋เป่ย "ไป๋เหล่าคุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณคือเทพดาบไป๋เหล่าที่มีชื่อเสียงระดับโลก เป็นเกียรติของฉันที่ได้รักษาบาดแผลของคุณ"

ไป๋จื่อกุยหัวเราะฮ่าฮ่า "เทพดาบอะไรกันล้วนเป็นข่าวเล่าลือจากคนนอก ฉันรู้จักวิชาดาบมากสุดแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น"

อู๋เป่ยหันไปหาเขาและถามว่า "ทำไมไป๋เหล่าถึงฆ่างูพิษตัวนั้น"

ไป๋จื่อกุยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เป็นเรื่องบังเอิญ ฉันชอบท่องเที่ยวบนภูเขา ฉันไปป่าดึกดำบรรพ์เมื่อวันก่อนนู้นและต้องการเก็บสมุนไพรจากภูเขาเพื่อนำกลับบ้าน"

“เดินไปไม่ไกลนักก็เห็นต้นไม้ชนิดหนึ่งมีดอกสามดอกบาน คือ ฟ้า แดงและขาว มีผลสีม่วงเป็นพวง มีกลิ่นหอมประหลาดนัก เมื่อเห็นมันก็คิดว่านี่ต้องเป็นยาที่หายากแน่ ในใจจึงอยากได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าจะมีงูพิษตัวใหญ่กระโดดออกมาและฉันก็ฟันมันด้วยดาบด้วยความสิ้นหวัง"

__“แต่งูเหลือมตัวนั้นทรงพลังมาก มันตวัดหางกระแทกจนฉันขึ้นไปในอากาศ หลังจากที่มันลงมาที่พื้นก็พ่นแก๊สพิษหลากสีออกมา ฉันได้กลิ่นแก๊สพิษก็แทบเป็นลม โชคดีที่ฉันเป็นพลังยุทธ์ อาศัยแสงดาบฟันหัวงูพิษ แม้งูพิษจะตาย แต่ฉันก็บาดเจ็บด้วยและพิษก็เข้ากระแสเลือด ฉันขยับตัวไม่ได้ในตอนนั้น ภายหลังต้องขอบคุณจ่านอิงที่พาฉันกลับบ้าน”

จิตใจของอู๋เป่ยอยู่ที่ดอกไม้สามสี เมื่อเขาได้ยิน หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ นี่มันหญ้าซานเป่ากลิง ส่วนผลไม้นั่นเรียกว่ายาซานเป่าและเป็นยาอายุวัฒนะที่มีค่ามากกว่าหลินจือแดง!

เขายังคงสงบและถามว่า "ไป๋เหล่า คุณเก็บหญ้าแปลกๆ นั้นมาไหม"

ไป๋จื่อกุยพยักหน้า "ฉันสั่งให้คนหยิบมันขึ้นมาและใส่ไว้ในกล่องหยก"

จากนั้นเขาก็พูดกับไป๋จ่านอิงว่า "จ่านอิงนำกล่องนั้นมา"

ไป๋จ่านอิงทำความเคารพอย่างรวดเร็วและหยิบกล่องหยกออกมา หลังจากเปิด กล่องมีหญ้ายาวประมาณ 20 เซนติเมตร และมีดอกไม้สามดอกงอกขึ้นมา ส่วนของมันถูกแขวนด้วยพวงผลไม้สีม่วงลูกใหญ่เท่าเมล็ดถั่วเหลืองประมาณยี่สิบหรือสามสิบลูก

ไป๋จื่อกุยสังเกตอู๋เป่ยและถามว่า "หมออู๋รู้จักยานี้หรือไม่"

อู๋เป่ยพยักหน้า "นี่เรียกว่าหญ้าซานเป่าหลิงซึ่งสามารถใช้เป็นยาได้ ถ้าฉันรู้ว่ามียานี้ ฉันจะใช้มันเพื่อล้างพิษไป๋เหล่า ผลดีกว่าหลินจือแดงมาก"

ไป๋จื่อกุยเขาสมควรที่จะเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ ด้วยความรู้ที่ไม่ธรรมดา เขายังคงถามต่อไปว่า "หญ้านี้มีประโยชน์อย่างไร"

อู๋เป่ย "ผลไม้ที่เรียกว่ายาซานเป่าและสามารถใช้ปรุงยาได้"

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นไม่เป็นจังหวะ "การเล่นแร่แปรธาตุ? หมออัจฉริยะอู๋สามารถเล่นแร่แปรธาตุได้หรือไม่"

ในเหยียนหลงมีสิ่งที่สืบต่อกันมานั่นคือความเชี่ยวชาญในวิธีการเล่นแร่แปรธาตุ แต่มีคนเช่นนี้น้อยมาก อย่างไรก็ตาม ในตลอดชีวิตไป๋จื่อกุยไม่เคยพบใครที่จะทำได้เลย

อู๋เป่ยส่ายหัว "พื้นฐานการฝึกฝนของฉันต่ำเกินไป ถ้าฉันต้องการเล่นแร่แปรธาตุ อย่างน้อยที่สุดฉันต้องอยู่ชั้นพรสวรรค์"

ไป๋จื่อกุยรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง "ถ้าอย่างนั้นหากหมออัจฉริยะอู๋สามารถถึงชั้นพรสวรรค์ได้ก็จะสามารถเล่นแร่แปรธาตุได้ใช่มั้ย?"

แน่นอนว่าอู๋เป่ยสามารถเล่นแร่แปรธาตุได้ เขาเรียนแพทย์และมีบทความทั้งหมดเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุแต่เขายังไม่ได้ศึกษาอย่างลึกซึ้ง

เขาไม่ปฏิเสธ แต่พูดอย่างเฉยเมย "ฉันมีความรู้แค่เล็กน้อย"