บทที่ 880 กำจัดเวทย์ปีศาจ

อู๋เป่ยบีบหน้าของเขา ให้เขามองหน้าตัวเอง พูดอย่างเย็นชา : “เวทย์ปีศาจอย่างแกใจกล้าจริงๆ กล้าวางยาพิษใส่ฉัน!”

คนผู้นี้ยิ้มอย่างเยือกเย็น : “ครั้งนี้ฆ่าแกไม่ตาย ครั้งหน้าจะใช้วิธีการที่สูงส่งกว่าเดิม แกตายแน่นอน!”

อู๋เป่ยฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที เปิดใช้งานวิชาลับของวิชาเทพตถาคตระดับที่สามทันที ชื่อว่าคาถาต้าฟ่าน ใช้ปราบเวทย์ปีศาจโดยเฉพาะ

ทันทีที่สวดคาถา ร่างของเวทย์ปีศาจมีควันปะทุออกมา ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา : “พูดมา แกยังมีพรรคพวกกี่คน พวกเขาเป็นใคร”

จู่ๆเวทย์ปีศาจก็ตะโกนออกมา : “ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้น!”

หลังจากพูดเสร็จ จู่ๆหน้าผากของเวทย์ปีศาจก็ระเบิดจนกลายเป็นรูเลือด กว้างประมาณนิ้วมือหนึ่งนิ้ว มีเลือดสีดำไหลออกมา

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว เวทย์ปีศาจมีนิสัยที่ดุร้ายอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าจะระเบิดจิตวิญญาณของตัวเองพร้อมกับร่างที่อาศัยอยู่!

โยนศพทิ้ง ใบหน้าของเขาจมลงเหมือนน้ำ เหตุการณ์นี้ทำให้เขาโกรธมาก

“แจ้งให้สี่หัวหน้าผู้บัญชาการมาหาผม!”

ในไม่ช้า สี่หัวหน้าผู้บัญชาการปรากฏตัวที่ค่าย

อู๋เป่ยถาม : “วัสดุที่ผมต้องการรวบรวมครบหรือยัง”

โจวเทียนกังพูด : “ใต้เท้า ยังขัดอีกนิดหน่อย ต้องการรวบรวมวัสดุให้ครบ ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวัน”

อู๋เป่ย : “รอไม่ได้แล้ว พวกคุณไปรวบรวมสมาชิกทั้งหมดในกองทัพของตัวเอง ผมจะใช้วิธีอื่นทดสอบเวทย์ปีศาจ!”

ทั้งสี่คนรับคำสั่งและจากไป ต่างคนต่างไปเตรียมตัว

หลังจากครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยปรากฏตัวที่ค่ายทหารของกองพลที่หนึ่ง ในเวลานี้ ทหารมากกว่าเก้าพันนายยืนเรียงกันหลายแถวด้วยด้วยจิตวิญญาณที่ห้าวหาญ รอให้อู๋เป่ยตรวจสอบ

หยางเทียนฮวายืนอยู่ข้างหน้าสุด เขาเดินไปหาอู๋เป่ยพร้อมกับเหล่าทหาร พูดเสียงดัง : “ใต้เท้ามือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ ทหารของกองพลที่หนึ่งมาครบแล้ว เชิญตรวจสอบได้!”

อู๋เป่ยพยักหน้า เขาเดินกลางอากาศ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงท้องฟ้า หลังจากนั้นสวดมนต์เสียงพุทธเซน มนต์เสียงพุทธเซนเป็นระดับที่สี่ของวิชาเทพตถาคต เมื่อเทียบกับเวอร์ชั่นในวัดต้าฉาน มันมีพลังมากกว่าร้อยเท่า

ทันทีที่เสียงนี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ในสถานที่ตกอยู่ในภาพลวงตาทีละคน เพียงแค่เห็นมีเทพธิดาโปรยดอกไม้ คนบนสวรรค์เล่นดนตรี ดอกบัวสีทองโผล่ออกมาจากดิน และแสงของพระพุทธเจ้าส่องลงมาจากสวรรค์

แม้แต่หยางเทียนฮวาก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน ตั้งสติให้มั่นคงอย่างรวดเร็ว

