บทที่ 2 ตรวจสินค้า (5)

“อาคังจะอยู่ที่นี่แค่เจ็ดวัน ฟางเหนียงดูเหมือนเวลาช่วยชีวิตพ่อเจ้าจะมีไม่มากนัก หากยังลังเล...”

“ข้าตกลงเจ้าค่ะ”

ยามที่ได้ยินลู่ฟางเหนียงเอ่ยตกปากรับคำฮูหยินหลิวก็พยักหน้ารับอย่างราบเรียบราวกับเรื่องนี้มิได้ใหญ่โตอะไร มือขาวยกชาขึ้นจิบอีกคราด้วยรอยยิ้มที่สมใจยิ่งนัก

หลานน้อยของข้า รีบมาให้ท่านย่าเจ้าอุ้มเร็ว

“เช่นนั้นเมื่อไหร่ที่เจ้าคลอดทายาทให้สกุลหลิวหนึ่งคน ข้อตกลงนี้ก็ถือว่าสิ้นสุด”

กล่าวจบฮูหยินหลิวก็หยิบกระดาษลงนามสัญญาเมื่อครู่มาประทับตราแล้วส่งให้ลู่ฟางเหนียงลงนามอีกคน

“แล้วหากข้ามิอาจมอบทายาทสกุลหลิวให้ท่านได้”

“เช่นนั้นก็มอบเงินคืนแก่ข้าห้าสิบตำลึงเงิน”

ห้าสิบตำลึงเงินสำหรับนางผู้เป็นฮูหยินสกุลหลิวย่อมมิใช่เงินที่มากอะไร แต่กลับเด็กสาวชาวบ้านเช่นลู่ฟางเหนียงเกรงว่าชั่วชีวิตก็ไม่มีทางหามาคืนตนได้

“สัญญานี้มีกำหนดสิ้นสุดหรือไม่เจ้าคะ”

ฮูหยินหลิวยิ้มมุมปากนับว่าเป็นเด็กสาวที่ไม่โง่งมจนเกินไป เพียงแต่ตัวนางเองผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมายเรื่องขาดทุนย่อมมิยอมให้เกิดขึ้น

“กำหนดคือทายาทสกุลหลิวหนึ่งคน”

ลู่ฟางเหนียงเม้มริมฝีปากบาง หากชั่วชีวิตนางไม่สามารถมอบทายาทให้สกุลหลิว เช่นนั้นแล้วมิเท่ากับนางต้องอยู่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงคุณชายหลิวไปตลอดหรือไร เพียงแต่แม้รู้ว่าการเจรจาครั้งนี้ตนเองเป็นผู้ถูกเอาเปรียบ ต่างก็มิอาจปฏิเสธ

“ได้เจ้าค่ะ”

................................

หลิวเฉินคังขมวดคิ้วเข้มถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่ที่เขาไล่สาวใช้แซ่ลู่ออกไปจิตใจของเขาก็คล้ายมีบางสิ่งมาก่อกวนจนมิอาจสงบใจตรวจตราบัญชีตรงหน้าได้เช่นปกติ ในความคิดหวนคะนึงหาแต่หน้าอกนุ่มนิ่มของนางอยู่ตลอดเวลา

หรือช่วงนี้ข้าจะห่างหายจากหอนางโลมมานานเกินไป

หลิวเฉินคังถอนหายใจยาวอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันสูดลมหายใจเข้าประตูห้องหนังสือเขาก็พลันเปิดออก พร้อมกับร่างของคนที่รบกวนจิตใจของเขามาร่วมครึ่งชั่วยาม

“กลับมาทำไม”

หลิวเฉินคังเอ่ยถามเสียงดุ ดวงตาคมตวัดมองแววตาหวานที่มีแววสั่นไหวหวาดกลัวคล้ายกวางสาวที่กำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ใหญ่

“ขะ... ข้ามีเรื่องมาขอความเมตตาจากคุณชายเจ้าค่ะ”