....................

ตอนที่ 1233 การแก้แค้นของเด็กสาว

………………..

ในเมื่อโจวหยวนกล้าที่จะทำมันดังนั้นเขาก็ต้องกล้ายอมรับในสิ่งที่เขาทำ ซึ่งเขาเลือกทำแบบนี้ดังนั้นเขาก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาเลือกและถ้าเขาไม่มีความกล้าเขาก็คงจะไม่เลือกที่จะทรยศตั้งแต่แรก

เย่เชียนถอนหายใจอย่างเงียบๆ เพราะโจวหยวนไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้ไม่อย่างนั้นคงยากที่จะอธิบายให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่นๆ ฟังได้และยิ่งไปกว่านั้นองค์กรทหารรับจ้างก็มีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเองและถ้าหากปล่อยให้คนทรยศมีชีวิตอยู่ต่อไปมันก็จะมีคนทรยศเพิ่มมาอีกใช่ไหม? ดังนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นโจวหยวนก็ต้องตาย

โจวหยวนรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อต้านเย่เชียนได้เลย ซึ่งเขานั้นประเมินตัวเองสูงเกินไปและไม่ได้พาลูกน้องจำนวนมากมาด้วย เพราะถึงแม้ว่าทักษะการต่อสู้ของเย่เชียนจะสูงแต่เย่เชียนก็มีอยู่แค่สองมือ ซึ่งเมื่อถึงเวลาเขาจะกำจัดเย่เชียนและเขาก็เชื่อว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาและด้วยวิธีนี้ทุกอย่างก็จะราบรื่น แต่น่าเสียดายที่เขาประเมินตัวเองสูงเกินไปโดยคิดว่าเย่เชียนจะไม่กล้าฆ่าเขาที่นี่

อย่างไรก็ตามเมื่อเขามาไกลถึงขนาดนี้โจวหยวนก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสียใจและความเสียใจก็ไม่มีประโยชน์เพราะถ้าเขากล้าลงมือแล้วและทำไมเขาต้องเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือกด้วย? ตั้งแต่เขาเลือกที่จะทรยศเขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ในวันนี้ไปได้

โจวหยวนเหลือบมองไปที่เย่เชียนแล้วพูดว่า “ผมจะสั่งให้คนนำเอกสารมาและมอบบริษัทให้กับพี่เย่หลังจากนี้..ยังไงก็เถอะสิ่งต่างๆ มันกำลังดำเนินไปด้วยดีเพราะงั้นพี่เย่จะไม่ลำบาก”

เย่เชียนตกตะลึงไปครู่หนึ่งและมองโจวหยวนด้วยความประหลาดใจจากนั้นโจวหยวนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เมื่อเห็นแบบนั้นฟู่ฉวนก็รีบพูดขึ้นว่า “นี่แกกำลังพยายามจะโทรไปขอความช่วยเหลืองั้นเหรอ?”

โจวหยวนยิ้มเบาๆ โดยไม่มองเธอและฟู่ฉวนก็รู้สึกไม่เต็มใจที่จะพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ไปเพราะถ้าหากโจวหยวนพาคนมาช่วยล่ะก็เธอคงไม่มีโอกาสดีๆ แบบนี้อีก จากนั้นเธอก็หยิบมีดปอกผลไม้ที่เตรียมเอาไว้ออกมาแล้วพุ่งเข้าหาโจวหยวนทันที

“หยุด!” เย่เชียนตะโกนและคว้าข้อมือของฟู่ฉวนเอาไว้

ฟู่ฉวนเหลือบมองเย่เชียนและพูดว่า “คุณต้องการให้มันโทรหาใครสักคนจริงๆงั้นเหรอ? ..ถ้าคนของมันมาล่ะเราจะไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย”

“เธอกลัวตายงั้นเหรอ?” เย่เชียนหันไปมองฟู่ฉวนและพูด

“ฉันไม่กลัวตาย..แต่ถ้าคนของมันมาที่นี่เราจะไม่มีโอกาสฆ่ามันอีก” ฟู่ฉวนพูด

เย่เชียนยิ้มเบาๆ และพูดว่า “เขารู้จักฉันและรู้วิธีการของฉัน..เพราะงั้นถึงแม้ว่าเขาจะเรียกคนอื่นมาแต่เขาก็ไม่รอดอยู่ดี..เขาเป็นน้องชายของฉันเพราะงั้นฉันยินดีที่จะเชื่อเขาสักครั้ง..แต่ต่อให้จะไม่มีลายเซ็นของเขาแต่ฉันก็สามารถนำหยวนฟากรุ๊ปมาอยู่ในกำมือของฉันได้อยู่ดี..แต่ฉันจะเชื่อเขา”

