ตอนที่ 823
บทที่ 825 ธิดาศักดิ์สิทธิ์จากสำนักแม่มด
October 21, 2026
หลินโหรว : “ใช่แล้ว บาร์แห่งนี้พวกเราสองคนร่วมกันเปิด”
ทันใดนั้นอู๋เป่ยก็รู้สึกว่า ต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ เขาถามว่า : “พวกคุณอยากทำอะไร？”
หลินโหรว : “ถ้าอยากรู้ คืนนี้ก็มาที่บาร์ของฉันสิ”
อู๋เป่ยไม่ตอบ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นหยิบปากกายันต์ออกมา และเริ่มวาดยันต์
ก่อนที่เขาจะหายจากอาการป่วยหนัก เขาประสบความสำเร็จในการเข้าขั้นคนเซียนทั้งสี่ และสัมผัสสวรรค์ จนได้เป็นปรมาจารย์แห่งสวรรค์ เมื่อถึงระดับปรมาจารย์แห่งสวรรค์แล้ว เรื่องที่ไม่สามารถทำได้ก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ก็สามารถลองทำได้ทั้งหมดแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาก็สามารถวาดยันต์ได้ แต่เมื่อเขาทำเช่นนั้น เขาก็ต้องอาศัยพลังแขนยุคก่อนประวัติศาสตร์นั้น หรือไม่ก็สร้างยันต์ที่อ่อนแอกว่าออกมา
แต่ตอนนี้ เขาสามารถวาดยันต์ที่ทรงพลังมากได้ด้วยตัวเอง เนื่องจากปัจจุบันเขากำลังต่อสู้กับพรรคเทียนกุ่ย เขาจึงเริ่มวาดยันต์เพื่อควบคุมผี
ตัวแรกที่วาดเรียกว่า ยันต์ไฟแห่งสายฟ้า ยันต์นี้สามารถปล่อยฟ้าร้อง ไฟ และสายฟ้าที่แรงพอ ๆ กับดวงอาทิตย์ฆ่าผีได้
ในเวลานี้ เขาเมื่อสัมผัสสวรรค์ พลังงานจำนวนมากจากช่องว่างมิติเวลาที่สูง ทยอยรวมตัวกันเข้าหาร่างกายของเขา จากนั้นผสมกันในสัดส่วนที่แน่นอน และในที่สุดก็ผ่านปากกายันต์ และตกลงบนกระดาษยันต์
เพียงครั้งเดียว กระดาษยันต์เต็มไปด้วยแสงไฟฟ้า แต่เมื่อยันต์เสร็จแล้ว แสงไฟฟ้าก็หายไปอีกครั้ง และดูเหมือนกระดาษยันต์ธรรมดา
หลังจากวาดยันต์ไฟแห่งสายฟ้าห้าอันติดต่อกัน อู๋เป่ยก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย การวาดยันต์นั้นค่อนข้างใช้พลังงานมาก
หลังจากพักผ่อนได้สักพัก ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เขานั่งรถไปที่บาร์ของหลินโหรว
เมื่อมาถึงในเมือง รถก็แล่นเข้าสู่ถนนที่พลุกพล่านมาก ซึ่งมีบาร์ บาร์คาราโอเกะ อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ และอื่น ๆ อยู่ทั้งสองฝั่ง
รถหยุดอยู่ที่หน้าบาร์แห่งหนึ่ง อู๋เป่ยลงจากรถ แล้วผลักประตูเปิดเข้าไป
รูปแบบของบาร์ค่อนข้างเรียบง่าย ไม่มีเสียงดนตรีดัง และไม่มีแสงไฟที่วุ่นวาย เสียงดนตรีเบา ๆ และแขกพูดคุยด้วยเสียงที่เบา
อู๋เป่ย มองไปรอบ ๆ และพบว่าเจียงเยว่ซินและหลินโหรวนั่งอยู่บนโต๊ะที่ไม่ไกล หลินโหรวโบกมือให้เขา
