บทที่ 2 ตรวจสินค้า (1)

ลู่ฟางเหนียงป้อนยาให้ผู้เป็นบิดาเสร็จก็เดินออกมาที่สวนหลังบ้าน ผักที่นางปลูกเอาไว้ก่อนหน้าถูกเก็บเกี่ยวไปเกือบหมดแล้ว คาดว่าคงขายอีกเพียงไม่กี่วันก็น่าจะหมดแล้ว แต่ที่สำคัญตอนนี้นางไม่มีสถานที่ที่จะไปขายผักขายไข่แล้ว

“พี่ใหญ่”

เสียงลู่ฟางหรงน้องสาววัยสิบสามปีของลู่ฟางเหนียงเอ่ยเรียกขานด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ท่านพ่อหลับแล้วหรือหรงเอ๋อร์”

ลู่ฟางเหนียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มบางๆ แต่ลู่ฟางหรงรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มผ่อนคลายของพี่สาวนั้นนางมีความกังวลใจเพียงใด

“หลับแล้วเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ท่านมีเรื่องไม่สบายใจใช่หรือไม่”

“เด็กโง่ ข้าจะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรกัน”

ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบจอบเพื่อเตรียมขึ้นแปลงผักอันใหม่ทดแทนแปลงเดิมที่นางเก็บไปหมดแล้ว แม้ตอนนี้นางยังหาสถานที่สำหรับขายผักขายไข่ไม่ได้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอนาคตนางจะหาไม่ได้เสียหน่อย ลู่ฟางหรงเห็นผู้เป็นพี่บ่ายเบี่ยงไม่เอ่ยบอกความทุกข์ใจนางก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อให้มากความ เร่งหยิบจอบเล็กอีกอันเดินตามผู้เป็นพี่ไปขึ้นแปลงผักอีกคน

เพียงแต่ผ่านมาเจ็ดวันแล้วลู่ฟางเหนียงก็ยังไม่สามารถหาสถานที่ใหม่เพื่อตั้งแผงขายผักขายไข่ได้ มือบางวางที่เอวเล็กสัมผัสถุงเงินที่อยู่ด้านในด้วยใจกังวล หากในอีกเจ็ดวันนางไม่อาจหาเงินมาเติมใส่ถุงนอกจากไม่อาจซื้อยามารักษาบิดาเกรงว่าแม้แต่ข้าวสารก็คงไม่มีให้หุงกินคนตัวเล็กเดินทอดน่องอยู่ในตลาดหางตาพลันเห็นป้ายรับสมัครสาวใช้ชั่วคราวของสกุลหลิว นางหยุดอ่านอยู่ชั่วครู่ก็ขวดคิ้วเล็ก ก้าวเท้าเดินไปยังทางเดินต่อพลางขบคิด

“นี่พวกเจ้าเห็นประกาศรับสมัครสาวใช้สกุลหลิวแล้วหรือยัง”

เสียงหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเอ่ยสนทนากันที่หน้าร้านขายเครื่องประทินโฉมดึงความสนใจของลู่ฟางเหนียงให้หยุดชะงักเท้าลอบแอบฟัง

“แน่นอนว่าข้าไปลงชื่อเรียบร้อยแล้ว เจ้าเล่าไปลงชื่อไว้หรือยังได้ยินว่าฮูหยินหลิวใจกว้างมีเมตตายิ่ง สาวใช้ในเรือนล้วนไม่เคยมีใครถูกโบยหรือทำร้ายร่างกายเลยสักคน”

“แน่นอนว่าข้าลงชื่อไปแล้ว”

ลู่ฟางเหนียงลอบฟังคนสนทนาด้วยใจสับสน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น นางไม่อยากเป็นสาวใช้ของผู้อื่น แต่ที่บ้านยังมีเรื่องต้องใช้จ่าย ถึงแม้นางไม่อยากรับใช้ผู้อื่นแต่ก็ย่อมดีกว่าพากันอดตายไปทั้งเรือน สุดท้ายสามวันถัดมาลู่ฟางเหนียงก็มาอยู่ในจวนสกุลหลิวในฐานะสาวใช้คนใหม่ของจวน