ตอนที่ 716 ไม่มีวันยอมให้ดูถูก

ตอนที่ 716 ไม่มีวันยอมให้ดูถูก

แม้ว่าเย่เชียนจะมีจิตสำนึกการรักชาติที่เข้มแข็งแต่มันก็ไม่ใช่ความคิดที่เกี่ยวกับระบบศักดินาหรือทัศนคติสำหรับชาวต่างชาติไม่ว่าจะดีหรือไม่ดีก็ตาม เพราะถ้าหากเขาต้องการทำให้องค์กรของตนพัฒนานั้นแน่นอนว่าประเทศจะต้องก้าวหน้าและพัฒนาไปด้วยเช่นกันและต้องแข็งแกร่งและรุ่งโรจน์ไปพร้อมกันนั่นเอง

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงทัศนคติเท่านั้นเช่นเดียวกับการที่เย่เชียนไม่ได้ปฏิเสธอาหารญี่ปุ่นและไม่ได้บอกว่ามันไม่ดีเพียงแต่ว่าเขาเลือกที่จะกินอย่างอื่นเสียมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้นซ่งหลันก็เกิดที่ประเทศญี่ปุ่นและเป็นชาวญี่ปุ่นขนานแท้ดังนั้นแน่นอนว่าซ่งหลันจะโปรดปรานอาหารญี่ปุ่นอย่างมากและถึงแม้ว่าเธอจะใช้เวลาอยู่ที่ต่างแดนมากกว่าบ้านเกิดของเธอแต่เธอก็ยังยึดติดกับมันและนี่เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับคิดถึงบ้านและมันไม่เกี่ยวอะไรกับสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งนี้ตกแต่งอย่างหรูหรามากเพราะทันทีที่เข้าไปก็ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในวัฒนธรรมของญี่ปุ่นขนานแท้ เย่เชียนกับซ่งหลันก็เดินจับมือกันเข้าไปในร้านอาหารและทุกคนที่รับประทานอาหารในล็อบบี้ก็หันมามองทั้งสองแต่เพียงชำเลืองมองอย่างรวดเร็วจากนั้นพวกเขาก็หันกลับไปตามปกติ

พนักงานเสิร์ฟก็ใสทักทายเมื่อทั้งสองเข้ามาในร้านและโค้งคำนับและถามว่าต้องการจะสั่งอะไร แต่เย่เชียนนั้นไม่ได้เจาะจงพิเศษเขาจึงพูดว่า “ขอห้องอาหารส่วนตัวให้ผมหน่อย”

เย่เชียนนั้นกำลังพูดภาษาจีนซึ่งเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ อย่างไรก็ตามเมื่อคำพูดจบลงเหล่าลูกค้าในร้านก็หันมามองเย่เชียนอีกครั้งด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ซึ่งทำให้เย่เชียนงุนงงอย่างมากและเขาก็ไม่รู้ว่าจะอะไรอย่างไรดีและจู่ๆเขาก็แอบคิดในใจว่า ‘คนพวกนี้ไม่เคยเห็นคนหล่อกันรึไง?’

พนักงานเสิร์ฟก็ถึงกับตกตะลึงและสีหน้าที่อ่อนน้อมถ่อมตนของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นแข็งกระด้างในทันใดจนเย่เชียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ซึ่งถึงแม้ว่าเย่เชียนจะหลงตัวเองแต่เขาก็ไม่คิดว่าการแสดงออกของพนักงานเสิร์ฟจะเป็นเช่นนั้นเลยเพราะการแสดงออกของพนักงานเสิร์ฟเผยให้เห็นถึงการดูถูกซึ่งทำให้เย่เชียนไม่สบอารมณ์อย่างมาก

“เราไม่รับคนจีน!” พนักงานเสิร์ฟพูดอย่างเกรี้ยวกราด

เย่เชียนก็ขมวดคิ้วและความโกรธของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก ในขณะที่เขากำลังจะบ้าคลั่งซ่งหลันก็รีบคว้าตัวเขาเอาไว้และส่ายหัว เพราะเมื่อพิจารณาแล้วว่าในที่สุดเขาก็ออกมาเพื่อรับประทานอาหารกับซ่งหลันดังนั้นเย่เชียนจึงไม่ต้องการสร้างปัญหาเขาจึงพยายามระงับความโกรธของเขาอย่างช้าๆ

“เขาเป็นเพื่อนของดิฉันเองค่ะ” ซ่งหลันพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นได้อย่างคล่องแคล่ว

“คุณผู้หญิงครับ..นี่เป็นกฎของทางร้านของเรา..เราไม่บริการคนจีน..คุณเข้ามารับประทานอาหารได้แต่เขาเข้าไปไม่ได้” พนักงานเสิร์ฟพูด

