ตอนที่ 7 แค่ไม่ชอบสายตาของเธอ

"เข้าใจแล้วน่า" แต่ถึงอย่างนั้น โซฟีก็ไม่ได้สนใจ เธอกลับสั่งอีกฝ่าย “สองสามวันนี้ อย่าติดต่อฉันล่ะ”

"ทำไม? นี่เธอมีปัญหาจริงๆ งั้นเหรอ?”แต่เธอเป็นคนเดียวที่สามารถจัดการงานบางอย่างได้นะ!

“เปล่าหรอก ฉันแค่เบื่อ อยากเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตสักหน่อย”

"อะไรเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ก็เหนื่อยล่ะ? อย่าบอกนะว่าอยากออกจากวิงส์ ออฟ ไลท์? ไม่มีทาง! ถ้าเป็นเรื่องนั้น ฉันไม่ยอมแน่”

โซฟีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

“ฉันไม่ได้วางแผนที่จะออกจากวิงส์ ออฟ ไลท์ หรอกน่า บัตเตอร์ฟลาย แค่ช่วงนี้ฉันยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น ฉันเลยไม่อยากทำงานน่ะ ไม่ว่าจะเป็นใคร หรือเสนอเงินเท่าไหร่ ก็แค่ปฏิเสธพวกเขาซะ”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถ้าไม่ไหวก็บอกได้นะ สมาชิกทุกคนของวิงส์ ออฟ ไลท์ สามารถช่วยเธอหาทางออกได้” วิงส์ ออฟ ไลท์ มีความสามารถมาก ดังนั้นไม่ว่าเธอจะทำให้ใครไม่พอใจ พวกเขาจึงสามารถแก้ไขปัญหาได้

"ไม่เป็นไรหรอก" โซฟีไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนั้นต่อ เธอรีบวางสายทันที

บัตเตอร์ฟลายคุ้นเคยกับนิสัยของแฟนทอม หากอีกฝ่ายไม่อยากพูดเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่อง ไม่ว่าเธอจะกดดันหาคำตอบมากแค่ไหนก็ตามก็คงไม่ดีกับตัวของเธอเอง อีกอย่าง เธอเชื่อว่าแฟนทอมสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง

อย่างไรก็ตาม บัตเตอร์ฟลายไม่มีทางเข้าใจโลกของอัจฉริยะได้เลย

เมื่อโซฟีกลับมายังชั้นเรียน เธอสังเกตเห็นว่าสายตาของคนอื่นที่จ้องมายังเธอนั้นกลายเป็นสายตาที่จ้องมองเธอราวกับคนแปลกหน้า

แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ

ควีนนี่อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยทันทีที่มองโซฟีไม่ว่าจะเมื่อ 5 ปีก่อนหรือตอนนี้ เธอก็ยังน่ารำคาญเหมือนเดิม!

หลังจากคาบแรก โซฟีลุกไปเข้าห้องน้ำ เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเธอก็ยืนขึ้นเหมือนกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ โซฟี ฉันชื่ออิซาเบล ลอมบาร์ด” เธอเป็นเด็กสาวที่ไว้บ๊อบและมีดวงตากลมโตคู่สวย

โซฟีแค่ครางในลำคออย่างรับรู้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะคุยกับอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก

“รอก่อนสิ โซฟี!” อิซาเบลล์ไม่สูงเท่าโซฟี และก็ไม่มีขาที่ยาวเท่าโซฟีด้วย ดังนั้นเธอเลยต้องพยายามเดินให้ทัน

“มีอะไรอีกล่ะ?” โซฟีสามารถบอกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นตัวอันตรายอะไร

“โซฟี พวกเขาอัปโหลดภาพที่เธอต่อสู้ไปที่ฟอรัมของโรงเรียนแล้ว ตอนที่เธอต่อสู้ เธอเจ๋งมากเลย!” ใบหน้าของอิซาเบลฉายชัดว่าชื่นชมมาก

“รูปอะไร?”

อิซาเบลยื่นโทรศัพท์ของเธอให้โซฟี

“ต่อจากนี้ไปฉันขออยู่กับเธอได้ไหม?” อิซาเบลถามด้วยรอยยิ้มอายๆ

“ฉันไม่ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม” โซฟีมองรูปภาพ เธอเห็นว่าการสนทนาในฟอรัมมุ่งไปที่อดีตของเธอ และบทสนทนาเหบ่านั้นมีแต่คำพูดที่ต่อว่าเกี่ยวกับศีลธรรมและการกระทำที่ไร้ยางอายของเธอ

“อย่าโกรธเลยนะ โซฟี นั่นคือทัศนคติของพวกเขาที่พูดเรื่องไร้สาระตลอดนั่นแหละ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”

"ไปซะ อย่ามายุ่งกับฉัน”

"ทำไมล่ะ? ฉันชอบเธอมากเลยนะ!" อิซาเบลไม่สนใจกับท่าทีเฉยเมยของโซฟี

โซฟีไม่รู้จะทำยังไงกับคนอย่างอิซาเบล และเธอเองเห็นว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย โซฟีเลยยอมให้เธอเดินตามมาด้วย

“ช่วยสอนฉันสู้หน่อยได้ไหม?” อิซาเบลถามอย่างจริงจัง

"ไม่"

เอาเถอะ ฉันบังคับตัวเองให้เกลียดเธอไม่ได้เลย

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?" อิซาเบลกัดริมฝีปาก ก่อนพึมพำ “เธอไม่ชอบฉันเหรอ?”

"เปล่า"

“แต่ทำไมล่ะ? ฉันไม่น่ารักเหรอ?” อิซาเบลทำท่าน่ารักใส่โซฟี

แม้ว่าโซฟีจะไม่สนใจ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

"ไม่เป็นไร ตอนนี้เธออาจจะยังไม่รู้จักฉันดีพอ แต่พอเธอรู้จักฉันมากขึ้น เธอจะต้องชอบฉันแน่นอน!” อิซาเบลเดินเตร่ข้างๆ โซฟีที่ยังคงเงียบ

“ดูอิซาเบลสิ ควีนนี่ เธอไปห้องน้ำกับโซฟีจริงๆ ด้วย!”

“ฮึ่ม! สอนบทเรียนให้เธอซะ เธอจะรู้ว่าใครคือหัวหน้าของรุ่นที่ 8 ปีสุดท้าย!” ควีนนี่คำราม

เธอต้องการให้ทั้งชั้นเรียนเมินและแกล้งโซฟี แต่สิ่งที่เธอต้องการที่สุดคือให้โซฟีออกไปจากจิปส์เดล

"ได้เลย! เธอได้กลายเป็นหมาหัวเน่าแน่ เพราะเธอเข้าข้างโซฟี!” ผู้หญิงทุกคนในชั้นเรียนต่างไม่ชอบอิซาเบล เธอเป็นคนสวย ทั้งยังมีผลการเรียนพอใช้ได้ แต่น่าเสียดายที่พื้นฐานทางครอบครัวของเธอไม่ดีเท่าที่ควร

เมื่อกริ่งโรงเรียนดังขึ้น อิซาเบลก็เดินตามโซฟีกลับมายังห้องเรียน