ตอนที่ 862 ความรู้สึกของผู้หญิง

ตอนที่ 862 ความรู้สึกของผู้หญิง

ผู้หญิงอย่างแม่ม่ายดำจือเหวินนั้นไม่ค่อยเก่งในการใช้จุดอ่อนของเธอเพื่อกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของผู้ชายและเธอก็รังเกียจที่จะใช้วิธีการดังกล่าวเพื่อให้ได้ความรักจากผู้ชาย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำพูดที่ดูปกติแต่เมื่อเห็นการแสดงออกของเย่เชียนแล้วแม่ม่ายดำจือเหวินก็รู้สึกหลงทางและหวั่นไหวอย่างมาก

ที่จริงแล้วเย่เชียนนั้นไม่มีข้อจำกัดในเรื่องความสัมพันธ์มากนักเพราะถ้าหากโชคชะตามาถึงหินที่แข็งแกร่งก็ยังสามารถกร่อนได้ถ้าหากโดนน้ำมากๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับแม่ม่ายดำจือเหวินแต่อย่างน้อยๆ ตอนนี้เย่เชียนก็ไม่ได้รักเธอเพราะแม่ม่ายดำจือเหวินดูเหมือนผู้หญิงที่แข็งแกร่งมากแต่แท้ที่จริงแล้วเย่เชียนรู้ดีว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอและเขาก็ไม่อยากทำร้ายเธอ

ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่งและบรรยากาศก็เริ่มอึดอัดและคลุมเครือเล็กน้อย ในตอนนี้เย่เชียนเลือกที่จะหันหน้าหนีเพราะไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาของแม่ม่ายดำจือเหวินเพราะกลัวว่าเขาจะไม่สามารถยับยั้งชั่งใจและหุนหันพลันแล่นจนก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่อาจย้อนกลับได้ เย่เชียนไม่ใช่สุภาพบุรุษและเขาก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษเลยและยิ่งไปกว่านั้นเขายอมรับเซ็กส์ที่ไร้ความรักความสัมพันธ์ได้แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะทำร้ายจิตใจของแม่ม่ายดำจือเหวิน

อาจเป็นเพราะสิ่งที่เย่เชียนพูดก่อนหน้านี้เพราะการแสดงออกของแม่ม่ายดำจือเหวินเปลี่ยนไปเป็นเขินอายเล็กน้อยและเธอก็เชื่อว่าเย่เชียนสามารถเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ อย่างไรก็ตามเย่เชียนก็เลือกคำตอบนี้ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันเป็นการปฏิเสธเธอและถึงแม้ว่าในใจเธอจะผิดหวังเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่อยากแสดงออกมาบนใบหน้า หลังจากใช้ชีวิตมานานหลายปีเธอก็ได้เรียนรู้วิธีซ่อนความรู้สึกและต่อให้เธอจะไม่เต็มใจและขุ่นเคืองก็ตามแต่เธอก็จะไม่แสดงมันออกมาให้เห็นบนใบหน้าอย่างเด็ดขาด แต่ด้วยวิธีนี้บางครั้งเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมากเพราะจริงๆ แล้วเธอก็เป็นผู้หญิงที่ต้องการไหล่กว้างๆ เพื่อพิงเวลาที่เธอเหนื่อย ดังนั้นเธอจึงต้องการอ้อมแขนของผู้ชายคนหนึ่งและร้องไห้และระบายความคับข้องใจและความในใจของเธออย่างเต็มที่เหมือนกัน

หลังจากเงียบไปสักพักในที่สุดแม่ม่ายดำจือเหวินก็ทำลายความเงียบงั้นลงและเหลือบมองเย่เชียนพร้อมกับพูดว่า “เย่เชียนนี่มันก็ใกล้จะเย็นแล้วเพราะงั้นเราไปกินข้าวกันสักมื้อดีมั้ย? ..เธอสะดวกหรือเปล่า?” เมื่อเห็นเย่เชียนอยากที่จะปฏิเสธแม่ม่ายดำจือเหวินก็รีบเพิ่มประโยคหลังเข้าไปเพื่อปิดกั้นคำพูดของเย่เชียน

เย่เชียนก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “ครั้งล่าสุดที่ผมมาที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือผมรีบและยุ่งมากผมเลยยังไม่ได้ลิ้มรสอาหารประจำภาครสชาติดีๆ เลย..คราวนี้ผมไม่อยากที่จะพลาดมันเพราะงั้นผมไม่ปฏิเสธคำเชิญของพี่เหวินหรอก”

แม่ม่ายดำจือเหวินก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอและเธอก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำอาหารด้วยตัวเองเลยในคืนนี้..ฉันจะตอบแทนเธอที่เธอคอยช่วยเหลือฉัน”

