บทที่ 85 การผ่าตัดที่ไม่ใช้มีด

อู๋เป่ยพยักหน้า "ในกรณีนี้ ฉันจะทำให้ดีที่สุด"

เนื่องจากเขาเรียกสวี่จี้เฟยว่าพี่สาม นั่นแสดงว่าเรื่องของตระกูลสวี่เขาก็จะช่วยจนถึงที่สุด

อาหารมื้อนี้กินเวลาจนถึงหลังสี่ทุ่มกว่า เมื่อสวี่ชูเชียนดื่มมันจนหมดและถูกช่วยพยุงไปพักผ่อนที่ห้องด้านหลัง อู๋เป่ยและสวี่จี้เฟยยังคงตื่นอยู่ แต่ก็เมาเล็กน้อย

สวี่จี้เฟย"น้องชาย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะบำเพ็ญตบะแล้ว เมื่อฉันออกจากการบำเพ็ญตบะ ฉันแน่ใจว่าฉันจะสามารถบรรลุจุดสูงสุดของชั้นพรสวรรค์ได้

อู๋เป่ยพยักหน้า "ฉันขอให้พี่สามประสบความสำเร็จโดยมีพรสวรรค์แต่เกิดมาช่วย"

สวี่จี้เฟยหัวเราะ"พรสวรรค์แต่เกิดอะไรกัน ฉันไม่กล้าคิดถึงมันในตอนนี้หรอก"

จากนั้นเขาก็พูดว่า "วันนี้ไป๋จ่านหลิงโทรหาฉันและคำพูดของเขาเต็มไปด้วยคำเยินยอ เฮ้อ ใครจะคิดว่าคุณชายสองไป๋ผู้สง่างามจะอ่อนน้อมถ่อมตนขนาดนี้"

อู๋เป่ย"โอ้? เขาพูดว่าอะไร?"

สวี่จี้เฟย"เขาแค่อยากรู้ภูมิหลังของคุณ ดังนั้นฉันจึงวางระเบิดควันเพื่อโอ้อวดคุณไป เฮ้อ ฉันทำให้ไป่จ้านหลิงตื่นตระหนกไปแล้ว เขาบอกว่าเขาจะมาขอบคุณเป็นการส่วนตัวถ้าเขามีโอกาส เขาเชิญเราไปที่ภูเขาชิงเฉิงด้วย "

อู๋เป่ยกล่าวว่า "จะให้ดีอย่าพยายามติดต่อตระกูลไป๋เลยดีกว่า"

สวี่จี้เฟยตกตะลึง "ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นน้องชาย?"

อู๋เป่ย"ตอนฉันเห็นไป๋จื่อกุยในวันนั้น ฉันเห็นได้ว่าโชคของตระกูลไป๋กำลังถดถอย และภายในสามปี ตระกูลก็จะถูกทำลายล้าง อย่างไรก็ตาม เขาให้หญ้าวิญญาณสามสมบัติแก่ฉัน และฉันก็ให้คำแนะนำไป๋จื่อกุยสองสามคำ เพื่อให้การฝึกของเขาบรรลุได้ดีขึ้น”

สวี่จี้เฟย"พูดอย่างนี้ก็หมายความว่าตระกูลไป๋ไม่มีปัญหาอะไรแล้วสิ"

"จะเป็นไปได้อย่างไร" อู๋เป่ยส่ายหัว "ภายในสิบปี ตระกูลไป๋จะยังคงตกต่ำ"

“คุณดูออกได้อย่างไร”สวี่จี้เฟยถามด้วยความตกใจ

อู๋เป่ยยิ้ม "ฉันเห็นโชคชะตา"

ความจริงแล้วดวงตาวิเศษของเขาสามารถมองเห็นผีและเทพเจ้า สังเกตฮวงจุ้ย สังเกตหยินและหยางและแน่นอนว่าสามารถเห็นโชคของบุคคลได้ แต่ว่าโชคคนที่เขาเห็นจะสุดโต่ง ทั้งโชคดีมากๆหรือโชคร้ายสุดๆ

นอกจากนี้ มรดกของจี้หยกยังมีบันทึกการทำนายและการเผชิญหน้าอย่างละเอียด แต่เขาไม่ได้ศึกษามันมากนัก

สวี่จี้เฟยพยักหน้า "น้องชายเป็นปรมาจารย์จริงๆ! เป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับฉันสวี่จี้เฟยที่ได้พบคุณ มาเลย ชน!"

คืนนั้นอู๋เป่ยและสวี่จี้เฟยแข่งขันศิลปะการต่อสู้และเขาไม่ได้พักผ่อนเลยจนกระทั่งเช้าตรู่

หลังจากกินอะไรในตอนเช้า อู๋เป่ยและสวี่ชูเชียนก็นั่งรถพิเศษของเขาไปที่ที่พักของตระกูลจ้าวในเมืองหลวงของจังหวัด

บ่ายวันนั้น มีหลายคนนั่งอยู่ในล็อบบี้ของคฤหาสน์สมัยเก่า

ชายชรามีสีหน้ากังวล ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "หมออัจฉริยะว่านยังไม่ตกลงอีกหรือ"

ชายวัยห้าสิบต้นๆ ส่ายหัว "หมออัจฉริยะว่านผู้นี้เป็นปรมาจารย์ของเหล่าทวยเทพ เขามีมาดมาก ฉันส่งคนไปเชิญเขาถึงสามครั้ง แต่เขาให้เรารอโดยบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ"

ชายชราพูดด้วยความโกรธ "อะไรจะสำคัญไปกว่าชีวิตมนุษย์? หมอว่านคนนี้เป็นใครกัน? เขากล้าดูหมิ่นตระกูลจ้าว ของฉันมากขนาดนี้ได้อย่างไร"

"พี่ใหญ่ ผู้คนในยุทธภพเป็นแบบนี้เสมอ คุณไม่จำเป็นต้องโกรธ ฉันจะส่งคนไปเร่ง" ชายคนนั้นพูดอย่างรวดเร็วแล้วออกไป

ชายชรากัดฟัน "พ่อป่วยหนักคราวนี้ ฉุนเซียวเสี่ยวนั่นมันคงจะมีความสุขมาก! เราต้องรักษาอาการป่วยของพ่อให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!"

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่ง "ฉันจำได้ว่าตระกูลสวี่ในเมืองหลวงของจังหวัดนี้บอกว่าพวกเขาจะแนะนำหมออัจฉริยะให้ เขามาแล้วเหรอ"

อีกสองคนมองหน้ากันและคนหนึ่งพูดว่า "พี่ใหญ่ ตระกูลสวี่พบหมอมหัศจรรย์แล้ว ฉันเกรงว่ามันจะเป็นแค่หมอดูแลสุขภาพเฉยๆน่ะสิ"