บทที่ 943 ผีแม่

ซุนจื่อฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย การอู๋เป่ยไม่เห็นด้วยกับภูเขาหลงหูทําให้เธอไม่พอใจอย่างมาก แต่การที่เธอมาในวันนี้เธอมาเพราะเรื่องครอบครัวของป้า เขาจึงได้แต่อดทนเก็บความไม่พอใจนี้ไว้ แล้วพูดว่า "ลุงของฉันถูกผีที่ทรงพลังหลอก มีครั้งหนึ่งเขาเคยขอให้อาจารย์ของฉันออกมาปราบมัน แต่น่าเสียดายที่เขาทำล้มเหลวแล้ว ผีสาวตนนั้นมีพลังมหาศาลมาก ทําร้ายอาจารย์ของฉันจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และมันยังฆ่าเด็กผู้หญิงสองคนในภูเขาหลงหูอีกด้วย"

"ต่อมา ฉันได้ยินว่าที่นี่มีแผ่นศิลาจารึกอยู่แผ่นหนึ่ง ฉันจึงให้ครอบครัวลุงย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่นี่ก็ไม่ใช่แผนระยะยาว ผีสาวตนนั้นเฝ้ามองอยู่รอบ ๆ ตลอดเวลาและไม่ยอมไปไหน"

อู๋เป่ยตอบ "คนของภูเขาหลงหูก็เป็นเช่นนี้แหละ คาดไม่ถึงว่าแม้แต่ผีผู้หญิงตัวเดียวก็จัดการไม่ได้"

ซุนจื่อฉิงพูดด้วยความโกรธ "คุณคิดว่ามันเป็นผีสาวธรรมดาๆงั้นเหรอ? มันเป็นแม่ผี! อย่ามาวิจารณ์อาจารย์ของฉัน แม้ว่าผู้นำเซียนจะลงมือ แต่เขาอาจจะไม่คู่ต่อสู้ของนาย!"

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นผิดจังหวะ แม่ผีหรอ?

ตำนานเล่าขานกันว่า มีเกาะแห่งหนึ่งในทะเลจีนใต้นั้นมีแม่ผีอาศัยอยู่บนนั้น เธอให้กำเนิดผี 10 ตัวในทุกๆวัน และกินผีที่เธอให้กำเนิดเป็นอาหารในเวลากลางคืน เธอมีเท้าคล้ายเสือกับมังกร ดวงตาและรูปร่างหน้าตาของเธอก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

ผีในตํานานนี้มีอยู่จริง ๆ เหรอ?

เมื่อรู้สึกว่าอู๋เป่ยไม่เชื่อเขา ซุนจื่อฉิงจึงยิ้มแบบเจื่อนๆตอบเขาว่า "ถ้าคุณมีความสามารถเฉพาะตัว ก็อย่ามาพูดแบบนี้ที่นี่ แล้วกล้าไปเจอแม่ผีไหมหล่ะ?"

อู๋เป่ย: "ทำไมจะไม่กล้าหล่ะ นําทางผมไปสิ!"

ซุนจื่อฉิง: "ถ้าคุณกล้าไป คืนนี้ตอนเที่ยงคืนค่อยมาเจอกันใหม่!" พูดจบ เธอก็หันกลับมาที่บ้านของตระกูลเว่ย

อู๋เป่ยจุดบุหรี่มวนหนึ่งและถือโอกาสตอนไม่มีใครเข้าไปในทะเลสาบเทียม ศิลาจารึกของทะเลสาบนั้นสร้างขึ้นบนแท่นเดียวกัน เป็นฐานขนาดใหญ่และใหญ่พอที่จะให้เขายืนอยู่บนนั้นได้

