บทที่ 829 บำเพ็ญในวัดกู่ฟ๋อ

มันเป็นบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง อู๋เป่ยพักหนึ่งห้อง วาดีกับหลินโหรวพักคนละห้อง

เมื่อถึงเวลาอ่านค่ำ อู๋เป่ยกลับไม่ยอมไปกิน เขาไม่ชอบอาหารของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดังนั้นเขาจึงยอมกินบะหมี่สำเร็จรูป ก็จะไม่กินของที่นี่

วาดีพูด “หัวหน้าพรรค แถวนี้มีร้านอาหารที่คนเหนียนหลงเปิด รสชาติถือว่าไม่เลว หรือไม่พวกเราไปกินที่นั่น”

อู๋เป่ยพูด “วาดี ดูเหมือนคุณจะคุ้นเคยกับที่นี่มากเลยนะ”

วาดีพูดด้วยรอยยิ้ม “ก่อนอายุสิบห้า ผมเคยมาอยู่เมืองนี้สองปี หลายปีไม่ได้มา ที่นี่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ได้ งั้นก็ไปร้านอาหารเหยียนหลงร้านนั้นเลย”

ทั้งโรงแรมมีบริการเช่ารถยนต์ วาดีเช่ารถตู้หนึ่งคัน ทั้งสามนั่งรถไปร้านอาหารร้านนั้นด้วยกัน

ร้านอาหารได้รับความนิยมอย่างมาก และผู้คนส่วนใหญ่ที่มาใช้บริการล้วนเป็นชาวเหยียนหลง ในประเทศอู๋เกอ มีชาวเหยียนหลงประมาณหนึ่งล้านกว่าคน คิดเป็นร้อยละเก้าของประชากรทั้งหมดประเทศอู๋เกอ

เศรษฐกิจของประเทศอู๋เกอไม่ได้รับการพัฒนา เงินเดือนพื้นฐานของคนท้องถิ่น มีเพียงหนึ่งในห้าของรายได้ชาวเหยียนหลง แต่ว่าชาวอู๋เกอนับถือศาสนาพุทธ นิสัยใจคอของประชาชนทั่วไปนั้นเป็นมิตร

ทั้งสามหาโต๊ะนั่งลง วาดีไปสั่งอาหาร

เพิ่งนั่งลง อู๋เป่ยหวั่นไหว เขาพูดโดยไม่กินข้าวแล้ว “พวกคุณกินกันก่อนเลย ผมออกไปสูบบุหรี่แป๊บ”

เขาตื่นมาถึงนอกร้านอาหาร ฝั่งตรงข้ามเป็นต้นโพธิ์ และใต้ต้นโพธิ์มีหินซอยไซต์หนึ่งก้อน พื้นผิวของมันเรียบมาก ดูเหมือนว่าจะมีคนมานั่งสมาธิตรงนี้อยู่บ่อยครั้ง

เมื่อเห็นใต้ต้นไม้ไม่มีคน จึงเดินไปที่ใต้ต้นไม้ ใช้สัมผัสสวรรค์ หลังจากนั้นเขาก็พบว่ากลางอากาศมีวังวนพลังงานจำนวนมาก และพลังงานบางอย่างไม่มีในประเทศเหยียนหลง

สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่เคยพบในประเทศยามะ

เขาลงสัมผัสอย่างละเอียด พบว่ามีพลังงานชั้นสูงสามแบบมีในบันทึกคัมภีร์เก้าซวน! พลังงานทั้งสามแบบนี้สอดคล้องกับพลังหนีธรณี พลังเกราะสวรรค์ และพลังเทพหยินหยางของช่องวิญญาณ

อู๋เป่ยราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่า ข้าวก็ไม่กินแล้ว รีบลุกขึ้นเดินไปอีกด้านหนึ่ง ลองดูว่าสามารถสัมผัสได้ถึงพลังทั้งสามแบบหรือไม่

ทว่าเขาก็ต้องผิดหวัง เมื่อออกจากร้านอาหารไกลเกินไป ก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานชั้นสูงทั้งสามแบบ

เป็นเพราะอะไร เขาประหลาดใจมาก ครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

กลับถึงร้านอาหาร อาหารถูกเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว เถ้าแก่ร้านเป็นประชากรพลัดถิ่นรุ่นที่ห้า และมีน้ำใจมาก เขามอบเหล้าขวดหนึ่งให้อู๋เป่ยด้วย

อู๋เป่ยมีเรื่องในใจ ไม่มีกะจิตกะใจกินข้าว เขาถาม “วาดี แถวนี้มีสถานที่โบราณที่น่าสนใจหรือเปล่า”

วาดีพูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าพรรค แถวนี้มีสถานที่แห่งหนึ่งจริงแหละ ชื่อว่าวัดกู่ฟ๋อ ห่างจากที่นี่ประมาณสองสามร้อยเมตร”

พลางกินข้าว อู๋เป่ยพลางถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของประเทศอู๋เกอ อำนาจสูงสุดของประเทศอู๋เกออยู่ในมือกษัตริย์ แต่ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา อำนาจของนายพลใหญ่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนอยู่เหนืออำนาจของกษัตริย์แล้ว

ประเทศอู๋เกอเป็นเมืองพุทธ ร้อยละเก้าสิบเจ็ดของประชากรนับถือศาสนาพุทธ ดังนั้นสถานะของพระภิกษุจึงค่อนข้างสูง ในประเทศอู๋เกอ มีผู้นำศาสนาสองท่าน ถูกเรียกว่าราชาภิกษุ

ราชาพระภิกษุทั้งสองท่านนี้ ท่านหนึ่งคือราชาภิกษุฝาจง อีกท่านคือราชาภิกษุต้าจง พวกเขาทั้งคู่ต่างมีตำแหน่งในรัฐสภา ต่อให้เป็นนายพลใหญ่ก็ต้องเคารพพวกเขา

หลังจากกินข้าวเสร็จ อู๋เป่ยพูด “วาดี พวกเราแวะไปวัดกู๋ฟ๋อกันก่อน”

วาดีพูด “หัวหน้าพรรค วัดกู่ฟ๋อปิดตัวลงตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน ปัจจุบันไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้า แต่ว่าผมรู้จักเจ้าอาวาสของที่นั่น คนอื่นเข้าไม่ได้ แต่พวกเราเข้าได้”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “วาดี นายรู้จักเจ้าอาวาสของวัดกู่ฟ๋อด้วยเหรอ”

วาดี “สมัยนั้นผมต้องหิวท้องอยู่บ่อยครั้ง จึงมักจะไปรับจ้างที่วัดกู่ฟ๋อเพื่อหาข้าวกิน เจ้าอาวาสเป็นคนดีมาก มักจะให้เงินค่าขนมกับผมและบวชให้ผมด้วย”

อู๋เป่ย “วัดกู่ฟ๋อคงจะมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานมากเลยใช่หรือเปล่า”

วาดี “ใช่แล้ว รู้สึกว่าจะดำรงอยู่ตั้งแต่ก่อนที่จะมีประเทศอู๋เกอ หัวหน้าพรรค ก่อนที่ราชาภิกษุทุกรุ่นจะถูกแต่งตั้ง ล้วนจะมาที่วัดกู่ฟ๋อก่อน ดังนั้นวัดแห่งนี้จึงลึกลับมาก แต่ว่าคนชนชั้นล่างอย่างพวกเรามีความรู้จำกัด ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าทำไม”