เย่เชียนเห็นพนักงานเสิร์ฟพูดหลายประโยคแต่ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงหันหน้าไปมองซ่งหลันแล้วถามว่า “เขาพูดอะไร”

เมื่อเห็นว่าเย่เชียนโกรธมากซ่งหลันก็ไม่สามารถปิดบังเขาได้ดังนั้นเธอจึงต้องแปลคำพูดของพนักงานเสิร์ฟตามความจริง แต่ทว่าความโกรธของเย่เชียนก็เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเพราะคำพูดของพนักงานเสิร์ฟดูถูกเขาและดูถูกคนจีนทั้งหมด เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจตนาฆ่าก็ระเบิดออกมาจากดวงตาของเย่เชียนในทันที

ซ่งหลันนั้นรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้าย ดังนั้นเธอจึงรีบคว้าตัวเย่เชียนเอาไว้แล้วส่ายหัวจากนั้นก็พูดเบาๆว่า “อย่านะ”

เย่เชียนก็ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์เพราะถ้าพนักงานเสิร์ฟดูถูกเขาในวันนี้บางทีเขาอาจจะไม่โกรธแต่ทว่าพนักงานเสิร์ฟกลับดูถูกชาวจีนทั้งหมด นี่คือสิ่งที่เย่เชียนไม่สามารถยอมรับได้ ทันใดนั้น “เพลี้ยะ” เสียบตบหน้าก็ดังขึ้นแล้วเย่เชียนก็ตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “ผมมาที่นี่เพื่อจะกินข้าว..ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย”

เสียงตบครั้งนี้ดังราวกับประทัดจนลูกค้าที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ถึงกับตกใจและหันไปจ้องมองที่เย่เชียนด้วยความโกรธและหลังจากนั้นมันก็เหมือนกับความเงียบชั่วครู่ก่อนเกิดพายุครั้งใหญ่ ส่วนซงหลันก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้โดยไม่ได้พูดอะไรใดๆ เนื่องจากเธอเป็นผู้หญิงของเย่เชียนดังนั้นเธอจึงต้องยืนเคียงข้างเย่เชียนและนอกจากนี้เหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เป็นความผิดของพนักงานเสิร์ฟเอง จึงไม่น่าแปลกใจที่เย่เชียนจะโกรธเช่นนี้

พนักงานเสิร์ฟก็จับแก้มของเธอและจ้องไปที่เย่เชียนอย่างโกรธเกรี้ยวและพึมพำบางสิ่งที่เย่เชียนไม่เข้าใจ แต่เย่เชียนก็ไม่คิดที่จะถามซ่งหลันอีกต่อไปเพราะมันคงจะไม่ใช่เรื่องดีอะไร “เพลี้ยะ!” เย่เชียนก็ตบหน้าพนักงานเสิร์ฟอีกสองสามครั้งจนแก้มพนักงานเสิร์ฟบวมขึ้นและเป็นรอยแดงแล้วมีฟันหลุดออกมาหลายซี่ หลังจากนั้นปากของเขาก็เต็มไปด้วยเลือดและสะอื้นร่ำไห้และพูดอะไรไม่ออก

“ในโลกใบนี้ไม่มีใครกล้ากีดกันผม..ผมขอพูดเอาไว้ตรงนี้เลยนะว่าถ้าผมไม่พังร้านของคุณในวันนี้อย่ามาเรียกผมว่าเย่เชียนอีก!” เย่เชียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นเขาเหลือบมองลูกค้าในร้านและพูดว่า “รีบออกไปซะ..ไม่งั้นพวกคุณคงจะฉี่ราดกางเกงเมื่อผมฆ่าใครสักคนในนี้!”

ความบ้าคลั่งของเย่เชียนทำให้คนเหล่านั้นตกใจจนพวกเขากลัวที่จะเคลื่อนไหวใดๆเพราะเจตนาฆ่าที่พุ่งออกมาจากดวงตาของเย่เชียนทำให้คนเหล่านี้ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ในเวลานี้ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ค่อยๆเดินออกมาจากข้างในและหลังจากเห็นสถานการณ์ภายนอกแล้วเขาก็ถึงกับผงะไปแล้วเดินไปหาเย่เชียนจากนั้นก็มองขึ้นและลงจากหัวจรดเท้าจากนั้นก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “หืม..แกจะทำอะไรนะ..แกรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?”

“ผมไม่สนหรอกว่าที่นี่มันคือที่ไหน..ผมก็แค่เข้ามากินข้าวแต่ทำไมผมต้องมาเจอการดูถูกแบบนี้ด้วย!” เย่เชียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก