บทที่ 999 วิชาระเบิดเลือด

อู๋เป่ยรีบพูดอย่างรวดเร็วว่าไม่เป็นไร และขอให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน เขาใช้วิธีการทางการแพทย์เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของหลี่เนี่ยนจู๋

โชคดีที่ความเจ็บปวดนี้เกิดขึ้นได้ไม่นาน หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง หลี่เนี่ยนจู๋ก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ เขานั่งสมาธิและฝึกฝนไปพร้อมกับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอันมหัศจรรย์ในร่างกายของเขา

อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หลี่เนี่ยนจู๋ก็ดูดซับพลังของราชาเทพเจ้าโบราณได้อย่างสมบูรณ์ และผิวหนังของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงไฟสีทอง เขาลืมตาขึ้นดูเหมือนว่าจะมีสายฟ้าสองดวงพุ่งเข้ามาในดวงตาของเขา และรัศมีนั้นน่าทึ่งมาก

อู๋เป่ยถามว่า : “พ่อ รู้สึกอย่างไรบ้าง？”

หลี่เนี่ยนจู๋โบกมือ และสายฟ้าสีทองบนท้องฟ้าก็ระเบิดห่างออกไปหลายร้อยเมตร ออร่าที่น่าสะพรึงกลัว ยังทำให้อู๋เป่ยหตกใจ เขามีความรู้สึกว่า หากเขาถูกสายฟ้าสีทองโจมตี เก้าในสิบเขาจะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า : “พ่อ ผมก็อยากจะลิ้มรสควมแข็งแกร่งของพลังของราชาเทพเจ้าโบราณนี้ด้วย” หลังจากพูดจบ เขาก็ดื่มยาสีแดงเลือดในอึกเดียว

ทันใดนั้น พลังเวทมนตร์ก็เข้าสู่ร่างกายของเขา และเขารู้สึกว่าเลือดของเขาเริ่มได้รับการเปลี่ยนแปลงที่มหัศจรรย์ และลึกลับ

ในเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เลือดของอู๋เป่ยได้เสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลง และเลือดของเขาก็มีพลังอันน่าสะพรึงกลัว นี่เทียบเท่ากับระบบพลังงานเพิ่มเติม ซึ่งช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของอู๋เป่ยเข้าไปอีก

ไม่เพียงแต่เลือดของเขาเท่านั้น แต่จิตวิญญาณยุทธ์ของเขาก็ได้รับประโยชน์อย่างมากเช่นกัน และจิตวิญญาณยุทธ์ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น แผ่นเวทย์เทพได้รับการบำรุงเลี้ยงด้วยพลังของราชาเทพเจ้าโบราณ ซึ่งให้กำเนิดพลังเวทมนต์ศิลปะการต่อสู้โดยตรง ซึ่งเป็นเทคนิคการระเบิดของเลือด

เทคนิคการระเบิดของเลือดนี้โหดร้ายและเอาแต่ใจมาก เมื่อทำแล้วเลือดของเป้าหมายจะระเหยทันที จากนั้นหลอดเลือดจะแตก ทั้งร่างกายจะระเบิดแตกเป็นชิ้น ๆ !

ยิ่งไปกว่านั้น วิชาระเบิดเลือดนี้แปลกมาก และยากที่จะป้องกัน ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของอู๋เป่ย แม้แต่เซียนจวินก็ไม่สามารถต้านทานได้ ถ้าหากสัมผัสกับพลังเวทมนตร์นี้ ถ้าไม่ตายเจ็บหนัก

ไม่นานหลังจากที่อู๋เป่ยและหลี่เนี่ยนจู๋ดูดซับพลังของราชาเทพเจ้าโบราณ พ่อบ้านก็มารายงานว่ามีสุภาพบุรุษชื่อเซิ่นมาเยี่ยม

อู๋เป่ยรีบออกไปเชิญเขา และปรากฏว่าคือเซิ่นเซี่ยง

เซิ่นเซี่ยงยิ้มแล้วพูดว่า : “เพื่อน ฉันมาเยี่ยม คงไม่ได้รบกวนคุณหรอกใช่ไหม？”

อู๋เป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม : “ผู้อาวุโสมาเยี่ยม ผมที่เด็กกว่าย่อมไม่สามารถขอสิ่งใดได้ เชิญเข้ามานั่งในบ้านครับ”

เขาเชิญเซิ่นเซี่ยงไปที่สวน อู๋เป่ยก็หยิบเหล้าเซียนที่เขาเก็บไว้มาดื่มกับเซิ่นเซี่ยง

หลังจากดื่มเหล้าไปสองสามแก้ว อู๋เป่ยและเซิ่นเซี่ยงก็เริ่มคุ้นเคยกันแล้ว

เขากล่าวว่า : “เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้พบกับใครบางคนที่ถือกฤษฎีกาจากเทียนจวิน”

เซิ่นเซี่ยงถามว่า : “มันเป็นกฤษฎีกาของบรรพบุรุษของเราหรือเปล่า ? ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “ถูกต้องแล้ว เซิ่นเทียนจวินอยู่ในโลกแห่งเซียนมาหลายปีแล้ว และเขายังคงมีศักดิ์ศรีเช่นนี้ ซึ่งเป็นที่น่าอิจฉาจริง ๆ ”

เซิ่นเซียงถอนหายใจเบา ๆ : “ตระกูลเซิ่นของฉันก็หลบภัยอยู่ใต้ร่มเงาของบรรพบุรุษ ไม่เช่นนั้นเราจะไม่มีวันอยู่ในจุดที่เราอยู่ทุกวันนี้ ”

อู๋เป่ย : ”ผู้อาวุโส ตระกูลเซิ่นและเซิ่นเทียนจวินควรจะยังติดต่อกันใช่ไหม ? ”

เสิ่นเซียง : “สำหรับการติดต่อ แน่นอนว่ามีบ้าง แต่ไม่มาก ท้ายที่สุดแล้วเทียนจวินก็มีครอบครัวอยู่ในโลกแห่งเซียน และถ้ายังอยู่ที่นั่น แน่นอนว่า หากลูกชายของตระกูลเซิ่นสามารถเลื่อนขั้นเป็นอัจฉริยะได้ เทียนจวินก็จะต้องดูแลเขา”

อู๋เป่ย : “ผู้อาวุโสนั้นเป็นเซียนสวรรค์ไปแล้วครึ่งก้าว และคิดว่าคงอยู่ไม่ไกลจากการเป็นเซียนสวรรค์แล้ว”

เซิ่นเซี่ยง : “บรรพบุรุษของผมเคยสื่อสารกับผม และบอกว่าเมื่อฉันกลายเป็นเซียนสวรรค์ พวกเขาจะพบตำแหน่งของผมในโลกแห่งเซียน”

ทันใดนั้นหัวใจของอู๋เป่ยสั่นไหว: “ตำแหน่งในโลกแห่งเซียนงั้นเหรอ? มันเทียบเท่ากับข้าราชการชั้นล่างเปล่า？”

เซิ่นเซี่ยงยิ้มและพูดว่า : “เพื่อน คุณรู้ไหมว่าแก่นแท้ในโลกแห่งเซียนคืออะไร？”

อู๋เป่ยส่ายหัว : “ไม่แน่ใจ”