เย่เชียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เหลือบมองแม่ม่ายดำจือเหวินส่วนแม่ม่ายดำจือเหวินก็ฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “อะไรกันฉันดูเหมือนผู้หญิงที่ทำอาหารไม่เป็นเหรอฮ่าๆ ..ฉันไม่ใช่สาวน้อยที่อายุสิบแปดสิบเก้าที่ทำอาหารไม่เป็นหรอกนะแค่ฉันไม่ได้ทำมันมานานแล้วและไม่รู้เลยว่าฝีมือการทำอาหารนั้นยังดีอยู่หรือเปล่า”

“อันที่จริงการทำอาหารไม่จำเป็นต้องมีความเฉพาะเจาะจงมากนักเพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออารมณ์และหัวใจของคุณและตราบใดที่มีสิ่งเหล่านี้รสชาติของอาหารก็เป็นอันดับสองรองลงมา” เย่เชียนพูด

แม่ม่ายดำจือเหวินก็ยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเธอพูดแบบนั้นฉันก็โล่งใจฉันจะได้ไม่ถูกล้อเลียน” หลังจากหยุดไปชั่วขณะแม่ม่ายดำจือเหวินก็พูดต่อ “ในตู้เย็นไม่มีผักเลย..เธออยากจะไปซื้อของกับฉันมั้ย?”

เย่เชียนหยุดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

แม่ม่ายดำจือเหวินมีรอยยิ้มที่มีความสุขแบบหญิงสาวบนใบหน้าของเธอ วันนี้มันควรจะเป็นวันที่เธอหัวเราะและยิ้มมากที่สุดในรอบหลายปีใช่ไหม? แม่ม่ายดำจือเหวินคิดว่าเวลาในตอนนี้มันดูเดินช้าลงเล็กน้อยและอย่างน้อยๆ เธอก็ไม่อยากที่จะให้อาทิตย์ตกดินเลย

หลังจากออกมาจากบ้านแล้วบอดี้การ์ดสองคนก็รีบเดินตามเธอไป “พวกนายไม่จำเป็นต้องตามฉันมาเพราะฉันกับคุณเย่จะออกไปทำธุระด้วยกัน” แม่ม่ายดำจือเหวินพูด ในตอนนี้เธอดูไม่มีความหนักแน่นและดูกดดันเหมือนก่อนหน้านี้จนบอดี้การ์ดทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะหยุดไปชั่วขณะและในทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อยแต่เมื่อหันไปมองเย่เชียนแล้วดูเหมือนพวกเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

“เธอจะขับรถหรือให้ฉันขับ” แม่ม่ายดำจือเหวินเหลือบมองไปที่เย่เชียนและถาม

“ของแบบนี้ต้องเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษสิ” เย่เชียนหยิบกุญแจรถจากแม่ม่ายดำจือเหวินแล้วเปิดประตูและเชิญเธอขึ้นรถอย่างสุภาพ

หลังจากออกจากบ้านพักเย่เชียนก็ขับรถไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ตามคำแนะนำของแม่ม่ายดำจือเหวินและหลังจากจอดรถในชั้นใต้ดินแล้วเย่เชียนก็ขึ้นลิฟต์พร้อมกับแม่ม่ายดำจือเหวินและเธอก็ควงแขนของเย่เชียนอย่างเป็นธรรมชาติแต่เย่เชียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ทักษะการทำอาหารของเย่เชียนนั้นจำกัดแค่การทำอาหารชุดแคริบเบียนเท่านั้นแต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตำรับอื่นๆ เลยและเมื่อเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตแม่ม่ายดำจือเหวินก็ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมากราวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอควงเย่เชียนเดินไปเรื่อยๆ เพื่อดูสินค้าต่างๆ ราวกับว่าเธออยากรู้ทุกๆ อย่างที่นี่ซึ่งทำให้ประหลาดใจและอดไม่ได้ที่จะคิดอย่างลับๆ ว่า ‘เธอไม่เคยมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเลยใช่ไหม?’

ความจริงก็คือแม่ม่ายดำจือเหวินไม่ได้มาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตนานแล้วเพราะเธอมักจะกินอาหารในโรงแรมและซื้อของในห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ และที่สำคัญกว่านั้นแม่ม่ายดำจือเหวินอารมณ์ดีมากในวันนี้และเธอก็รู้สึกว่านี่เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในรอบหลายปีของเธอ

ความตื่นเต้นที่มากเกินไปของแม่ม่ายดำจือเหวินดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากจนหลายคนมองมาที่พวกเขาและทุกๆ สายตาก็เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ซึ่งทำให้เย่เชียนตกตะลึงและโดยไม่จำเป็นต้องพูดเย่เชียนก็คาดเดาได้ว่าคนอื่นๆ คงคิดว่าเขาเป็นชายหนุ่มตัวเล็กๆ ที่เกาะผู้หญิงที่ร่ำรวยกิน