ตอนที่ 13 ฉินอี้เหยา

เฉียวลู่มองฉินจื่อเฉินผ่านไปด้วยความสงสารอายุแค่นี้กลับต้องมาทำงานหนัก ไม่จะยุคนี้หรือยุคไหนการใช้แรงงานเด็กเล็กก็ไม่ควรมี แล้วตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านแม่ของเด็กคนนั้นจะยังไม่หายป่วยเพราะแบบนี้เรื่องทั้งหมดในบ้านจึงเป็นเขาที่ต้องรับผิดชอบแทน

เฉียวลู่กลับไปที่กระท่อมของน้อยนางโดยที่ไม่ได้พูดอะไร นางเป็นคนที่มองคนค่อนข้างจะเก่ง ฉินจื่อเฉินถึงแม้จะยังเล็กแต่เขาเข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ได้ดี และดูเหมือนว่าศักดิ์ศรีของเขาก็มีมากด้วยเช่นกัน วันนั้นถ้าหากไม่ถึงที่สุดเขาก็คงไม่ยอมมาขอความช่วยเหลือจากนางเป็นแน่ นางได้แต่ถอนหายใจให้กับโชคชะตาของเด็กคนนั้นรวมทั้งของตัวนางเองด้วย

เฉียวลู่สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวไปทั้งหมดจากนั้นหันกลับมาให้ความสนใจกับกุ้งที่นางพึ่งจับมา วันนี้นางจะทำอะไรให้เจ้าก้อนน้อยทั้งสองของนางกินดี เฉียวลู่หุงข้าวทิ้งเอาไว้แล้วเปิดตำราอาหารว่าด้วยเรื่องกุ้งทันที ไม่นานหลังจากทำความสะอาดกุ้งและแกะเปลือกเรียบร้อยแล้วนางก็ทำผัดโป๊ยเซียน ข้าวอบกุ้งด้วยหม้อดิน และทำน้ำซุปจากหัวกุ้งที่มันเยิ้มส่งกลิ่นหอม

เครื่องปรุงรสบางส่วนเฉียวลู่สั่งมาจากในสมุดบันทึกเล่มนั้นทำให้รสชาติอร่อยกว่าปกติแน่นอน นอกจากนั้นเฉียวลู่ยังทำข้าวต้มกุ้งหม้อใหญ่ กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวโชยมาทำเอาอวี้หลงกับอวี้ชิงนั่งแทบไม่ติดเพราะความหิว จากนั้นนางจึงตักอาหารแบ่งใส่ชามยกไปที่เรือนของแม่เฒ่าหลี่

“เด็กๆ ไปส่งอาหารให้ท่านยายทวดหลี่กัน”

อวี้หลงและอวี้ชิงช่วยถือชามอย่างระมัดระวัง เฉียวลู่มองพวกเขาด้วยความเอ็นดู เมื่อมาถึงหน้าเรือนสกุลจางเฉียวลู่ก็ตะโกนเรียกนางไม่นานแม่เฒ่าหลี่ก็เดินออกมา

“อาลู่เกิดอะไรขึ้นหรือทำไมพวกเจ้าอยู่ที่นี่”

เฉียวลู่ยิ้มให้กับท่าทางที่ดูเป็นห่วงของเเม่เฒ่าหลี่อย่างจนใจ

“ใจคอท่านยายจะให้ข้าเกิดเรื่องให้ได้จริงๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เฉียวลู่เอ่ยเย้าแม่เฒ่าหลี่อย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน

“เจ้าเด็กคนนี้นี่”

แม่เฒ่าหลี่ค้อนให้คนที่อ่อนวัยกว่า

“ข้านำอาหารมาส่งให้ท่านเจ้าค่ะ”

แม่เฒ่าหลี่มองชามที่อยู่ในมือของคนทั้งสามจากนั้นจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ

“พวกเจ้าทานกันแล้วหรือถึงได้เอามาให้ข้าทำไมไม่เก็บเอาไว้ทานพรุ่งนี้เล่า”

“ท่านรับไปเถอะเจ้าค่ะ อาหารสำหรับพรุ่งนี้ยังมีเหลืออีกเยอะจนทานกันไม่ไหวแน่เจ้าค่ะท่านยาย”

แม่เฒ่าหลี่ลังเลเล็กน้อยจากนั้นจึงรับอาหารที่เฉียวลู่ทำเอาไว้

“พวกเจ้าเข้ามาในเรือนก่อนสิ”

“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะท่านยายเอาไว้ครั้งหน้าเถอะวันนี้ใกล้มืดแล้วเดี๋ยวข้าต้องกลับเรือนก่อน ออพรุ่งนี้เช้าถ้าท่านว่างท่านชวนท่านอาจางกับท่านน้าหลิวไปที่เรือนข้าสักเดี๋ยวได้หรือไม่ข้ามีเรื่องปรึกษาพวกท่าน”