ตอนที่ 2019
บทที่2022 การมาของพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์
October 21, 2026
นี่ยังไม่นับที่อู๋เป่ยกินขาหมูชิ้นใหญ่ยักษ์เข้าไปอีก จนปากของเขามันแพรพไปด้วยน้ำมัน
“ว้าว！พวกเธอมาดูนี่เร็ว พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์กินขาหมูด้วยแหละ！”
“สุดยอดจริงๆ พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นช่างทรงพลังมาก ปกติแล้วขาหมูที่ใหญ่ขนาดนี้ต้องแบ่งคนทั้งเมืองถึงจะกินหมด！”
“ใช่น่ะสิ ก่อนหน้านี้พี่ชายของฉันน่ะกินไปห้าสิบกรัม ก็อิ่มเสียจนกินอะไรไม่ได้ไปเจ็ดวันเลยล่ะ ผ่านไปวันที่แปดถึงจะกลับมากินเนื้อได้อีก”
“สมกับที่เป็นพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราจริงๆ มีปากท้องที่ดีถึงเพียงนี้ช่างสอดมากจริงๆ”
อู๋เป่ยกลับไม่รู้เลยว่าสำหรับที่ที่นั้นการที่สามารถกินได้เยอะทำให้ทุกคนต่างอิจฉาและถือเป็นเรื่องที่สุดยอดมาก ดังนั้นการที่เขากินอาหารทั้งหมดบนโต๊ะไป ไม่ว่าจะเป็นข้าวสวยสามถ้วย แกะสองตัว ไก่แปดตัว และยังมีซุปอีกสองหม้อที่กินจนหมดนั้น ทำให้ทุกคนต่างชื่นชมเขาไม่หยุดหย่อน
เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องอาหาร ทุกคนล้วนพากันหัวเราะเฮอๆ และเป็นซิงลั่วอวี่ที่เอ่ยขึ้น “พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขอรับ รถม้าได้เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเลยไหมขอรับ？”
อู๋เป่ยส่งเสียง “อืม” เป็นการตอบรับ และกล่าวต่อ “ได้ ออกเดินทางเลย”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็กางร่มและพาถังจื่อยี่ขึ้นไปบนรถม้าที่ใช้ม้าถึงสี่ตัวในการลากจูง ม้าเหล่านี้ล้วนเป็นสีขาวทั้งหมด ภายในรถม้าก็กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา ไม่เหมือนสิ่งที่เมืองเล็กๆเช่นนี้จะมีเลย
ซิงลั่วอวี่เป็นผู้บังคับม้าด้วยตนเอง เขาหัวเราะออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น “พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขอรับ รถม้านี้ได้เตรียมไว้มาทั้งปี เพื่อรอการปรากฏตัวของท่าน จริงๆแล้วในตอนแรกได้เตรียมรถม้าที่ใหญ่กว่านี้ไว้ที่มีม้าแปดตัว ทว่าม้าสีขาวเช่นนี้นั้นหายากมากแล้ว หลังจากนั้นจึงค่อยๆลดลงมาจนเหลือสี่ตัวขอรับ”
อู๋เป่ยตอบกลับ “ไม่เป็นไรหรอก ม้าสีตัวก็ดีเหมือนกัน”
ม้าพวกนี้นั้นเดินเร็วจนเกือบจะเหาะได้ จนผ่านหุบเขาไปลูกหนึ่ง เมื่อผ่านเขามาแล้วก็มุ่งหน้าต่อไปยังขององครักษ์ ซึ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยก็เริ่มเห็นเข้ากับด้านหน้าของเมืองแห่งองครักษ์
เมืองๆนี้ไม่ถือว่าใหญ่มากนัก ที่นี่ไม่ได้มีกำแพงเมืองแต่อย่างใด เพราะที่นี่ไม่ได้จำเป็นต้องป้องกันศัตรูจากภายนอก ที่ด้านนอกมีบ้านเมืองล้อมรอบอยู่ และถัดเข้าไปถึงจะเป็นเมืองหลัก
ในขณะที่กำลังจะเข้าไปในเมือง ซิงลั่วอวี่ก็ได้หยิบดอกไม้ไฟออกมา และชูขึ้นไปบนท้องฟ้า จนเกิดเป็นวงแสงลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นเกิดเสียง “บึ้ม” ดังสนั่นหวั่นไหวและเกิดสีกว่าสิบสีออกมา
ทันใดนั้น ทั้งเมืองก็เกิดความตื่นตระหนกขึ้น เหล่ามหาเทพและราชานักบวชต่างๆพากันออกมาต้อนรับอู๋เป่ย
รถม้าของอู๋เป่ยเริ่มชะลอความเร็วลง และเดินทางต่อไปทางเหนือของเมืองหลัก ซึ่งมีองครักษ์กว่าสามพันนายรอต้อนรับอยู่ พวกเขาจัดแถวกันเป็นสี่เหลี่ยมอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และคุกเข่าลง
“ยินดีต้อมรับพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขอรับ ！” ทุกคนพร้อมใจกันเปล่งเสียงต้อนรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง
เมื่อเห็นองครักษ์เหล่านี้ อู๋เป่ยก็หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับเดินลงจากรถม้า “ทุกคน ยืนขึ้นเถอะ！”
องครักษ์ทั้งสามพันนายลุกขึ้นยืน แต่ละคนล้วนยืนน้ำตาคลอมองไปยังอู๋เป่ย
อู๋เป่ยเห็นถึงอารมณ์ของเหล่าพวกเขาจากดวงตา จึงเอ่ยขึ้น “ผมเป็นพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ของพวกคุณ ผมจะพยายามขึ้นเป็นเทียนเชิงให้เร็วที่สุด สืบทอดการเป็นจักรพรรดิแห่งสวรรค์แลพสร้างศาลสวรรค์ขึ้นมาอีกครั้ง！”
“พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน！”
“พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน！”
เหล่าองครักษ์ทั้งสามพันนายพร้อมใจกันส่งเสียง
อู๋เป่ยเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางทุกคน “ใครเป็นผู้นำในกลุ่มของพวกคุณ？”
ชายคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ลมปราณของเขาอยู่ระหว่างจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์และราชานักบุญ เขายกมือทำความเคารพและตอบกลับ “กระผมว่านจวินผู้ใต้บังคับบัญชา ขอคาราวะพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขอรับ ！”
อู๋เป่ยพยักหน้า “ว่านจวิน ถึงแม้ผมจะเป็นพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ แต่ผมยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ สิ่งที่ต้องทำต่อไปคงต้องยกให้คุณช่วยวางแผน”
ว่านจวินตอบกลับ “น้อมรับพระบัญชาขอรับ！”
เขาให้ทุกคนยืนเป็นอย่างเป็นระเบียบจากนั้นก็เอ่ยขึ้น “พระเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขอรับ พอดีว่าพระราชวังของจักรพรรดิแห่งสวรรค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ อาจจะต้องขอให้ท่านพักในเมืองไปก่อนสองวัน จากนั้นค่อยไปที่พระราชวังขอรับ”