ตอนที่ 717 ถล่มร้านอาหาร

ตอนที่ 717 ถล่มร้านอาหาร

หากมีคนหนึ่งเป็นผู้นำในการกระทำต่างๆล่ะก็แน่นอนว่าคนอื่นๆก็จะกล้าหาญโดยธรรมชาติ ดังนั้นชายหนุ่มเหล่านั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหาเย่เชียนทีละคน อย่างไรก็ตามคนจำนวนมากก็ไม่ใช่สิ่งที่ได้เปรียบเสมอไปและยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ของร้านอาหารร้านนี้ก็ไม่ได้เปิดกว้าง ส่วนแขกคนอื่นๆก็แค่ยั่วยุเท่านั้นแต่ไม่ได้เข้าร่วมในการต่อสู้ใดๆ

มีคนอย่างน้อยๆสามสิบคนที่มารวมตัวกันและซ่งหลันเองก็ช่วยเย่เชียนในการรับมือกับคนเหล่านี้เช่นกันแต่ซ่งหลันนั้นไม่ได้มีความกดดันเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ก็ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องและผู้คนมากมายก็นอนกองอยู่ข้างหน้าเย่เชียนอย่างรวดเร็ว ซึ่งการโจมตีของเย่เชียนนั้นรุนแรงไม่เหมือนเมื่อก่อนเพราะครั้งนี้มันไม่มีความเมตตาใดๆและใครก็ตามที่ถูกเย่เชียนโจมตีคนๆไม่กระดูกหักก็บาดเจ็บสาหัสอย่างมาก

ไม่นานนักคนจำนวนกว่า 30 คน ก็นอนกองอยู่กับพื้นและคร่ำครวญกรีดร้อง เมื่อเห็นเช่นนั้นเย่เชียนก็ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์แล้วพูดว่า “นี่น่ะเหรอคนญี่ปุ่น?..กระจอกสิ้นดี” เมื่อเห็นใครบางคนที่พยายามจะลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนีเย่เชียนก็ตะโกนว่า “อย่าขยับไม่งั้นฉันจะตัดขาแกทิ้งซะ!”

คำพูดของเย่เชียนมีแรงกดดันอย่างไม่ต้องสงสัยจนคนเหล่านั้นที่พยายามจะวิ่งหนีถึงกับหยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างสั่นเทาและไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย “ปิดประตูซะ!” เย่เชียนพูด

คนเหล่านั้นก็ไม่กล้าลังเลเลยสักนิดเพราะพวกเขากลัวจริงๆว่าเย่เชียนจะทำอะไรกับพวกเขาและเมื่อเห็นว่าประตูปิดได้ถูกปิดแล้วเย่เชียนก็แสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจและแอบคิดว่า ‘พวกชาวญี่ปุ่นเหล่านี้ช่างขี้ขลาดจริงๆ..ยิ่งกลัวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำตัวโง่มากเท่านั้น’

เย่เชียนก็เดินไปอย่างช้าๆและหยุดต่อหน้าชายหนุ่มจากนั้นเย่เชียนก็ค่อยๆย่อตัวลงตบหน้าเขาอย่างช้าๆแล้วพูดว่า “เป็นไง?

“แล้วไง!..ถึงยังไงร้านของฉันก็จะไม่ต้อนรับคนจีน!” ชายหนุ่มพูดอย่างภาคภูมิใจ

“จริงเหรอ?” เย่เชียนหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “กล้าหาญใช้ได้เลย..ผมมีวิธีจัดการคนอย่างคุณและผมก็จะบอกคุณอย่างชัดเจนตรงนี้เลยนะว่าอย่ายิ่งผยองให้มากนัก”

ชายหนุ่มก็พูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ไม่!..ฉันบอกแกไปแล้วว่าร้านของฉันไม่ต้อนรับคนจีน!..ฝันไปเถอะ!”

มุมปากของเย่เชียนก็ฉีกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายแล้วเขาก็พูดว่า “ดี..ผมชอบฝันอยู่แล้วและความฝันของผมมันก็มักจะเป็นจริง” ทันทีที่เสียงพูดจบลงเจตนาฆ่าที่รุนแรงก็ระเบิดออกมาในทันที จากนั้นเย่เชียนก็ดึงแขนชายหนุ่มและบิดอย่างแรงจนกระดูกแขนของชายหนุ่มก็หักในทันทีและเขาก็กรีดร้องออกมาราวกับหมูที่โดนต้มทั้งเป็น

“แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยันและดูไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ใดๆทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม ใครที่รู้จักเย่เชียนจะรู้ดีว่าถ้าเขายิ้มแบบนี้นั่นก็หมายความว่าเย่เชียนนั้นกำลังคิดสิ่งที่ชั่วร้ายอยู่นั่นเอง

“ไม่!..ฉันจะไม่มีวันต้อนรับคนจีนเด็ดขาด” ชายหนุ่มพูดอย่างแน่วแน่

“จริงเหรอ..ผมเชื่อว่าอีกไม่นานคุณก็ต้องยอมอยู่ดี” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง..สิ่งที่คุณเพิ่งได้ลิ้มรสมันเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเพราะสิ่งที่ผมเก่งที่สุดไม่ใช่การหักกระดูกแต่เป็นการถอนกระดูก..ผมคิดว่าคุณคงจะไม่รู้ว่าผมได้ศึกษากายวิภาคของมนุษย์โดยเฉพาะและผมก็สามารถเอากระดูกมนุษย์ออกทีละชิ้นแล้วเชื่อมต่อทีละชิ้นได้..แต่มันไม่ถึงตายเพียงแค่คุณจะทรมานเจียนตายก็เท่านั้นเอง..ผมสัญญาเลยว่าคุณจะต้องสนุกไปกับมัน”

รอยยิ้มของเย่เชียนนั้นดูเป็นมิตรแต่ในสายตาของชายหนุ่มแล้วมันก็เป็นเพียงการทรมานจนรู้สึกหนาวสั่นอย่างอธิบายไม่ถูก และร่างกายของพวกเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว “แก..แกทำแบบนี้ไม่ได้..แกเป็นลูกผู้ชายจริงหรือเปล่า..แกจะฆ่าคนไม่มีทางสู้แบบนี้น่ะเหรอ?” ชายหนุ่มพูด

“คุณอยากตายมั้ยล่ะ?” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อคุณอยากตายมากขนาดนั้นผมก็จะสนองให้คุณเอง” ทันทีที่เสียงจบลงทันใดนั้นเย่เชียนก็คว้ามีดออกมาแล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของชายหนุ่ม

“อย่า…” ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วตะโกนอย่างหวาดผวา

เย่เชียนก็รีบหยุดแล้วใช้มีดจ่อไปที่หน้าอกของชายหนุ่ม จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆลืมตาขึ้นและเห็นว่ามีดของเย่เชียนอยู่ห่างจากหน้าอกเพียง 1 นิ้ว ซึ่งเขามองดูแสงสีแดงที่ส่องประกายในมีดคลื่นโลหิตหมาป่าที่มันไหลเวียนอยู่จนทำให้ชายหนุ่มหวาดผวาอย่างมาก ซึ่งโชคดีที่เย่เชียนหยุดทันและเมื่อเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เกิดอะไรขึ้น?..คุณไม่อยากตายแล้วเหรอ..ผมจะช่วยให้คุณสมปรารถนาเอง..ทำไมล่ะ?” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“แก..แกจะฆ่าฉันไม่ได้” ชายหนุ่มพูด

“ทำไม..ทำไมผมถึงฆ่าคุณไม่ได้” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“เพราะ..เพราะฉันเป็นผู้สืบทอดของแก๊งอินาดะ..มารุยามะ.ทาโร่..ลูกชายคนเดียวของมารุยามะ.ไทจิ..หัวหน้าแก๊งอินาดะ..เพราะงั้นถ้าแกฆ่าฉันแกคิดว่าพวกเราจะปล่อยแกไปงั้นเหรอ” ชายหนุ่มคนนั้นพูดต่ออย่างมั่นใจ “แกน่าจะรู้จักแก๊งอินาดะใช่มั้ย?..ถ้าฆ่าฉันแกก็จะถูกล่าอย่างไม่จบไม่สิ้นและหลังจากนี้ไปมันจะไม่มีที่ไหนให้แกซ่อนได้อีกในโลกใบนี้”

“คุณกำลังข่มขู่ผมงั้นเหรอ” เย่เชียนพูด “คนที่ผมเกลียดที่สุดก็คือคนที่ชอบพูดข่มขู่วางท่า..ซึ่งแก๊งอินาดะจะไล่ล่าผมหรือไม่นั้นมันก็เป็นเรื่องในอนาคตเพราะงั้นผมจะฆ่าคุณก่อนมันจะได้ไม่เสียเวลาเปล่า..เพราะคุณไม่ยอมบริการผมแถมยังดูถูกผมอีกเพราะงั้นคุณทำให้ผมเสียหน้าไปแล้วผมก็ต้องแก้แค้น..ไม่งั้นในอนาคตผมจะมีหน้ามีตาในสังคมได้ยังไง”