เขามองไปที่แผ่นหินแผ่นนั้นที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ความคิดทางจิตวิญญาณยังคงอยู่ เขารู้สึกแปลกๆ จึงลืมตาขึ้นและพบว่าในนั้นมีโพรงอยู่ในแผ่นศิลา ซึ่งเป็นโพรงใหญ่มาก และมันก็เหมือนกับสภาพแวดล้อมที่ทารกในครรภ์อาศัยอยู่ ทารกในมดลูกหินที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์กำลังตั้งครรภ์อยู่ในนั้น ช่างน่ามหัศจรรย์มากที่ทารกในครรภ์ที่เป็นหินนี้มีสายสะดือซึ่งเชื่อมต่อกับเส้นเลือดของหินด้วย เส้นเลือดเหล่านี้เป็นจิตวิญญาณที่เที่ยงตรงและสง่างาม

“มดลูกหิน?” อู๋เป่ยรู้สึกเหลือเชื่อมาก เขากดมือของเขาบนแผ่นหินเพื่อสื่อสารกับมดลูกหิน สิ่งที่แน่นอนก็คือความคิดทางจิตวิญญาณที่ขังเขาไว้ก่อนหน้านี้ นั่นก็คือมดลูกหินนี้

ในไม่ช้า ก็มีเสียงที่ดังและทรงพลังดังขึ้นในความคิดของเขาว่า: "ไสหัวออกไป!"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: “เจ้าบอกให้ข้าไสหัวออกไปหรอ? เชื่อไหมว่าข้าจะหาคนมาทุบศิลาจารึกหินนี้แล้วทำให้เจ้าคลอดก่อนกำหนดจนได้?”

มดลูกหินโกรธมาก: "เจ้ากล้าดียังไง!"

อู๋เป่ยยิ้มอบ่างเย็นชา: "แม้ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็น่าเสียดายที่คุณไม่สามารถทำร้ายคนธรรมดาได้ ฉันมีพลังมหาศาล ฉันสามารถระดมคนได้หลายร้อยคนด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวเพื่อทุบมดลูกหินนี้ให้แหลกเป็นชิ้น ๆ "

มดลูกหินเงียบไปและพูดว่า "ข้าขอโทษ"

เมื่อเห็นว่านางถูกกำราบแล้ว อู๋เป่ยจึงถามขึ้นว่า “เจ้าเกิดมาได้อย่างไร?”

มดลูกหิน: "เดิมทีข้าเป็นศิลาแห่งจิตวิญญาณบนแผ่นหินตงเยว่ ตั้งแต่ช่วงจักรพรรดิองค์เฟิงฉาน ข้าได้รับการชักนำจากหินนั้นและเกิดเป็นทารกมดลูกที่เป็นหิน เป็นเวลากว่าสองพันปีแล้วนับตั้งแต่นั้นมา"

อู๋เป่ย: "เป็นเช่นนี้นี่เอง น่าเสียดายที่เจ้าถูกสร้างเป็นแผ่นหิน ไม่เช่นนั้นเจ้าน่าจะได้เกิดเร็วกว่านี้ใช่ไหม?"

มดลูกหินตอบว่า: "นี่แหละโชคชะตา"

อู๋เป่ย: "ข้าช่วยให้เจ้าได้เกิดได้โดยเร็วที่สุด"

ชิไท่: “เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร?”

อู๋เป่ย: "ข้าได้จัดสำนักฮวงจุ้ยที่เรียกว่าสำนักราชามังกรเจ็ดดาวเพื่อรวบรวมความชอบธรรมของสวรรค์และโลก เพื่อให้มันเหมาะสมสำหรับเจ้าอีกครั้ง"

มดลูกหิน: "เจ้ายินดีที่จะช่วยข้าหรอ?"

อู๋เป่ย: "ข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าก็ต้องช่วยข้าด้วย"

มดลูกหิน: "ได้ เจ้าต้องการให้ข้าทําอะไร?"

อู๋เป่ย: "ช่วงนี้ มีผีร้ายตัวหนึ่งปรากฏตัวบ่อย ๆ เจ้าเคยเจอมันไหม?"

มดลูกหิน: "มีอยู่ตัวหนึ่ง มันไม่กล้าเข้ามาในอาณาเขตของข้าหรอก ข้าก็เลยไม่ได้สนใจมัน"

อู๋เป่ย: "คืนนี้ เจ้าช่วยข้ากําจัดผีตัวนี้ที"

มดลูกหินตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า "ตกลง"