บทที่ 879 การประชุมของค่ายทหาร

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ได้ ให้เขาเข้ามา”

อวี่เทียนเจิ้งหันหลังกลับตะโกนหนึ่งที ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาคนหนึ่งเดินเข้ามา อู๋เป่ยเห็นเขาก็นึกขึ้นได้ นี่เป็นหนึ่งในผู้บาดเจ็บสามสิบคนแรกที่เขารักษา บาดเจ็บสาหัสอย่างมาก

“ใต้เท้า!” ชายหนุ่มคุกเข่าอยู่บนพื้น ทำความเคารพอู๋เป่ย

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ลุกขึ้นเถอะ”

ชายหนุ่มลุกขึ้น มองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ

อู๋เป่ยถาม : “นายชื่ออะไร”

“ตอบกลับใต้เท้า ผู้น้อยชื่ออวี่เซียงเถียน”

อู๋เป่ยพูด : “อืม ไม่เลว ถือว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดี เมื่อวานนายฆ่าศัตรูอย่างห้าวหาญ เพื่อช่วยมิตรสหายจึงตกอยู่ในอันตราย เป็นฮีโร่คนหนึ่ง ที่นี่มีโอสถฝึกขั้นสามเม็ด มอบให้นาย”

อวี่เซียงเถียนดีใจอย่างมาก รับยาอายุวัฒนะด้วยมือทั้งสองข้าง : “ขอบคุณใต้เท้า!”

อวี่เซียงเถียนถอยลงไป อู๋เป่ยเข้าสู่ประเด็นหลัก พูด : “หัวหน้าผู้บัญชาการทั้งสี่ท่าน ภารกิจแรกของผมที่มาที่นี่ เกี่ยวกับคนที่ถูกเวทย์ปีศาจเข้าสิง”

พูดถึงเรื่องนี้ อวี่เทียนเจิ้งพูด : “ใต้เท้า ตอนนี้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดจริงๆ ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พี่น้องของพวกเราหลายร้อยคนถูกเวทย์ปีศาจสังหาร! แต่พวกเราไม่รู้ว่าใครเป็นเวทย์ปีศาจ ดังนั้นจึงไม่สามารถทำอะไรได้!”

อู๋เป่ยพูด : “อันที่จริงเรื่องนี้ง่ายอย่างมาก ผมจะสร้างค่ายกลขนาดใหญ่ ให้ทหารทั้งหมดเข้าไปอยู่ในค่ายกลตามลำดับ ค่ายกลขนาดใหญ่จะทำให้เวทย์ปีศาจทรมาน คนที่ถูกสิงจะเปิดเผยตัวตนออกมา”

ดวงตาของคนหลายคนเป็นประกาย โจวเทียนกังพูด : “ถ้าหากสามารถทำแบบนี้ได้ อย่างนั้นเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ สุดท้ายก็เป็นใต้เท้าที่มีหนทาง ทำให้ผมนับถืออย่างยิ่ง”

อู๋เป่ย : “ผมจะเขียนรายการออกมา พวกคุณกลับไปให้คนเตรียมวัสดุ”

พูดจบเรื่องของเวทย์ปีศาจ อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ได้ยินมาว่าทหารมีศัตรูไม่น้อยเหรอ”

อวี่เทียนเจิ้งกะพริบตาหลายที พูด : “ใต้เท้า คนกลุ่มนี้หยิ่งผยองอย่างมาก คนบางกลุ่มถูกพวกเขาควบคุมโดยสมบูรณ์ ปกติไม่ค่อยฟังคำสั่งพวกเราเท่าไหร่”

อู๋เป่ยถาม : “อ้อ คิดไม่ถึงเลยว่าจะควบคุมคนกลุ่มหนึ่งได้”

โจวเทียนกัง : “ใต้เท้า คนเหล่านี้เป็นคนใหญ่คนโต มีอำนาจอย่างมาก ดังนั้นทุกคนในกลุ่มจึงเต็มใจที่จะติดตามพวกเขา”

อู๋เป่ย : “เล่าให้ฟังหน่อยสิ ใครหยิ่งผยองที่สุด”

หยางเทียนฮวา : “กองพลที่หนึ่ง คนที่มีอำนาจมากที่สุดก็คือจางซิ่นหลิงที่มาจากสำนักเซินโจ่ว คนผู้นี้เป็นลูกชายของเจ้าสำนักเซินโจ่ว ในมือมียันต์โบราณมากมาย แม้แต่ผมก็เคยถูกเขาจัดการมาก่อน ตอนนี้ กองทหารภายใต้การบังคับบัญชาของผม ถูกเขาควบคุมไปสองกองกำลังแล้ว แบ่งออกเป็นกองกำลังที่สามและกองกำลังที่สี่”