ฟู่ฉวนตกตะลึงไปครู่หนึ่งและกัดริมฝีปากและหันไปอย่างไม่เต็มใจ “คุณบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าเราจะต้องโหดเหี้ยม? ..ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่โหดเหี้ยมไม่พอนะ” ฟู่ฉวนพูดเบาๆ และน้ำเสียงของเธอก็เย็นชาเล็กน้อยจนเย่เชียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปครู่หนึ่งและเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้นเย่เชียนก็ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าเขาไม่รู้จักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาเลยเพราะเธอแตกต่างไปจากเมื่อวานอย่างมากและไม่รู้ว่าเขาตัดสินใจถูกหรือผิดที่พาเธอมาด้วย

โจวหยวนโทรหาที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทและหลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและโจวหยวนก็รับเอกสารและเซ็นชื่อจากนั้นก็ยื่นให้เย่เชียนและโบกมือให้ที่ปรึกษาทางกฎหมายออกไปแล้วเหลือบมองไปที่เย่เชียนแล้วพูดว่า “เอาล่ะ..ทำให้มันจบๆ สักที”

จากนั้นเย่เชียนก็พยักหน้าและไม่หันกลับมามองโจวหยวนอีก เมื่อได้ยินแบบนั้นฟู่ฉวนก็หันกลับมาอีกครั้งและพูดว่า “พี่เย่..พี่ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามฉันแล้วใช่มั้ย?” เมื่อเสียงนั้นจบลงก็มีเสียง “ฉึก” มีดปอกผลไม้ของฟู่ฉวนก็แทงเข้าไปในร่างกายของโจวหยวนและโจวหยวนก็ยิ้มอย่างเศร้าสร้อยและพูดว่า “ถ้ามือของเธอเปื้อนเลือดฉันแล้วเธอจะไม่มีวันออกไปจากวังวนนี้ได้ตลอดชีวิต..ถ้าเธอพร้อมแล้วจริงๆ ก็ทำให้มันจบๆ ซะอย่าให้มันหลอกหลอนเธอ..อย่าสั่นและแทงให้แม่นกว่านี้..ใช้แรงที่เธอมีทั้งหมดแล้วแทงลงตรงนี้!” ขณะที่โจวหยวนพูดเขาก็ชี้ไปที่หน้าอกของเขาแล้วทำท่าทาง

ฟู่ฉวนไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ บนใบหน้าของเธอและพูดว่า “ฉันจะฆ่าแกในแบบที่แกฆ่าพ่อของฉัน!..แกแทงพ่อของฉันมากกว่าสิบครั้งเพราะงั้นแกต้องโดนแบบนั้น!”

เย่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดอย่างเย็นชา “รีบๆ ทำให้มันจบๆ ซะ”

ฟู่ฉวนกัดริมฝีปากของเธอและถึงแม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจแต่มีดปอกผลไม้ในมือของเธอก็ยังคงแทงเข้าไปที่หน้าอกของโจวหยวนอยู่ดี จากนั้นโจวหยวนก็ยิ้มเศร้าๆ และมองดูแผ่นหลังของเย่เชียนแล้วพูดว่า “ผมขอโทษนะครับบอส..ผมยังเรียกพี่เย่ว่าบอสได้อยู่ใช่มั้ย? ..บอสช่วยดูแลครอบครัวของผมแทนผมด้วยนะครับ?”

เย่เชียนไม่ได้หันกลับมาแต่พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นโจวหยวนก็ยิ้มและล้มลงอย่างช้าๆ แต่เย่เชียนไม่รู้ว่าประโยคสุดท้ายของนั้นหมายถึงอะไร ไม่รู้ว่าโจวหยวนเสียใจที่ทรยศเขาหรือต้องการให้เขายกโทษให้ก่อนตายแต่อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วเพราะโจวหยวนตายไปแล้วและได้เลือกเส้นทางที่เขาควรจะไปแล้ว