ระหว่างที่อู๋เป่ยสวดมนต์เสียงพุทธเซนไปด้วย พร้อมกับสังเกตทหารนับหมื่นไปด้วย ในตอนแรกยังดีอยู ไม่มีใครผิดปกติ ผ่านไปสิบกว่าวินาที คนที่อยู่ในสถานที่มีใบหน้าที่บิดเบี้ยว เผยใบหน้าที่ดุร้าย ม่านตาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

หยางเทียนฮวาเตรียมการไว้แต่แรกแล้ว ทันทีที่เห็นคนแสดงอาการ ก็จะพาคนไปควบคุมตัวไว้บนพื้นทันที

คนแล้วคนเล่าที่ทนพลังของมนต์เสียงพุทธเซนไม่ได้ สิบคน ยี่สิบคน ในท้ายที่สุด มีเวทย์ปีศาจหนึ่งร้อยห้าคนที่เปิดเผยตัวตนออกมา ถูกควบคุมตัวทันที!

สวดมนต์เสียงพุทธเซนเสร็จหนึ่งบท ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนคุกเข่าลงบนพื้น คุกเข่าลงต่อเขาอย่างศรัทธา เพื่อแสดงการยอมจำนน

หยางเทียนฮวาทั้งตะลึงและดีใจ พูด : “ใต้เท้า คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนทรยศอย่างเวทพย์ปีศาจมากขนาดนี้!”

อู๋เป่ยพูด : “เฝ้าพวกเขาให้ดี ผมจะไปวาดยันต์!”

กลับไปที่ค่ายทหาร เขาเอาพู่กันยันต์ออกมา มือขวากดตราทัพมังกรเอาไว้ มือซ้ายเขียนพู่กัน เขาต้องการยืมพลังของตราทัพมังกร เพื่อดึงยันต์ผนึกเวทย์มนตร์เพื่อผนึกเวทย์ปีศาจ

ยืมพลังของตราทัพมังกร สักพักหนึ่งเขาวาดยันต์ออกมาหนึ่งใบ หลังจากนั้นวาดใบที่สอง ใบที่สาม

วาดยันต์ออกมายี่สิบห้าใบอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขารู้สึกว่างเปล่า ทันทีที่หยุดวาด นำยันต์ผนึกเวทย์ปีศาจยี่สิบห้าใบกลับไปที่สถานที่

เขาเอายันต์หนึ่งใบ กดลงบนหน้าผากของทหารที่ถูกเวทย์ปีศาจสิง ทันใดนั้น อากาศสีดำจำนวนหนึ่งไหลซึมเข้าไปในกระดาษยันต์ ใบหน้าที่ดุร้ายปรากฏขึ้นบนยันต์ ราวกับว่ามันกำลังจะทำลายยันต์และออกมา

อู๋เป่ยโยนยันต์ลงบนพื้น หลังจากนั้นตราทัพมังกรออกมา แล้วประทับลงบนยันต์อย่างแรง

เสียงกรีดร้องดังขึ้น เวทย์ปีศาจที่อยู่ในยันต์ถูกประทับจนตาย กลายเป็นขี้เถ้า ยันต์ใบนั้นก็ถูกเผาเช่นกัน ทหารคนนั้นก็ฟื้นคืนสติเช่นกัน เพียงแต่ร่างกายอ่อนแอเล็กน้อย ตัวอ่อนนั่งอยู่บนพื้น ขยับตัวไม่ได้

อู๋เป่ยพูดกับหยางเทียนฮวา : “คุณใช้ยันต์ที่เหลืออีกยี่สิบสี่ใบสะ”

หยางเทียนฮวารับคำสั่ง ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่า ฆ่าเวทย์ปีศาจยี่สิบสี่คนที่สิงอยู่ในร่างของทหารทีละคน

ในเวลาครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยพักผ่อนได้พอประมาณแล้ว เขาวาดยันต์อีกยี่สิบห้าใบ ให้หยางเทียนฮวาช่วยคนต่อไป

แบบนี้ไปเรื่อยๆ หลังจากสี่ชั่วโมง เวทย์ปีศาจทั้งหมดถูกกำจัดสิ้นซาก ทหารหนึ่งร้อยห้านายก็ได้รับการช่วยเหลือสำเร็จเช่นกัน