ตอนที่ 863 เคว้งคว้างและอ้างว้าง

ตอนที่ 863 เคว้งคว้างและอ้างว้าง

แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เลยเพราะส่วนที่สำคัญที่สุดของนาฬิกาของคู่รักอยู่ในสองคำแรกคือคู่รักนั่นเอง จี้เหวินแม่ม่ายดำจือเหวินไม่ได้ชอบนาฬิกาเรือนนี้แต่เป็นการจับคู่ของนาฬิกาทั้งสองเรือนเข้าด้วยกันต่างหากและเธอก็หวังว่าเย่เชียนจะเก็บนาฬิกาส่วนของผู้ชายเอาไว้และนึกถึงเธอ

แม้ว่าถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่ได้ปฏิเสธโดยตรงในตอนนี้แต่เขาก็จงใจขัดจังหวะเพราะเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ ดังนั้นแม่ม่ายดำจือเหวินจะพูดอะไรได้อย่างไร แต่เธอก็ยังคงรู้สึกขอบคุณเย่เชียนมากสำหรับการไปซูเปอร์มาร์เก็ตกับเธอและไม่ว่าเย่เชียนจะคิดยังไงกับเธอแต่อย่างน้อยๆเธอก็ไม่ได้มีความสุขแบบนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

หลังจากกลับมาที่บ้านบอดี้การ์ดก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเย่เชียนและแม่ม่ายดำจือเหวินจับมือกันและกลับมาพร้อมกับผักและวัตถุดิบต่างๆ ซึ่งสีหน้าของพวกเขาดูประหลาดใจมากกว่าการได้เห็นมนุษย์ต่างดาวเสียอีกเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นแม่ม่ายดำจือเหวินด้วยท่าทางที่มีความสุขเช่นนี้มาก่อนและพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหวังให้เย่เชียนอยู่ที่นี่ตลอดไปเพราะในกรณีนี้มันอาจทำให้แม่ม่ายดำจือเหวินเป็นแบบนี้เสมอและพวกเขาก็จะได้ไม่ต้องเผชิญกับความเคร่งขรึมและคงามกดดันจากแม่ม่ายดำจือเหวินตลอดทั้งวัน

หลังจากเข้าไปในบ้านแล้วแม่ม่ายดำจือเหวินก็เริ่มทำครัวและเย่เชียนก็เดินเข้าไปเพื่อต้องการช่วยแต่แม่ม่ายดำจือเหวินผลักเขาออกมาเบาๆจากนั้นก็กดเย่เชียนลงบนโซฟาแล้วยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า “ห้องครัวมีเอาไว้สำหรับผู้หญิง..ผู้ชายอย่างเธอจะเข้าไปทำอะไรในนั้นกันล่ะ..เธอนั่งดูทีวีอยู่ตรงนี้เถอะ”

เมื่อเห็นแม่ม่ายดำจือเหวินก็สวมผ้ากันเปื้อนและดูเหมือนแม่บ้านจริงๆและทันใดนั้นก็มีภาพลวงตาบางอย่างในใจของเย่เชียนและเมื่อเห็นแม่ม่ายดำเดินเข้าไปในครัวเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างแรงและความคิดแปลกๆของเขาออกจากหัวไป

เมื่อได้ยินเสียงในครัวเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปเป็นครั้งคราวเพราะแม่ม่ายดำจือเหวินกำลังยุ่งอยู่ในครัวและกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายออกมาจากห้องครัวจนรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจริงๆ

แม่ม่ายดำจือเหวินที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าถ้าผู้ชายคนนี้เป็นคนรักของเขาล่ะก็มันจะวิเศษขนาดไหนเพราะเธอปิดกั้นหัวใจของเธอไปนานแล้วแต่เธอไม่เคยคิดว่าเย่เชียนจะทำลายกำแพงนั้นไปได้ง่าย ซึ่งภาพของเย่เชียนเป็นเหมือนกับฝันร้ายที่เข้าไปพัวพันในใจของเธอโดยตรงและไม่สามารถขับไล่ออกไปได้เลย

“อ๊า!…” แม่ม่ายดำจือเหวินก็กรีดร้องออกมาและเย่เชียนก็ตกใจและรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วแล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เป็นอะไร?” จากนั้นเขาก็หยิบมือของแม่ม่ายดำจือเหวินขึ้นมาและเห็นว่านิ้วของเธอมีรอยมีดบาดเล็กๆซึ่งดูเหมือนว่าตอนที่เธอหั่นผักเธอก็เผลอไปหั่นโดนนิ้ว

