บทที่ 878 มือรักษาศักดิ์สิทธิ์

โจวเทียนกังเดินเข้าไปในค่ายทหาร แล้วพูดว่า : “ใต้เท้า นี่คือของเหลวสมบัติแห่งโลก การได้รับมันสามารถฟื้นฟูพลังงานได้อย่างรวดเร็ว”

อู๋เป่ยมองดูและพูดด้วยรอยยิ้ม : “ของดี ฉันต้องการมันพอดี”

ขณะที่พูด เขาก็เทถ้วยเล็ก ๆ แล้วป้อนเข้าไปในปากของทหารที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสตรงหน้าเขา ทหารได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายของเกือบแตกเป็นสองท่อน เขาพูดทั้งน้ำตาว่า :ใต้เท้า ผมไม่ดื่ม ยาแพงแบบนี้ เอาไว้ให้ใต้เท้าดื่มเถอะครับ”

แน่นอนว่านักรบผู้นี้รู้ว่าของเหลวสมบัติของโลกนั้นล้ำค่าเพียงใด ว่ากันว่าเมื่อมนุษย์ดื่มเพียงจิบเดียว ก็สามารถบรรลุเป็นคนเซียนได้อย่างง่ายดาย! ของเหลวสมบัติของโลกดินขวดนี้ของหัวหน้าผู้บัญชาการโจว เป็นสมบัติล้ำค่าที่ผลิตในคุนหลุน !

อู๋เป่ยกล่าว : “หุบปาก นายไม่ควรพูดตอนนี้ ”

ทหารเม้มริมฝีปากแน่น แต่ก็มีน้ำตาอีก เดิมทีเขาถูกกำหนดให้ต้องตาย แต่ใต้เท้ามือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพช่วยชีวิตเขาไว้ และตอนนี้ยังรักษาเขาต่ออีก

อู๋เป่ยโบกสะบัดมือทั้งสองข้าง ใช้ทั้งหมดที่เขาได้เรียนรู้ และพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อรักษานักรบผู้กล้าหาญคนนี้ ป้อนพลังไอวิญญาณอี่มู่เป็นครั้งคราว และแม้แต่ใช้พลังงานของเขาที่สามารถรักษาผู้อื่นได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สนใจว่าน้ำยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณเขาเก็บไว้มีค่าแค่ไหน และถ้า ณ ตอนนี้มันสามารถใช้ได้เขาก็จะใช้มันทันที

สิบห้านาทีต่อมา ทหารผู้นี้ก็หลับลึก และถูกพาไปยังอีกห้องหนึ่งเพื่อพักผ่อน

เมื่อเห็นว่าโจวเทียนกังใจกว้างถึงเพียงนี้ หยางเทียนฮวาก็พูดเสียงดังว่า : “เข้ามา ไปเอายาทากระดูกงูของฉันมา！”

ยาทากระดูกงู กลั่นจากน้ำมันของกระดูกงู หายากมาก และเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ในการรักษาโรค

อู๋เป่ยได้รับยาทากระดูกงู และอดไม่ได้ที่จะยิ้ม : “เยี่ยมไปเลย มียาทากระดูกด้วย”

หยางเทียนฮวากล่าวว่า : “ใต้เท้า โปรดดูแลตัวเองด้วย และอย่าทำงานหนักเกินไป”

อู๋เป่ย โบกมือ : “ไม่เป็นไร ฉันยังทนได้ ฉันจะให้ใบสั่งยา พวกนายรีบไปเอายา ยิ่งเยอะยิ่งดี”

“ครับ ” หยางเทียนฮวาหยิบปากกาและกระดาษออกมาอย่างรวดเร็ว อู๋เป่ยอ่าน และเขาเขียน

หลังจากเขียนใบสั่งยามาหลายชุดแล้ว หยางเทียนฮวาก็พาคนไปค้นหายาด้วยตัวเอง ทรัพยากรที่กองทัพชิงหลง สามารถใช่ได้นั้นมีมากมาย ด้วยคำสั่งเพียงไม่กี่คำสั่ง ทั้งโลกก็สามารถเคลื่อนไหว และกองกำลังจำนวนนับไม่ถ้วนก็กำลังค้นหาสมุนไพรเหล่านี้อย่างบ้าคลั่ง

คนไข้ที่อยู่แนวหน้าเป็นกลุ่มที่รักษายากที่สุด ก่อนรุ่งสาง อู๋เป่ยรักษาได้เพียงห้าสิบสามคนแรกเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตคนเหล่านี้ไว้ได้เท่านั้น แต่หลังจากฟื้นตัวยังสามารถกลับสู่สภาพก่อนได้รับบาดเจ็บได้อีกด้วย

เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น อู๋เป่ยก็เหนื่อยเกินไป เขาจึงนอนบนเก้าอี้ และสั่งให้เหล่าแพทย์ทหารทำการรักษาง่าย ๆ กับผู้บาดเจ็บ

หลังจากรับประทานยา และพักผ่อนเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นตัว เขาประหลาดใจที่พบว่าหลังจากที่พลังงานในร่างกายของเขาเกือบจะหมดลง สมรรถภาพทางกายของเขาก็ดีขึ้นอย่างมาก

เมื่อเขาเดินออกไปนอกค่ายทหาร และหัวหน้าผู้บัญชาการทั้งสี่คนก็ค่อย ๆ โค้งคำนับทีละคน : “ใต้เท้ามือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ！”

อู๋เป่ยพยักหน้าและกล่าวว่า : “ลำบากหัวหน้าผู้บัญชาการทั้งสี่แล้ว”

“ใต้เท้าสิครับที่ลำบากแล้ว” โจวเทียนกังรีบพูดอย่างรวดเร็ว

อู๋เป่ย : “พวกคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ ไปทำธุระของพวกคุณเถอะ ฉันยังต้องรักษาผู้บาดเจ็บ”

อันที่จริงแล้วทั้งสี่คนมีเรื่องจะพูด แต่หลังจากได้ยินคำสั่งของอู๋เป่ยแบบนี้ พวกเขาก็ต่างขอตัวไป

ยาที่อู๋เป่ยต้องการ ได้ถูกส่งมอบไปทีละคน เขาหยิบหม้อเซียนบริสุทธิ์ออกมา และเริ่มกลั่นยา สิ่งที่เขาต้องการขัดเกลาคือยาที่สามารถรักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็วและเพิ่มพลังชีวิต

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา การกลั่นยาก็เสร็จสิ้น เขาหยิบผงยาขนาดใหญ่สองชาม แล้วทำการรักษาต่อ

ด้วยความช่วยเหลือของยา การรักษาจะเร็วขึ้นมาก ในตอนเที่ยง เขาได้รักษาผู้คนมากกว่าสามร้อยคน

เขาพักกลางวันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และใช้เวลาช่วงบ่ายรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งหมดที่เหลือ ส่วนผู้บาดเจ็บเล็กน้อยจะรับมือได้ง่ายกว่า แค่กินยาที่เขาทำไว้

ตอนกลางคืน อู๋เป่ยรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าที่จะขยับตัวได้อีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงหลับไปบนเก้าอี้ข้างค่ายทหาร

ไม่มีใครรบกวนเขา และผู้บาดเจ็บบางคนที่สามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว ก็ได้แต่ยืนเคียงข้างเขาอย่างเงียบ ๆ