เขาเดินเข้าไป และพูดด้วยรอยยิ้ม : “คิดไม่ถึงเลยว่า พวกเธอล้วนอยู่ที่ยามะ”
เจียงเยว่ซิน: “หลินโหรวยังไม่ไป ดังนั้นฉันก็จะอยู่กับเธอ”
ผู้หญิงสองคนนี้ แต่เดิมเป็นเพื่อนที่ดีมาก
อู๋เป่ยสั่งเหล้าหนึ่งแก้ว แล้วพูดว่า : “พวกคุณสองคนไม่ใช่คนธรรมดา แล้วทำไมถึงอยากเปิดบาร์ที่นี่ล่ะ？”
หลินโหรว : “เดาสิ”
อู๋เป่ย : “ผมเดาไม่ออก”
เจียงเยว่ซิน : “คุณก็รู้ว่า ศิษย์พี่ของหลินโหรวถูกกุ่ยหลงหวังคุมขังไว้ อย่างไรก็ตามกุ่ยหลงหวังยังมีหนอนเกาะติดอยู่กับกระดูก และหลินโหรวต้องการแลกเปลี่ยนยาถอนพิษแลกกับศิษย์พี่”
อู๋เป่ย : “หลังจากนั้นล่ะ？”
เจียงเยว่ซิน : “กุ่ยหลงหวังผิดสัญญา หลอกพวกเรามาที่นี่ แล้วก็สาปแช่ง เราทั้งคู่ถูกเขาสาปแช่ง และจะไม่สามารถออกจากถนนสายนี้ตราบเท่าที่เรายังมีชีวิตอยู่”
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “กุ่ยหลงหวังล่ะ？”
เจียงเยว่ซิน : “ฉันใช้ยันต์ของอาจารย์ฆ่าเขาแล้ว แต่คำสาปก็ยังไม่สามารถถอนได้”
ในเวลานี้ ผู้หญิงในชุดสีเหลืองหน้าข้างหลินโหรว เธอก็เป็นคนสวยเช่นกัน เธอมีรูปร่างอวบอ้วนและผิวขาว ซึ่งเป็นอีกสไตล์หนึ่ง
ผู้หญิงที่ดีก็อ้วนทั้งนั้น ส่วนผู้ชายดี ๆ ก็ขนดกกันทั้งนั้น ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ดูอ้วน แต่จริง ๆ แล้วเธอมีเนื้ออยู่ทุกส่วนบนร่างกาย จึงทำให้ร่างกายดูอวบอ้วน
อย่างไรตาม ผู้หญิงในชุดสีเหลืองสวมหน้ากากสีเงินที่ด้านซ้ายของใบหน้า เมื่อสวมหน้ากาก อู๋เป่ยค้นพบว่าใบหน้าของเธอเน่าเปื่อย และรักษาไม่หายเหมือนกับเวทมนตร์คาถาบางอย่าง
หลินโหรว : “อู๋เป่ย ศิษย์พี่ของฉันโจวเหมย”
โจวเหมยมองไปที่อู๋เป่ย แล้วพูดว่า : “คุณอู๋ ได้ยินมาว่าคุณรู้ทักษะการแพทย์？”
อู๋เป่ย：“ค่อนข้างรู้อยู่บ้าง”
โจวเหมยถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นเนื้อสีดำเน่าเปื่อย เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ : “ใบหน้าของฉัน สามารถรักษาได้ไหม？”
อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง : “ฉันยังไม่แน่ใจ สามารถลองดูได้”
หลินโหรว : ”อู๋เป่ย ถ้าคุณสามารถรักษาศิษย์พี่ของฉันได้ ฉันจะขอบคุณเป็นอย่างสูง”
อู๋เป่ย : “อย่าเพิ่งขอบคุณฉันเลย พวกคุณถูกสาป และพร้อมที่จะอยู่บนถนนสายนี้ไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ？”
เจียงเยว่ซิน：“คุณไม่สังเกตเหรอ ? คนฝึกยุทธ์ที่ติดอยู่ที่ถนนนี้ ไม่เพียงแค่พวกเราสองคน”