ตอนที่ 1 ปล้นเครื่องบิน ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 ปล้นเครื่องบิน

คิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน…

คำคำนี้ใช้อธิบายความรู้สึกของเย่เชียนได้ดีที่สุด ขณะที่เขานั่งอยู่บนเครื่องบินไฟลต์ที่กำลังมุ่งหน้าสู่ประเทศจีน เมื่อเขามองผ่านหน้าต่างออกไปก็เห็นตึกสูงตระหง่านตั้งอยู่เบื้องล่าง เย่เชียนเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

เป็นเวลากว่าแปดปีแล้วที่เย่เชียนเดินทางออกจากประเทศจีน ในตอนนั้นเขาอายุได้เพียง 17 ปี ซึ่งยังเป็นแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่ไร้เดียงสาและอ่อนแอ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาเติบโตเป็นชายหนุ่มที่มุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว ทว่าถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอดอ่อนไหวไม่ได้ ยิ่งเข้าใกล้บ้านเกิดของเขามากเท่าไร ตัวเขาก็กระวนกระวายใจมากขึ้นเท่านั้น

“คุณผู้โดยสารคะ… ไม่ทราบว่าคุณต้องการรับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มไหมคะ ?” แอร์โฮสเตสสาวสวยเดินมาหาและเอ่ยถามเขา ก่อนที่เธอจะเดินต่อไปหาชายวัยกลางคนในชุดสูทถัดจากที่นั่งของเขา

ณ ห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสที่เต็มไปด้วยมหาเศรษฐีมากมายหรือเรียกกันอีกอย่างว่า ‘สังคมชนชั้นสูง’ ชายวัยกลางคนในชุดสูทโก้หรูกำลังยิ้มเย้ยหยันใส่เย่เชียน เหตุผลเพียงเพราะเย่เชียนแต่งตัวเรียบง่ายสบาย ๆ เขาใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงสีแปลกตากับรองเท้าบูทเก่า ๆ ฝุ่นเกาะกรัง

ชายวัยกลางคนคนนั้นเหลือบมองเย่เชียนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม แต่เย่เชียนก็ได้ไม่ใส่ใจอะไรนัก เขาหันไปตอบแอร์โฮสเตสสาว

“ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ”

แอร์โฮสเตสสาวมองเย่เชียนอย่างเย็นชา ขณะที่ชายวัยกลางคนเองก็มองมายังเย่เชียนอีกครั้งและกล่าวว่า “แย่จังนะครับ ไม่รู้ว่าพวกขอทานเข้ามาอยู่ในชั้นเฟิร์สคลาสได้ยังไง!”

เย่เชียนรู้สึกหนวกหูและรำคาญใจกับคำสบประมาทของชายวัยกลางคนคนนี้ โดยปกติแล้วเขาเห็นผู้คนมากมายบนโลกที่เป็นเหมือนกับชายวัยกลางคน คนพวกนี้เป็นประเภท ‘ชอบดูถูกและกดขี่ข่มเหงผู้อื่น’ แต่อย่างไรก็ตาม คนประเภทนี้มักจะพบกับจุดจบอันสาสมด้วยน้ำมือของเย่เชียนมานักต่อนักแล้ว

แอร์โฮสเตสสาวส่งยิ้มอย่างสุภาพให้กับชายวัยกลางคนและถามคําถามเดียวกันกับที่ถามเย่เชียน เพราะท้ายที่สุดแล้ว สำหรับเธอ ลูกค้าคือพระเจ้า ถึงแม้ว่าเย่เชียนอาจจะเป็นขอทานจริง ๆ ก็ตาม แต่ตราบใดที่เขาจ่ายเงินซื้อตั๋วขึ้นเครื่องมา เธอก็จะปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพเฉกเช่นเดียวกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ที่ฐานะสูงกว่า นอกจากนั้นแล้ว ในสายตาของเธอเย่เชียนยังมีดี เขาทั้งหล่อทั้งสง่างามอย่างมาก พูดง่าย ๆ คือเขาดูเหมือนเป็นนักเลงบ้านนอกที่หล่อเหลาเอาการอย่างไรอย่างนั้น

ปัง!

