ตอนที่ 942
บทที่ 944 ความลับที่ซ่อนอยู่
October 21, 2026
เว่ยลี่ซินยิ้มอย่างขมขื่น ：“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน......ใช่แล้ว ในฝัน ผีสาวคนนั้นพูดกับฉัน น่าเสียดาย ที่ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด”
อู๋เป่ยคิดวิเคราะห์ และพูดว่า ：“ดูเหมือนแม่มดคนนี้มีจุดประสงค์บางอย่าง”
จากนั้น เขาก็หยิบปากกาและกระดาษยันต์ออกมา วาดยันต์ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย มอบให้เว่ยลี่ซินหนึ่งอัน และเขาก็เก็บไว้เองสองอัน
ในช่วงบ่าย หลายคนนร่ำลาและจากไป อู๋เป่ยก็จากไปด้วยเช่นกัน
หลังจากจัดแจงส่งจางลี่ไปพักที่โรงแรมแล้ว อู๋เป่ยก็นั่งสมาธิในโรงแรม จนถึงสิบเอ็ดโมง เขาจึงเดินทางไปที่สวนดอกไม้ต๋าถง
เมื่อมาถึงข้างๆซือเปย เขาก็พูดว่า ：“อีกสักพักนายกลั้นลมหายใจ เพื่อให้แม่มดปรากฏตัว”
ซือไทตอบรับ และเขาก็กลั้นลมหายใจทันที
แน่นอนว่า ภายในไม่กี่วินาที ลมเย็นวูบก็พัดมา และอุณหภูมิก็ดูเหมือนจะลดลง
อู๋เป่ยใช้ตาวิเศษ ก็เห็นแสงสีดำ ลอยตรงไปยังตระกูลเว่ย ทันใดนั้นเขาก็โบกมือ ยันต์ชิ้นหนึ่งก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และโจมตีแสงสีดำ
“โครม！”
ทันทีที่ยันต์สัมผัสกับแสงสีดำ ก็เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง แสงสีดำสั่นกะพริบ หันกลับและลอยไปทางทะเลสาบ
ทันใดนั้นแสงสีดำก็พุ่งเข้าไปหาอู๋เป่ย เขารู้สึกเย็นเข้าไปถึงกระดูกทันที และรีบพูดว่า ：“ซือไท！”
“โครมคราม！”
รังสีความชอบธรรมอันน่าเกรงขาม ออกมาระงับแสงสีดำ ในเวลาเดียวกัน อู๋เป่ยใช้ยันต์ว่านฝูปราบปรามปีศาจ และมือสีทองขนาดใหญ่ก็กดลงมาอย่างแรง โจมตีแสงสีดำส่งเสียงกรีดร้องออกมา
แสงสีดำรวมตัวกันเป็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง รูปลักษณ์งดงามมาก แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต และจ้องมาที่อู๋เป่ย
เมื่ออู๋เป่ยเห็นเธอสวมชุดโบราณ ก็ดูหมิ่นว่า ：“เธอก็คือแม่มด? ทำไมต้องตามรังควานเว่ยลี่ซินไม่ยอมรามือ?”
แม่มดดิ้นรนสุดกำลัง แต่ภายใต้การควบคุมของซือเปยและอู๋เป่ยนั้น เธอไม่สามารถขยับได้ เหมือนว่าเธอจะรู้ว่าหนีไม่รอด ความอาฆาตบนใบหน้าของแม่มดก็เลือนหายไป เธอพูดว่า ：“เขาเป็นคนที่ปล่อยข้าออกมา ในมือของเขายังมีขวด ซึ่งมีวิญญาณของลูกสาวอยู่ในนั้น ข้าต้องการช่วยลูกสาวของข้า”
อู๋เป่ยสะดุ้ง ：“ลูกสาวของเจ้า? ทำไมเจ้าไม่บอกกับเว่ยลี่ซินโดยตรงล่ะ?”
