ตอนที่ 824
บทที่ 826 ความจริง
October 21, 2026
“โครม”
เสียงดังอึกทึกครึกโครม ชายผิวดำกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกกับกำแพงจนพังลงมา และถูกฝังอยู่ในฝุ่นควัน โดยไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
เยี่ยนหลีพูดอย่างเย็นชาว่า ：“โครงกระดูกต้องคำสาป！”
ชายสวมชุดเกราะสองคน สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบกว่าเซนติเมตรวิ่งพุ่งออกมา คนหนึ่งถือหอก อีกคนถือจวี้เจี้ยน และเข้าโจมตีอู๋เป่ยพร้อมกัน
กระสุนพุ่งเข้าจู่โจม เสียงปืนดังกึกก้อง และมีเสียงหวีดร้องดังขึ้นกลางอากาศ
อู๋เป่ยตะคอกอย่างเย็นชา และยื่นมือไปในทางที่เสียงปืนดังกึกก้อง คว้าอย่างรวดเร็ว แล้วอุดปากกระบอกปืน จากนั้นหักปลายกระบอกปืนดัง“ปัง”
เมื่อเขาโบกมือ ปลายกระบอกปืนก็ยิงออกไป เจาะทะลุชุดเกราะ และทำให้ชายคนนั้นกระเด็นออกไปหลายเมตร
ในเวลาเดียวกัน ด้ามจับขนาดใหญ่ที่หันไปหาอู๋เป่ยก็ถูกเฉือนออกไป ด้วยพลังอันมหาศาล อย่างไรก็ตาม จวี้เจี้ยนที่ถูกเหวี่ยงออกไปเพียงครึ่ง ก็ถูกกระบี่ยาวเล่มหนึ่งปัดออกไป
ไม่รู้ว่าเวลาใด องครักษ์หลงเว่ยคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าอู๋เป่ย และปัดจวี้เจี้ยนออก องครักษ์หลงเว่ยวิ่งเข้าไป กระบี่ส่องแสงประกาย ทั้งสองฝ่ายก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ต่อจากนั้น องครักษ์หลงเว่ยจำนวนมากก็รีบเข้ามา และล้อมเยี่ยนหลีไว้
สีหน้าของเยี่ยนหลีดูสงบ และพูดอย่างเย็นชา ：“สมกับที่เป็นหัวหน้าพรรคฟ้าทมิฬ ความสามารถของเจ้านั้นน่าหวาดกลัว แม้แต่โครงกระดูกต้องคำสาปของข้าก็ไม่สามารถฆ่าเจ้าได้ หัวหน้าพรรคอู๋ แล้วเราจะได้พบกันอีก”
ทันทีที่พูดจบ พื้นบริเวณรอบๆตัวเธอก็บิดเบี้ยว วินาทีต่อมา เธอและรถเข็นของเธอก็หายไปทันที
ทันทีที่เยี่ยนหลีจากไป อู๋เป่ยก็รู้สึกว่า มนต์สะกดบนถนนเส้นนี้ก็หายไปเช่นกัน โครงกระดูกต้องคำสาปสองตัวนั้นกระโดดไม่กี่ก้าว ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
องครักษ์หลงเว่ยจะไล่ตาม แต่อู๋เป่ยพูดว่า ：“อย่าไล่ตามเลย”
เขาหันไปมองที่หลินโหรวและบรรดาผู้หญิง แล้วถามว่า ：“คำสาปแก้แล้วใช่ไหม? ”
หลินโหรวพยักหน้าอย่างแรง ：“สัมผัสไม่ถึงคำสาปแล้ว！อู๋เป่ย ขอบใจนายมาก！”
อู๋เป่ยพูดอย่างสงบ ：“ในเมื่อคำสาปถูกแก้แล้ว พวกเธอควรรีบไปจากยามะ”
หลินโหรวถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า ：“อู๋เป่ย ขอโทษด้วย”
ใบหน้าของอู๋เป่ยไร้ความรู้สึก ：“ระหว่างเรา ยังคงมีมิตรภาพของเพื่อนร่วมชั้น ดังนั้นไม่ต้องขอโทษหรอก แต่ว่าต่อไป เราอย่าพบกันอีกเลยดีกว่า”
ประโยคนี้ พูดอย่างไร้เยื่อใย หลินโหรวสีหน้าหม่นหมอง เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ลังเลที่จะเอ่ยปากพูด
โจวเหมยพูดด้วยความโกรธ ：“นายเป็นชายชาตรี ทำไมใจแคบจัง? ใช่ หลินโหรวเป็นคนบอกให้นายมาที่นี่ ทำให้นายตกอยู่ในอันตราย แต่นายเคยคิดไหม พวกเธอต้องคำสาป และถูกกักขังอยู่ที่นี่ นอกจากนายแล้ว มีใครที่ยังสามารถพึ่งพาได้อีก?”
อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา ：“เธอไม่ต้องอธิบาย รีบเก็บของ แล้วไปจากยามะ”
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินออกจากบาร์โดยไม่หันกลับมามอง องครักษ์หลงเว่ยก็ตามเขาออกไป
เมื่อมองดูเขาเดินจากไป ดวงตาของเจียงเยว่ซินก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว แล้วพูดอย่างเย็นชา ：“เขาฉลาดมาก”
หลินโหรวพูดไม่ออก
เจียงเยว่ซินมองไปที่หลินโหรว แล้วพูดอย่างเย็นชา ：“ทำไม หรือว่าเธอชอบเขา?”
หลินโหรวก้มหน้าลง ：“ไม่ใช่”
เจียงเยว่ซินพูดอย่างเย็นชา ：“ชีวิตของทุกคนในครอบครัวเธอ อยู่ในมือของหัวหน้าพรรค หากเธอกล้าคิดไม่ซื่อ เธอก็รู้ผลที่จะตามมาอยู่แล้ว！”
หลินโหรวกล่าว ：“ฉันไม่กล้าหรอก”
ในเวลานี้ ผิวหนังมนุษย์แผ่นหนึ่งลอยออกมาจากความมืด และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
บนดาดฟ้าของอาคารสูงด้านนอกถนน อู๋เป่ยและองครักษ์หลงเว่ยกำลังรออยู่ที่นั่น สิบนาทีต่อมา ผิวหนังมนุษย์เหยียนหยางก็ลอยมา ผิวหนังมนุษย์ดูดอากาศแล้วก็พองตัวเป็นร่างมนุษย์ จากนั้นจึงโค้งคำนับอู๋เป่ย ：“ท่านเซียน”
อู๋เป่ย ：“เจ้าได้ยินอะไรมาบ้าง?”
เหยียนหยาง ：“ดูเหมือนว่าหลินโหรวจะถูกเจียงเยว่ซินควบคุม และดูเหมือนว่าเจียงเยว่ซินนั้นรับใช้หัวหน้าพรรคบางคน และพวกเขาก็ควบคุมครอบครัวของหลินโหรว”
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว ：“ว่าแล้วต้องมีปัญหาแน่นอน！สันนิษฐานว่า เจียงเยว่ซินกำลังพูดถึงหัวหน้าพรรคเทียนกุ่ย”
องครักษ์หลงเว่ยคนหนึ่งรายงานว่า ：“ท่านผู้นำ ข้าน้อยจะไปฆ่านาง เพื่อตัดปัญหา”
อู๋เป่ยโบกมือ ：“ไม่จำเป็น พวกเจ้ากลับไปก่อน”
ข้อดีขององครักษ์หลงเว่ยก็คือเชื่อฟังคำสั่งมาก ทันทีที่อู๋เป่ยออกคำสั่ง พวกเขาก็อพยพออกจากสถานที่นั้นทันที โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ทันทีที่องครักษ์หลงเว่ยจากไป อู๋เป่ยก็หยิบยันต์ออกมา วาดลวดลายที่ซับซ้อนด้วยปากกา จากนั้นฉีกมันเป็นรูปผีเสื้อ แล้วเป่ามันเบาๆ