บทที่ 3 ทดลองงาน (1)

“ตรวจสินค้าผ่านแล้ว ต่อไปก็ใช้งาน”

ลู่ฟางเหนียงที่กำลังหย่อนขาลงข้างโต๊ะเขียนหนังสือหมายใจนำกระดาษสัญญาไปมอบให้ฮูหยินหลิวไม่ทันเท้าแตะพื้นเรือนก็ถูกสองแขนวางขนาบข้าง ดวงตากลมพลันเบิกกว้าง หางตามองไปยังกระดาษสัญญาในมือหนา ไม่ได้นางต้องเร่งเอากระดาษสัญญาไปให้ฮูหยินหลิว ยิ่งกระดาษสัญญานี้ถึงมือฮูหยินเร็วเท่าไหร่ ท่านพ่อของนางก็จะได้รับการรักษาเร็วเท่านั้น

“คุณชายข้าขอเอากระดาษสัญญานี่ไปให้ฮูหยินก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าเป็นคนใจร้อน หากเจ้ามิยินดีเช่นนั้น”

"ว้าย! คุณชายอย่าเจ้าค่ะ"

มือหนายื่นมุมกระดาษจุ่มลงไปในกาน้ำชาบนโต๊ะเล็กด้านข้าง ลู่ฟางเหนียงพลันเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลง มือเรียวขยับคว้าข้อมือหนาเอาไว้ก่อนที่กระดาษสัญญาของนางจะเปียกน้ำเสียก่อน

“ข้ายินดีเจ้าค่ะ คุณชายท่านส่งกระดาษสัญญาให้ข้าก่อนเถิด”

หลิวเฉินคังยกยิ้มมุมปากก่อนส่งกระดาษสัญญาให้คนใต้ร่าง นางเร่งรับเอามาถือไว้ประคองด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ดวงตากลมจดจ้องข้อความในกระดาษด้วยประกายสดใส หากแต่ไม่ทันได้อ่านเนื้อความใดในกระดาษข้อมือบางทั้งสองข้างก็ถูกมือหนาจับกดแนบลงบนพื้นโต๊ะอีกครั้ง

“คุณ...”

ลู่ฟางเหนียงไม่ทันเอ่ยจบประโยคริมฝีปากเล็กก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักร้อน หลิวเฉินคังขยับมือหนาวางบนอกอวบอิ่มทั้งสองข้างของนางบีบเคล้นจนเนื้อนุ่มล้นออกตามซอกนิ้วยาว

ช่างนุ่มมือ และใหญ่ถูกใจข้านัก

“อุนอาย... อื้ม”

ลู่ฟางเหนียงครวญเสียงสั่นฟังไม่ได้ศัพท์ในลำคอ ยามที่มือหนาลงแรงที่อกอวบอิ่มของตนร่างกายก็คล้ายกองไฟถูกโยนเชื้อเพลิงรู้สึกร้อนรุ่มเสียวซ่านอย่างประหลาดจนมือเล็กพลั้งเผลอกำขยุ้มกระดาษสัญญาในมืออย่างไม่รู้ตัว

“อ่ะ...”

ลู่ฟางเหนียงร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็น เมื่อยอดปทุมสีหวานทั้งสองข้างถูกนิ้วยาวขยับบีบเคล้นเน้นไปมา เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนเข้าสอดใส่เกี่ยวพันลิ้นเล็กดูดกลืนความหวานไปทั่วทั้งอุ้งปาก

“อื้ม...”

หลิวเฉินคังครวญเสียงต่ำอย่างพึงพอใจ ตวัดลิ้นพัวพันลิ้นเล็กดูดดึงจนริมฝีปากบางบวมเป่ง จึงยอมขยับริมฝีปากและจมูกไล้ไปตามพวงแก้มนุ่ม แลเลื่อนลงมาที่ลำคอระหง