บทที่ 83 เนี่ยซานเหอ

อู๋เป่ยส่ายหัวและพูดว่า "ไป๋เหล่า รีบกลับไปที่หม้อเถอะ นี่เป็นความลับนี้ออกมาจากปากของฉันและเข้าหูคุณ อย่าบอกใครรวมถึงลูกหลานของคุณด้วย!"

ไป๋จื่อกุยรีบพูดว่า "โปรดอย่ากังวลเลย! หากไม่ได้รับอนุญาต วิธีการลับนี้จะเน่าเสียในท้องของฉัน"

แค่นั้นอู๋เป่ยก็พอใจและพูดว่า "ไป๋เหล่า พักผ่อนให้สบาย ฉันจะไปแล้ว"

กลับมาที่ห้องของเขาอู๋เป่ยพบว่าเซียไท่หู่ยังอยู่ที่นั่น เขาทักทายเขาด้วยรอยยิ้มขี้เล่นและพูดว่า "ท่านชายอู๋!"

อู๋เป่ยมอง "ทำไมคุณยังไม่ไปล่ะ"

เซียไท่หู่ยิ้ม "หึหึ" และพูดว่า "ฉันต้องอวยพรให้ท่านอู๋ปลอดภัยก่อนที่จะจากไป"

สวี่จี้เฟยที่อยู่ข้างๆ ยิ้มและพูดว่า "น้องชาย ท่านเซียชื่นชมคุณมากในตอนนี้และต้องการเป็นเพื่อนกับคุณจริงๆ"

“เป็นเพื่อน?” อู๋เป่ยมองอย่างเหยียดหยาม “คุณคู่ควรเหรอ?”

เซียไท่หู่พูดอย่างโหดเหี้ยม "แน่นอนว่าฉันไม่สมควรได้รับมัน! อย่างไรก็ตาม ฉันเต็มใจที่จะเป็นผู้ติดตามของท่านอู๋หาก ท่านอู๋ต้องการอะไร ฉันเซียไท่หู่จะไม่พูดอะไรเลย!"

อู๋เป่ยบ่นพึมพำ นั่งลงบนโซฟาและพูดว่า "วันนั้นฉันซื้อหินสองสามก้อนจากคุณ คุณลองส่งคนไปแก้มัดเพื่อดูว่ามีค่าเท่าไหร่" จากนั้นเขาก็โยนกุญแจรถให้เซียไท่หู่

“เอาล่ะ ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของฉัน”เซียไท่หู่ตั้งสติได้และส่งลูกน้องสองคนไปตีมูลค่าหินทันที

การเดินทางครั้งนี้กลับไปกลับมาและภายในครึ่งชั่วโมง หินหยาบที่ถูกตัดก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในโรงแรม

เซียไท่หู่เหลือบมอง กระโดดขึ้นและตะโกน "ช่างงดงามจริงๆ! มรกตชิ้นนี้มีมูลค่าอย่างน้อย 70 ล้านหยวน! นายท่าน ท่านเป็นเทพเจ้าแห่งการพนัน! ฉันจำได้ว่าท่านซื้อหินหยกพวกนี้ ท่านจ่ายรวมๆแล้วแค่ 21 ล้านใช่ไหม"

อู๋เป่ย "70 ล้านหยวนจะถือเป็นดอกเบี้ยที่ฉันจ่ายให้คุณล่วงหน้า"

เซียไท่หู่ยิ้มและพูดว่า "ท่านอู๋คุณกำลังตบหน้าฉันเหรอ ดอกเบี้ยอะไร! คุณใช้เงินได้ดีมากเลย"

อู๋เป่ย "ฉันเป็นคนมีหลักการในการทำสิ่งต่างๆ ถ้าฉันบอกว่าฉันยืมคุณ ฉันก็จะยืมจากคุณ เป็นไปได้ไหมว่าคุณจะปฏิบัติต่อฉันราวกับว่าฉันไม่คืนเงินคุณ"

เซียไท่หู่พูดอย่างรวดเร็ว "ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ในเมื่อปรมาจารย์อู๋ยืนยันที่จะจ่ายดอกเบี้ย งั้นก็ได้ ฉันจะรับมรกตเหล่านี้ไว้"

3.5 พันล้านพร้อมดอกเบี้ยปีละ 35 ล้าน วัสดุของอู๋เป่ยเพียงพอสำหรับดอกเบี้ยสองปี

เซียไท่หู่กลอกตาและพูดว่า "อาจารย์อู๋คุณเก่งเรื่องการพนันจริงๆ! ไม่ก็วันไหนเราไปพม่าด้วยกันมั้ย"

อู๋เป่ยมองเขา "คุณจะไปพม่าเพื่อซื้อวัสดุเหรอ"

เซียไท่หู่พยักหน้าอย่างแรง "ใช่! ฉันทำธุรกิจหยกและฉันต้องซื้อด้วย หากท่านอู๋สามารถช่วยฉันดูได้ฉันก็จะประหยัดเงินได้มาก!"

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่านี่เป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ก็ได้ แต่ว่า คุณต้องแบ่งครึ่งหนึ่งของเงินที่ฉันให้คุณ ส่วนแบ่งก่อนหน้านี้จะถือเป็นการชำระคืนของฉัน"

เซียไท่หู่ตบขาของเขา "ไม่มีปัญหา! ท่านอู๋เราจะออกเดินทางได้ทุกเมื่อที่คุณพร้อม!"

อู๋เป่ย "รออีกหน่อย ฉันจะติดต่อคุณเมื่อมีเวลา"

“ตกลง ฉันจะรอข่าวจากท่านอู๋”

เซียไท่หู่คนนี้พูดคุยอย่างหน้าด้านกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะบอกลาและจากไปในที่สุด

สวี่จี้เฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า "เซียไท่หู่คนนี้มีความยืดหยุ่นและไหลตามสถานการณ์ได้ดี ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะกลายเป็นราชาแห่งเปียนหนาน"

อู๋เป่ย "คนนี้ไม่ใช่คนใจดี ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงิน ฉันก็ไม่ยุ่งที่จะคุยกับเขา"

สวี่จี้เฟยยิ้มและพูดว่า "แต่ไม่ว่ายังไงเซียไท่หู่คนนี้ก็ยังมีความสามารถมาก หากคุณสามารถปราบเขาได้ มันจะเป็นสิ่งที่ดี"

อู๋เป่ย "รอดูสถานการณ์ดีกว่า"