บทที่ 2 ตรวจสินค้า (3)

หน้าอก! นางตัวเล็กแค่นี้เหตุใดหน้าอกจึงใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้

หลิวเฉินคังสลัดความคิดอันชั่วร้ายของตน แล้ววางมือลงบนพื้นเรือนหมายใจดันตัวขึ้น หากแต่ร่างกายคล้ายไม่ฟังคำสั่งเขาชั่วคราว ใบหน้าคมก็ไม่ยอมขยับถอย อีกทั้งยังขยับไปมาบนอกนุ่ม จนสาบเสื้อตัวนอกของนางหลุดลุ่ยเผยเนินเนื้อขาวเนียน

"อ่ะ! คะ... คุณชาย ทะ... ท่านลุกขึ้นก่อนเจ้าค่ะ ข้า... ข้าหายใจไม่ออก"

ลู่ฟางเหนียงเอ่ยบอกเสียงแผ่วด้วยทั้งตัวถูกคนตัวหนาทาบทับจนหายใจติดขัด มือบางดันไหล่กว้างพร้อมขยับตัวไปมา หากแต่หลิวเฉินคังที่เวลานี้คล้ายถูกเนินเนื้อนุ่มล่อลวงจนหูอื้อกลับคล้ายไม่ได้ยินเสียงนาง ยิ่งลู่ฟางเหนียงพยายามขยับตัวไปมา อกอวบอิ่มก็ยิ่งแนบชิดจมูกและริมฝีปากร้อน หลิวเฉินคังร้อนรุ่มไปทั้งตัว ขนกายรุกชันร่างกายเร่าร้อน มือหนาที่ดันบนพื้นขยับปลดผ้ารัดเอวของคนใต้ร่างโดยที่นางไม่รู้ตัว เพียงแต่มิทันดึงรั้งเสื้อผ้ารุ่มร่ามเกะกะของนางออก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน

“คุณชาย!”

ลู่ฟางเหนียงยืนก้มหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง เพียงแต่ในใจกลับว้าวุ่นยิ่งนัก เมื่อครู่นางไม่ระวังทำคุณชายหลิวล้มกลางห้องหนังสือ ยังไม่ทันได้เอ่ยขออภัยจากคุณชายบ่าวชายคนสนิทของเขาก็มาเห็นเสียก่อน แม้ว่าภายหลังคุณชายหลิวจะไม่ว่าอะไร แต่เขาไม่ว่านางก็มิได้หมายความว่าฮูหยินหลิวจะไม่ตำหนินาง

“ข้าได้ยินมาว่าบิดาของเจ้าไม่สบาย”

ฮูหยินหลิวเอ่ยถามเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาเช่นผู้ที่ผ่านชีวิตมาหลายสิบหนาวกลับทำให้ผู้คนหวั่นเกรงเพียงแค่นางตวัดสายตาจดจ้อง

“เจ้าค่ะ”

ลู่ฟางเหนียงพยายามข่มกลั้นความหวาดหวั่นในใจเอ่ยบอกเสียงแผ่ว ใบหน้างามก้มลงมองพื้นสองมือวางอยู่ที่หน้าท้องกำชายเสื้อของตนแน่น

“สกุลหลิวมีหมอประจำที่มีฝีมือเทียบเท่ากับหมอหลวงเจ้ารู้หรือไม่”

ลู่ฟางเหนียงได้ยินฮูหยินตรงหน้าเอ่ยถึงท่านหมอมากฝีมือก็เงยหน้าเบิกตากว้าง สองขาทรุดลงคุกเข่าส่งสายตาอ้อนวอนด้วยดวงตาปริ่มน้ำ

“ฮูหยินโปรดเมตตา หากครั้งนี้ท่านพ่อของข้าหายดีข้ายินดีอยู่เป็นสาวใช้ของสกุลหลิวไปอีกสิบปีเจ้าค่ะ”

ฮูหยินหลิวมองคนตรงหน้าแล้วฉีกยิ้มอ่อนโยน หน้าตาเด็กสาวผู้นี้แม้ไม่งดงามแต่กลับตรึงตราผู้คนได้อย่างน่าประหลาด ไม่แปลกใจเลยที่บุตรชายคนโตของนางจะเผลอจับนางกดลงกลางห้องหนังสือ