อวี่เทียนเจิ้ง : “กองกำลังที่สี่ของผมก็มีเช่นกัน ชื่อว่าเซินเจีย เขาก็ควบคุมกองกำลังของผมหนึ่งกองกำลัง ต่อล้อต่อเถียงกับผมต่อหน้าผู้คนหลายครั้ง แต่ผมกลับไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ผู้ชายคนนี้มาจากตระกูลบู้ซิว นั่งอยู่ในถ้ำ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาค่อยเริ่มติดต่อกับโลกภายนอก ในมือของเขามีอาวุธวิเศษ อันใดอันหนึ่งก็สามารถฆ่าผมได้”

ฟังถึงตรงนี้ อู๋เป่ยพูด : “สองคนนี้พวกคุณเอาไม่อยู่ แน่นอนคนอื่นๆก็ไม่พอใจพวกคุณเช่นกัน”

หลูเทียนชุ่นถอนหายใจหนึ่งที : “ใช่แล้ว! ใต้เท้าพูดถูกที่สุด ดังนั้นสถานการณ์เลยแย่ลงเรื่อยๆ”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “สองคนนี้ จำเป็นต้องถูกลงโทษ ผมจะคิดหาวิธีเอง!”

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ช่วยทูตทหารคนอื่นๆ ก็มาถึงเช่นกัน เช่น เจ้าหน้าที่โลจิสติกส์ เจ้าหน้าที่ทหาร เจ้าหน้าที่การแพทย์ทหาร ฯลฯ เพื่อพบปะกับอู๋เป่ยอย่างเป็นทางการ

การประชุมเสร็จสิ้น ทุกคนถอยลงไป อู๋เป่ยเรียกกองพลที่หนึ่งของเจียหมิงกู่มา ถามเขา : “คุณรู้จักจางซิ่นหลิงดีไหม”

เจียหมิงกู่พูด : “ใต้เท้า จางซิ่นหลิงคนนี้ทำแต่เรื่องชั่วๆ ทำเหมือนกับว่ากองทัพชิงหลงของพวกเราเป็นบ้านของเขา เขาไม่เคยเข้าร่วมสงคราม และไม่อนุญาตให้กองกำลังสองกองเข้าร่วมสงคราม แต่กลับรวมตัวกันเล่นการพนันทุกวัน ว่างๆก็จะออกจากเกาะชิงหลงโดยไม่ได้รับอนุญาต ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก กระทั่งพาผู้หญิงมาที่เกาะ ทำให้ชื่อเสียงของกองพลที่หนึ่งเสียหายหมด นี่ยังไม่เท่าไหร่ เขาเคยฆ่านายพลกองโจรหลายคนที่ไม่พอใจเขา”

อู๋เป่ยหรี่ตาลง : “เขาเคยฆ่านายพลกองโจรเหรอ”

เจียหมิงกู่ : “อืม นายพลของทั้งสองกองทหารก็ถูกควบคุมโดยเขาเช่นกัน ได้ยินมาว่าใช้ยันต์ควบคุมคน”

อู๋เป่ยพูด : “อืม ผมเข้าใจแล้ว คุณไปได้แล้ว”

ทุกคนจากไป อู๋เป่ยกลับไปที่ค่ายทหารของเขาเพื่อนั่งสมาธิและฝึกฝน ผ่านสงครามเมื่อวาน เขาสูญเสียพลังอย่างมาก ในทางตรงกันข้าม ได้รับผลกำไรอย่างมาก ตอนนี้เขาสามารถสัมผัสถึงเวทย์อย่างชัดเจนแล้ว ระยะทางห่างจากแผ่นเวทย์ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

ในบางครั้ง เขาจะลุกขึ้นและต่อยและเตะออกไปหลายที หลังจากนั้นนั่งขัดสมาธิไม่ขยับ “เวทย์” เป็นมายา มันอยู่ใกล้มากอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่ออยากสัมผัสมัน รู้สึกเหมือนมันจะไกลเกินเอื้อมอีกครั้ง

ถึงเวลาอาหารเย็น มีคนส่งอาหารมาให้โดยเฉพาะ ทหารคนหนึ่งเปิดกล่องอาหาร นำอาหารมาวางบนโต๊ะ อู๋เป่ยเหลือบมองอาหารหนึ่งที สายตาก็หรี่ลง มีพิษอยู่ในอาหาร!