ทันใดนั้น มีเสียงปืนดังออกมาจากห้องเครื่องยนต์ ชายสี่คนเดินออกมาพร้อมกับอาวุธปืน AK47 ซึ่งจ่อไปทางผู้โดยสารเสมือนเตรียมจะยิงกราด

แน่นอนว่าเมื่อเผชิญหน้ากับพวกผู้ก่อร้ายอาวุธครบมือเช่นนี้ เหล่าผู้โดยสารต่างก็ตื่นตระหนก

“หยุด! อย่าขยับ!” หนึ่งในผู้ก่อการร้ายตะโกน

“พวกเราไม่ต้องการฆ่าพวกแก เราเพียงต้องการให้พวกแกส่งมอบของมีค่ามาให้หมดและทําตามคําสั่งของพวกเรา”

เย่เชียนเหลือบตามองไปที่ผู้ก่อการร้าย ก่อนที่จะหันกลับมามองคนที่นั่งถัดจากเขาซึ่งก็คือชายวัยกลางคนที่กำลังตกใจกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม

ผู้ก่อการร้ายคนหนึ่งดูท่าทางเกรี้ยวกราดและน่ากลัว เขาหันกระบอกปืนไปทางห้องโดยสารของเครื่อง ในขณะเดียวกันผู้ก่อการร้ายอีกคนก็พยักหน้าเล็กน้อยให้เขา เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้จะต้องเป็นหัวหน้าของกลุ่มผู้ก่อการร้ายอย่างแน่นอน และเขาเองก็คงไม่ใช่คนโง่ ดูก็รู้แล้วว่าเขาจะต้องเข้าควบคุมเครื่องบินลํานี้ให้ได้ เพราะหากปล่อยให้เครื่องบินลํานี้ลงจอดสู่สนามบินจีนได้เมื่อใด ผู้ก่อการร้ายกลุ่มนี้ก็คงทําได้แค่เพียงรอคอยความตายเท่านั้น

ในประเทศจีน การจี้ปล้นเครื่องบินมีโทษร้ายแรงอย่างมากและถือเป็นความผิดมหันต์ การกระทําเช่นนี้ของพวกเขาจะต้องพบกับจุดจบสุดท้ายนั่นก็คือ…ความตาย

หลังจากนั้น ผู้ก่อการร้ายร่างผอมเตี้ยก็มุ่งหน้าไปทางห้องนักบิน และคนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าก็สั่งอีกสองคนที่เหลือว่า “พวกแกไปเอาของมีค่ามา!”

สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้ผู้คนต่างตื่นตระหนกและรู้สึกเสียใจกับตัวเอง พวกเขาทำได้แค่เพียงยอมมอบของมีค่าทั้งหมดให้กับพวกมันอย่างไร้หนทางเพราะผู้ก่อการร้ายจ่อปืนไว้บนหน้าผากของแต่ละคน

ขณะนั้นเอง หนึ่งในผู้ก่อการร้ายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่เชียนแล้วตะโกนใส่หน้าเขา “ส่งของมีค่าของแกมาซะ ไอ้เบื๊อก!”

เย่เชียนส่ายหัวเบา ๆ และเอ่ยเสียงเย็น “ใจเย็น ๆ พี่ชาย… พี่ดูผมสิ สารรูปของผมดูเหมือนคนรวยงั้นหรือ ? ถ้าพี่ต้องการของมีค่าพี่ก็ไปขอตาแก่นั่นสิ ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่ของแบรนด์เนมทั้งนั้น เขาจะต้องรวยกว่าผมอย่างแน่นอน” เย่เชียนเย้ยหยันขณะที่เขาชี้ไปทางชายวัยกลางคนข้าง ๆ

เย่เชียนไม่ใช่สุภาพบุรุษประเภทที่จะรอถึงสิบปีก่อนแล้วค่อยแก้แค้น เขาจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์หรือโอกาสใดก็ตามที่มีและจะลงมือแก้แค้นใครก็ตามที่ทำให้เขาขุ่นเคืองใจในทันที