ตอนที่ 4 ขอความช่วยเหลือ

“จำคนผิดแล้วล่ะค่ะ” โซฟีดึงมือออก

คาเลบขมวดคิ้วเหมือนเธอจะยังไม่หายโกรธ

“โซฟี พี่รู้ว่าเธอเกลียดเรา แต่ตอนนั้นเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจ

“ไม่มีทางเลือกอื่นงั้นเหรอ เหอะ! ตอนนั้นคุณเป็นคนเลือกเอง” โซฟียิ้มเยาะ

“โซฟี ตอนนี้คุณตากลับมาแล้ว เขาอยากเจอเธอนะ ถึงเราจะเป็นฝ่ายผิด แต่คุณตาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แล้วเดี๋ยวนี้อาการเขาก็ไม่ค่อยดี” คาเลบรู้ว่าโจไซอาห์เป็นเพียงคนเดียวในตระกูลแทนเนอร์ที่โซฟีห่วงใย

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมเขา”

อย่างที่คาดไว้ โซฟียอมจำนนหลังจากที่เขาพูดถึงโจไซอาห์

เขาบอกเธอว่า “คุณตาบอกให้พี่เป็นคนพาเธอกลับบ้าน”

“ฉันไปเองได้” โซฟีไม่อยากจะเสียเวลากับเขาไปมากกว่านี้

เมื่อกลับมาถึงบ้านในฮอริงตัน โซฟีก็เปิดแล็ปท็อปแล้วพิมพ์รหัสชุดหนึ่งลงไป หลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เธอก็ส่งมันไปยังแผนกความซื่อตรงในภาครัฐ

เพอร์ซี คีส์งั้นเหรอ ข้อมูลแค่นี้ก็พอจะส่งเขาเข้าคุกได้แล้ว! เขาก็เป็นแค่เศษสวะเมื่อตัดสินจากพฤติกรรมของลูกชาย

จากนั้นเธอก็เริ่มเก็บข้าวของ

หลังจากก้าวขาออกจากสนามบิน โซฟีก็นั่งแท็กซี่ไปยังโรงแรมที่เธอจองไว้ก่อนหน้านี้ เธออาจจะยอมตกลงกลับมา แต่ไม่มีทางที่เธอจะไปอยู่ในบ้านแทนเนอร์

เธอเช็กอินที่โรงแรมและไปที่ห้องของเธอเพื่ออาบน้ำ เมื่อรู้สึกสดชื่นแล้ว เธอก็เรียกแท็กซี่ไปที่บ้านแทนเนอร์

“แม่บอกว่าโซฟีกำลังจะกลับมาเหรอคะ” สีหน้าของวิลโลว์จริงจังขึ้นหลังจากได้รู้ว่าโซฟีจะกลับมา

“ตาของลูกบอกให้คาเลบพาเธอกลับมา” คาร์เมนก็อารมณ์เสียเหมือนกัน

“คุณตาต้องการอะไรคะ หลังจากโซฟีทำแบบนั้นลงไป คนก็ยังนินทาลับหลังหนูไม่เลิกเลย! แล้วตอนนี้เธอกลับมาแล้ว คนก็จะเริ่มลือกันว่าลูกสาวของตระกูลแทนเนอร์เป็น...”

โซฟีก้าวเท้าเข้าไปในบ้านก่อนที่วิลโลว์จะพูดจบ ชัดเจนว่าโซฟีได้ยินทุกอย่าง

แต่ยังไงวิลโลว์ก็ไม่ได้กลัวอยู่ดีถ้าจะถูกได้ยิน

“โซฟี เธอหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไงกัน ถ้าฉันเป็นเธอนะ ฉันคงจะตายเพราะความอัปยศไปแล้ว!” วิลโลว์ดูถูก “ถ้าเธอรู้สึกเสียใจ จะจบชีวิตตอนนี้ก็ยังทันนะ”

“คุณตาอยู่ไหน” โซฟีเมินเธอ ยังไงซะเธอก็กลับมาหาคุณตาเพราะเขาอยากเจอเธอ

มวลความโกรธปะทุขึ้นในตัววิลโลว์

“แม่ดูเธอสิ!” เธอฮึดฮัด

"เงียบซะ!" ทันใดนั้นโจไซอาห์ก็เดินลงบันไดมา

“โซฟีเป็นหลานสาวของฉัน และเธอก็มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านแทนเนอร์ ถ้าเธอทั้งคู่ไม่พอใจอะไรก็ออกไปซะ”

“คุณตาจะทำอย่างนี้กับหนูไม่ได้นะคะ โซฟี—”

โจไซอาห์ตัดบทว่า “วิลโลว์ เธอไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ” มีแววตักเตือนอยู่ในน้ำเสียง “มานี่สิโซฟี ตาไม่ได้เจอหลานมาห้าปีเต็มแล้ว”

โซฟีเจ็บหัวใจเมื่อเห็นผมหงอกของคุณตา เธอเดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย

“คุณตาคะ หนูมาเยี่ยมคะ”

ตายจริง เธอผอมมาก พวกเขาทิ้งเธอไว้คนเดียวในฮอริงตันตั้งแต่เธอยังเด็ก และยังไม่มีใครคอยดูแลเธออีก

โจไซอาห์บีบมือเธอ

“โซฟี ห้าปีที่แล้วตาไม่ได้อยู่ที่นี่เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ตอนนี้ตากลับมาแล้ว จะไม่มีใครกล้ารังแกหนูอีก” เขาสัญญา

“ขอบคุณค่ะคุณตา” เขาเป็นเพียงคนเดียวในครอบครัวที่เชื่อเธอหมดหัวใจ

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณเลย มอร์แกน ไปทำความสะอาดห้องคุณโซฟีเดี๋ยวนี้” โจไซอาห์อารมณ์ดีหลังจากได้เจอโซฟี “คาร์เมน พรุ่งนี้เธอต้องพาโซฟีไปสมัครเรียน” เขาสั่ง

“พ่อคะ โซฟีถูกไล่ออกจากโรงเรียนเมื่อห้าปีที่แล้ว หนูเกรงว่าจะไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับเธอเข้าเรียนแล้ว” คาร์เมนอธิบาย

พวกเขาไม่ได้อยู่ในฮอริงตันเลยไม่สามารถยัดเงินให้โรงเรียนเพื่อรับโซฟีเข้าเรียนได้