“ทำไมพี่เหวินถึงได้ประมาทแบบนี้” เย่เชียนมองแม่ม่ายดำจือเหวินด้วยความเป็นห่วงและหยิบนิ้วของเธอเข้าปากแล้วดูดเลือด ด้วยการกระทำที่ใส่ใจนั้นหัวใจของแม่ม่ายดำจือเหวินก็เต็มไปด้วยความสุขและเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดอย่างลับๆแล้วถ้ามันเป็นแบบนี้ตลอดเวลาก็คงจะดี

“ไม่เป็นไรแค่แผลมีดบาดนิดหน่อยเธอออกไปเถอะ..ฉันจะทำอาหารต่อ” แม่ม่ายดำจือเหวินผลักเย่เชียนออกจากครัว

“มันเจ็บอย่างนี้แล้วจะทำอาหารได้ยังไง..เอาเถอะผมคิดว่าเรากินหม้อไฟกันอย่างเดียวก็ได้เพราะมันง่ายและสะดวกดี” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

แม่ม่ายดำจือเหวินก็ตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

หม้อไฟง่ายกว่ามากเพราะแค่ต้มน้ำและรอน้ำเดือดเราก็สามารถลวกอะไรก็ได้ตามที่เราต้องการ จากนั้นเธอก็มองไปที่เย่เชียนที่กำลังเก็บและล้างผักจนเธอรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกและแม้เพียงแค่ครู่เดียวมันก็เพียงพอแล้ว หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้วเย่เชียนก็วางเตาแม่เหล็กไฟฟ้าและจานบนโต๊ะ จากนั้นมองไปที่แม่ม่ายดำจือเหวินแล้วพูดว่า “เอาล่ะทุกอย่างพร้อมแล้วมาเริ่มกินกันเลยดีกว่า..ลองดูฝีมือการปรุงน้ำซุปของผมแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมทำเพราะผมไม่เข้าใจอาหารจีนจริงๆ..ผมหวังว่ามันจะกินได้”

“ตราบใดที่ยังมีอารมณ์และหัวใจอยู่มันก็อร่อยเสมอ” แม่ม่ายดำจือเหวินยิ้มและคืนคำพูดของเย่เชียนกลับไป

เย่เชียนก็ฉีกยิ้มและเปิดขวดไวน์ Louis XIII และรินให้กับแม่ม่ายดำจือเหวิน “ฉันต้องขอบคุณเธอจริงๆ..ฉันไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว..ฉันฉลองวันเกิดคนเดียวทุกปีและฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะมาอยู่กับฉันในปีนี้..ขอบคุณ” แม่ม่ายดำจือเหวินพูด “เป็นเวลาหลายปีที่ฉันต้องทำเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งราวกับว่าฉันแข็งแกร่งจริงๆแต่ฉันก็เป็นผู้หญิงเสมอและฉันก็มีด้านที่อ่อนแอของตัวเองเหมือนกัน..ฉันอยากมีไหล่ให้พิง..เหอเหอดูฉันสิ..ฉันเธอพูดแบบนี้ออกไปได้ยังไงฉันคงทำให้เธอหัวเราะ..เอาเถอะมาชนแก้วกัน!” หลังจากพูดจบแม่ม่ายดำจือเหวินก็เงยหน้าขึ้นและดื่มไวน์ในแก้วของเธอและจู่ๆหยดน้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

หัวใจของเย่เชียนก็สั่นเทาเล็กน้อยและมีความเศร้าที่อธิบายไม่ได้เพราะแท้ที่จริงแล้วไม่ว่าผู้หญิงจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่หัวใจของเธอก็ยังมีจุดอ่อนของเธอเสมอและไม่ว่าเธอจะยืนอยู่สูงแค่ไหนเธอก็ยังเป็นผู้หญิงที่ต้องการอ้อมแขนของผู้ชายอยู่ดี “ผมไม่รู้จริงๆว่าวันนี้เป็นวันเกิดของพี่เหวินเพราะงั้นผมเลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาให้เลยผมขอโทษจริงๆ” เย่เชียนยิ้มอย่างขอโทษและพูด

“ใครบอกว่าไม่ล่ะก็มีนาฬิกาคู่นั้นไง” แม่ม่ายดำจือเหวินพูดด้วยรอยยิ้มและมันเป็นเพียงรอยยิ้มที่เห็นได้ชัดว่ามีร่องรอยของการฝืนยิ้มอยู่แต่มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น