บทที่ 86 หมออัจฉริยะ

อู๋เป่ยจ้องไปที่หัวของผู้อาวุโสจ้าวและเปิดใช้ความสามารถจากตาของเขา เศษกระสุนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวถูกควบคุมโดยแรงและค่อยๆ ลอยขึ้น ระหว่างทำต้องควบคุมเศษกระสุนไม่ให้กระทบกระเทือนเส้นประสาทและไม่ให้ปวดรุนแรง

ในขณะที่เคลื่อนย้ายเศษกระสุน เขาสอดเข็มทองหลายเล่มเพื่อให้ยาสลบ

การกระตุ้นสายตาเป็นสิ่งที่ต้องใช้พลังงานอย่างมากเขาต้องตั้งใจกับมันและทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

การมองเห็นของเขาได้เปิดเส้นประสาทและเนื้อเยื่อสมองบางส่วน ทำให้กระสุนสามารถออกมาได้ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้แม้จะมีอุปกรณ์ทางการแพทย์และศัลยแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดในโลกก็ตาม!

นี่คือการผ่าตัดแบบแผลเล็กอย่างแท้จริง มันจะไม่ทำร้ายเส้นประสาทแม้แต่เส้นเดียวหรือเสียเลือดแม้แต่หยดเดียว!

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งนาที ในที่สุดเศษกระสุนก็พุ่งขึ้นมาถึงระดับกะโหลกอู๋เป่ยหยิบมันขึ้นมาทันทีด้วยเข็มทองคำ และเขาก็หยิบเศษกระสุนออกมา และตกลงบนจานพร้อมกับเสียงดัง เต๊ง!

ผู้อาวุโสจ้าวรู้สึกตัวตลอดเวลาและเมื่อเขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็ถามว่า "ออกมาแล้วเหรอ?"

จ้าวเจิ้งเซียนดูตกใจ เขานำจานไปต่อหน้าพ่อของเขาและพูดว่า "พ่อ รีบดูนี่เร็ว!"

ผู้อาวุโสจ้าวมองไปที่เศษเล็กเศษน้อย ถอนหายใจเล็กน้อยและพูดด้วยอารมณ์ "เศษกระสุนที่ทรมานฉันมาเกือบสิบปีนั้นเป็นชิ้นเล็กจริงๆ"

เมื่อเห็นฉากนี้สวี่ปั๋วเหรินและสวี่ชูเชียนมองหน้ากันและยิ้ม พวกเขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว!

ด้านอู๋เป่ย เขาหลับตาลงในขณะนี้ วิญญาณของเขาเฉื่อยชา ดวงตาของเขาหมดแรง

ผ่านไปสิบนาทีเขาก็ลืมตาขึ้น ในช่วงเวลานี้ แพทย์ดูแลสุขภาพได้ทำการรักษาบาดแผลเล็กๆ บนศีรษะของเขาให้กับเขา

จ้าวเจิ้งเซียนถามด้วยรอยยิ้ม "อาจารย์อู๋ตอนนี้เอาเศษกระสุนออกแล้ว พ่อของฉันจะสบายดีไหม"

“ยังไม่พอ” อู๋เป่ยกล่าว “คุณต้องปรับร่างกายอีกครั้ง”

จ้าวเจิ้งเซียนพูดอย่างรวดเร็ว "ใช่ มาปรับกัน"

อู๋เป่ยถามว่า "คุณมียาบำรุงกำลังที่ยอดเยี่ยมเช่นโสมป่าอายุ 500 ปี เหอโฉ่วอูอายุ 100 ปี อะไรประมาณนี้หรือไม่"

จ้าวเจิ้งเซียนออกไปโทรศัพท์ทันที หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและพูดว่า "หมออัจฉริยะอู๋มีต้นโสมอายุหนึ่งศตวรรษและจะจัดส่งภายในหนึ่งชั่วโมง "

อู๋เป่ยแอบตกใจกับอิทธิพลของตระกูลจ้าวเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากที่คุณสามารถหาโสมอายุหนึ่งศตวรรษได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว!

เขาพยักหน้า "ฉันจะสั่งยาและคุณสามารถส่งคนไปรับยาได้"

หลังจากเขียนใบสั่งยาแล้วจ้าวเจิ้งเซียนก็ส่งคนไปรับยา ในทางกลับกันอู๋เป่ยกระตุ้นพลังชี่ของเขาเพื่อเปิดเส้นลมปราณของร่างกายนายจ้าว

ไม่สามารถเติมเต็มความบกพร่องได้ ร่างกายของคุณจ้าวอ่อนแอเกินไป เขาจำเป็นต้องเคลียเส้นลมปราณก่อนแล้วจึงใช้ยาได้

คนที่เหลือยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ เพราะกลัวว่าจะรบกวน ผู้อาวุโสจ้าวรู้สึกเพียงว่ามีลมกระโชกว่ายอยู่ในร่างกายของเขา เขาสบายมากและจิตวิญญาณของเขาก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยก็จับมือของเขาออกและถามด้วยรอยยิ้มว่า "ผู้อาวุโสจ้าว คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง"

ผู้อาวุโสจ้าวพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันไม่ได้สบายตัวแบบนี้มาหลายปีแล้ว หมออัจฉริยะตัวน้อย คุณยอดเยี่ยมมาก! ฉันอยากขอคุณอย่างหนึ่ง พี่ชายน้องชายของฉันทุกคนมีอาการบาดเจ็บที่เรื้อรัง พวกเขาแก่แล้ว ถ้ามีเวลาคุณช่วยรักษาให้พวกเขาหน่อยได้ไหม"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ตกลง"

ผู้อาวุโสจ้าวมีความสุขมากและพูดว่า "นั่นมันดีมากเลย ไว้ฉันจะโทรหาพวกเขาและขอให้พวกเขามาที่เมืองหลวงของจังหวัดด้วยกัน เรามีนัดรวมตัวกันพอดี"

เมื่อเห็นว่าพ่อของเขาอยู่ในสภาพจิตใจดีจ้าวเจิ้งเซียนรู้สึกตื่นเต้นมาก จากนั้นจ้าวเจิ้งเซียนก็นำถ้วยชามามอบให้อู๋เป่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "หมออัจฉริยะอู๋ คุณทำงานหนักแล้ว! "

อู๋เป่ยหยิบถ้วยชาและจิบเมื่อมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก เขาดูกังวลและพูดว่า "พี่ชาย ฉันเกรงว่าหมออัจฉริยะว่านจะมาไม่ได้ในวันนี้"

จ้าวเจิ้งเซียนหัวเราะเยาะ "ไม่มาก็ช่างเถอะ! เจิ้งลิ่งมาทำความรู้จักกับเขาสิ นี่คือหมออู๋ ทักษะทางการแพทย์ของเขาดีกว่าหมอว่านหมื่นเท่า!"

คนนี้เป็นลูกชายคนที่สี่ของผู้อาวุโสจ้าวชื่อจ้าวเจิ้งลิ่ง ซึ่งเป็นผู้ช่วยของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ เขารีบถามรายละเอียดและเมื่อเขารู้วิธีการรักษาของอู๋เป่ยเขารู้สึกประหลาดใจและดีใจ เขาขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อู๋เป่ยอยากรู้ว่าหมออัจฉริยะว่านคนไหน เขาจึงถามว่า "หมออัจฉริยะคนไหนเหรอ"