บทที่ 97 เจอเพื่อนเก่า

ชายคนนั้นรีบเดินมาเพื่อทักทายอู๋เป่ย "คุณอู๋! ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ล่วงเกินคุณแล้ว ขอโทษจริงๆ"

อู๋เป่ยไม่ได้ประทับใจบุคคลนี้มากนัก เนื่องจากจัวคังมีผู้ติดตามมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย "ดูแลลูกน้องของคุณให้ดีๆ"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็โบกมือ ร่างกายของหลัวเผิงสั่น จู่ ๆ เขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้ เขารีบยืนขึ้นและพูดว่า "ลูกพี่..."

"เพียะ!"

ชายหนุ่มตบเขาและพูดด้วยความโกรธว่า "หุบปาก! พูดอีกคำเดียว ฉันจะสับแกแล้วโยนลงแม่น้ำเป็นอาหารปลา!"

หลัวเผิงตกใจมาก เขาคุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้ง ไม่กล้าหายใจ เขารู้สึกได้ว่าเจ้านายไม่ได้พยายามทำให้เขากลัว แววตาของเขาดูเหมือนจะต้องการฆ่าใครสักคนจริงๆ!

ชายหนุ่มหันกลับมา โค้งคำนับและพูดว่า "คุณอู๋ เด็กคนนี้มีตาหามีแววไม่ กลับไปฉันจะตัดลิ้นของเขาเพื่อให้คุณสบายใจ"

อู๋เป่ยพูดอย่างนิ่งเรียบ "ไม่จำเป็น คุณเป็นคนของจัวคัง ดังนั้นฉันจะไม่ถือสา ไปเถอะ"

ชายหนุ่มคำนับและก้าวถอยหลังช้าๆ ไปจนถึงด้านนอกประตู แล้วยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

ชายหนุ่มเป็นผู้ติดตามของจัวคังและเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของท่านจัวเป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นท่านจัวก็ต้องเคารพคุณอู๋ ไม่เพียงเพราะทักษะที่น่าทึ่งของคุณอู๋แต่ยังเพราะเขาเรียกท่านสวี่ว่าพี่สามด้วย!

เขารู้ว่าถ้าอู๋เป่ยอารมณ์ไม่ดีและโทรไปหาจัวคัง จัวคังต้องลงมือกับเขาแน่!

เมื่อเห็นความเคารพของเจ้านาย คนที่มาด้วยก็ไม่กล้าแสดงความโกรธ พวกเขาถอยกลับอย่างเงียบ ๆ แล้วเข้าแถวเป็นสองแถว เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ข้างนอก

หวังเฟินเฟินตกตะลึงและนั่งลงบนพื้น เธอปิดหน้าของเธอไว้อย่างว่างเปล่า ทำไมคนพวกนี้ถึงกลัวผู้ชายคนนี้จัง เขาคือใครกัน?

หลังเผิงไม่สนใจหวังเฟินเฟินอีกต่อไปและยืนอยู่ที่ที่ไกลที่สุดและก้มหน้าลง เขาไม่กล้ามองไปที่อู๋เป่ย

หลังจากที่อู๋เป่ยซื้อของเสร็จ เขาเดินออกไปที่ประตู เห็นพวกเขาราวกับกำลังต้อนรับแขก เขาจึงพูดว่า "อย่าตามฉันมาแล้ว ไปทำในสิ่งที่ต้องทำเถอะ"

ชายหนุ่มโบกมือไล่ทุกคนออกไป จากนั้นพูดอย่างประจบสอพลอว่า "คุณอู๋ เราช่วยถือของได้"

อู๋เป่ยโบกมือ "ไม่จำเป็น กลับไป"

ชายหนุ่มไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเดินนำผู้คนออกไป เมื่อเขาจากไป ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว เขาจึงยกมือขึ้นตบหลัวเผิงสองครั้งจนฟันหักเลือดกลบปาก

หลินปิงเซียนรู้สึกประหลาดใจมาก เธอกระซิบถาม"พี่อู๋ ทำไมพวกเขาถึงกลัวคุณจัง"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "เจ้านายของพวกเขากับฉันเป็นเพื่อนกัน เอาล่ะ ไปเลือกสร้อยคออีกเส้นกัน ชุดนี้ต้องมีสร้อยคอที่เข้ากันชุด"

จากนั้น เขาเลือกรองเท้า นาฬิกา น้ำหอม กระเป๋า ต่างหู สร้อยข้อมือ ฯลฯ สำหรับหลินปิงเซียน

ในที่สุดก็สามารถจัดหาคนทำผมสำหรับหลินปิงเซียน ในตอนนี้หลินปิงเซียนเต็มไปด้วยอัญมณีที่สวยงาม รูปร่างหน้าตาของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

อู๋เป่ยพอใจมากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่เลว ไม่เลว สวยกว่าเดิมเยอะเลย"

หลินปิงเซียนทั้งตกใจและดีใจ อู๋เป่ยตั้งใจแต่งตัวให้เธอ หรือว่าเขาจะชอบเธอกันนะ?

อู๋เป่ยไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อเห็นว่าเกือบเสร็จแล้ว เขาจึงขับรถพาเธอไปที่โรงแรมหลงหัว

โรงแรมหลงหัวเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวและยังเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำรับปริญญาในคืนนี้ด้วย

เมื่อทั้งสองลงจากรถ แขกที่มาต้อนรับก็ช่วยเปิดประตูโรงแรม มีสองประโยคในห้องโถง ประโยคแรก : โรงเรียนงานเลี้ยงวิทยาลัยดนตรีหนานจิง อาหารค่ำจบการศึกษาของสาขาดนตรี

ประโยคที่สอง : งานเลี้ยงอาหารค่ำจบการศึกษาของสาขาการเงินมหาวิทยาลัยหนานหู

เมื่อเห็นคำที่สองอู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเพราะมหาวิทยาลัยหนานหูเป็นมหาวิทยาลัยที่เขาเข้าเรียน แผนกการเงินก็เป็นแผนกของเขา บังเอิญจัง!

เขาไปส่งหลินปิงเซียนที่สถานที่รับประทานอาหารค่ำ เขาหันกลับมาและกำลังจะจากไป

ทันทีที่มาถึงทางเข้าลิฟต์ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก ชายสวมแว่นเดินออกมา ตามด้วยนักเรียนชายหญิงกลุ่มหนึ่ง