แม่มด ：“ตั้งแต่เว่ยลี่ซินรู้ว่าข้าเป็นแม่มด ก็ให้ข้าทำงานให้เขา และบอกว่าเมื่อเขามีเงินทองมากพอแล้ว เขาก็จะคืนลูกสาวให้กับข้า”
อู๋เป่ยมองไปที่แม่มด เขารู้ดีว่า แม่มดไม่มีเหตุผลที่จะพูดโกหก เขาถามว่า ：“เว่ยลี่ซินให้เจ้าทำอะไร?”
แม่มด ：“เขาให้ข้าขโมยวัตถุโบราณและเงินสด ตอนแรกข้าก็ทำตามคำสั่ง แต่เขากลับผิดสัญญา ครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าโกรธมากจึงทะเลาะกับเขา และขโมยทรัพย์สินไปจนหมด เขาโกรธมาก เชิญปรมาจารย์จากภูเขามังกรมาต่อสู้กับข้า แต่ก็ถูกข้าทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส”
อู๋เป่ย ：“ทำไมเจ้าไม่ไปช่วยลูกสาวของเจ้าโดยตรงล่ะ?”
แม่มด ：“ข้าไม่สามารถแตะขวดโหลนั้นได้ และเขาก็ซ่อนขวดโหลไว้ ดังนั้นข้าจึงหามันไม่เจอ”
อู๋เป่ยไม่คิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ เขาพูดว่า ：“ดังนั้นเจ้าจึงตามรังควานเขาอยู่เรื่อยๆ ทำให้ธุรกิจของเขาแย่ลงทุกวัน”
แม่มดพูดอย่างเคร่งขรึม ：“เขาเป็นคนที่โลภมาก นี่คือโทษที่เขาสมควรได้รับ！”
อู๋เป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เก็บยันต์ปราบปีศาจ แล้วพูดว่า ：“แม่มด ข้าจะช่วยเจ้า ช่วยลูกสาวออกมา”
แม่มดมองไปที่อู๋เป่ย ：“ทำไมเจ้าถึงเชื่อข้า?”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น ：“มันง่ายมาก ถ้าข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหกข้า”
ขณะที่พูด เขาก็หยิบยันต์ปราบสามจักรพรรดิออกมา ทันทีที่ยันต์นี้ออกมา แม่มดก็ตกใจมาก เธอถึงกับคุกเข่าลงบนพื้นโดยไม่รู้ตัว และพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า ：“ท่านเซียนโปรดไว้ชีวิตด้วย！”
เดิมที ยันต์นี้ใช้พลังออกมาแค่หนึ่งในพันส่วนเท่านั้น ก็ทำให้อู๋เป่ยไม่สามารถขยับตัวได้ ตอนนี้เขาฝึกฝนการควบคุมยันต์นี้สำเร็จแล้ว พลังของมันก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
อู๋เป่ยเก็บยันต์ แล้วพูดว่า ：“เว่ยลี่ซินเป็นคนโลภมากจริง แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ ท้ายที่สุดแล้วเจ้าก็แค่ต้องการช่วยลูกสาว”
แม่มด ：“ทุกอย่างแล้วแต่ท่านเซียนจะตัดสินใจ”
อู๋เป่ย ：“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าออกไปสักพักแล้วจะกลับมา”
ขณะที่พูด เขาก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และปรากฏตัวในห้องทำงานของตระกูลเว่ย
ในเวลานี้ เว่ยลี่ซินกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน โดยมีแจกันสังคโลกลายสีน้ำเงินขาววางอยู่ตรงหน้าเขา
เมื่ออู๋เป่ยปรากฏตัว เว่ยลี่ซินไม่แปลกใจเลย เขาพูดอย่างใจเย็นว่า ：“แกมาแล้ว”
อู๋เป่ย ：“คุณอาเว่ย ตอนเที่ยงคุณควรพูดความจริงกับผม”
เว่ยลี่ซินถอนหายใจ ：“มันเป็นความผิดของฉันเอง คิดว่า แกคงได้เจอผีผู้หญิงแล้วใช่ไหม?”