ตอนที่ 6 เงื่อนไขสามข้อ

เฉียวลู่พูดอย่างใส่อารมณ์เมื่อนึกถึงเรื่องของบุรุษที่ทำให้เจ้าของบันทึกต้องช้ำใจ และนางก็รู้สึกมีอารมณ์ร่วมคล้ายกับว่ามันเป็นเรื่องราวของนางเองเป็นนางเองที่สาบานเอาไว้ก่อนที่จะตาย

หลังจากเฉียวลู่พูดจบกระดาษหน้าถัดไปที่ตอนแรกไม่มีอะไรเขียนอยู่ก็ถูกเปิดออกและบนนั้นได้มีข้อความเขียนเอาไว้ว่า คำแนะนำการสั่งซื้อสินค้า เฉียวลู่ถึงกับตกใจนี่คงไม่ใช่ที่นางคิดใช่หรือไม่ไอเท็มช่วยชีวิต

“ขอบคุณสวรรค์”

เฉียวลู่พึมพำเบาๆ นางแทบอยากจะกรีดร้องและกระโดดตัวลอยแต่ติดตรงที่ว่าตอนนี้ดึกมากแล้วถ้าหากนางตะโกนออกมา เด็กสองคนตกใจตื่นจะแย่เอาได้ เฉียวลู่ยกมือปิดปากแล้วกรี๊ดในใจดังๆ

รอดแล้วเราจะไม่อดตายแล้ว!!!!! นางก้มลงอ่านข้อความบนกระดาษอีกครั้งดูเหมือนว่าจะมีเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้สามารถสั่งของจากในนี้ได้ แต่ว่านะนางไม่มีปากกาหรือพู่กันแล้วจะเขียนลงไปได้ยังไง เฉียวลู่กลับไปที่กล่องไม้ใบนั้นอีกครั้งด้านในมีแทนฝนหมึกและพู่กันอยู่ เฉียวลู่รู้สึกตื่นเต้นมากแต่ก็ยั้งใจเอาไว้รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าค่อยทดลองดูว่าจะสั่งของได้จริงหรือไม่

เฉียวลู่วางหนังสือเล่มนั้นกลับลงไปในกล่องไม้อีกครั้งอย่างทะนุถนอม นางกลับขึ้นไปนอนบนเตียงกอดเด็กชายทั้งสองเอาไว้ในอ้อมแขนและหลับไปด้วยใจที่เป็นสุข

เช้าอันแสนสดใสได้มาเยือนอีกครั้งเฉียวลู่ภาวนาเมื่อยามลืมตาตื่นให้เรื่องเมื่อวานที่ตนเองประสบเป็นเพียงความฝัน แต่มันก็ไม่ได้เป็นดั่งใจที่คิดเฉียวลู่ได้แต่ถอนหายใจให้กับโชคชะตาของตน

ถึงแม้เมื่อวานเฉียวลู่จะได้รับบาดเจ็บที่ขาแต่วันนี้นางกลับไม่รู้สึกเจ็บที่ขาเลยมันหายดีอย่างไร้ร่องรอยไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นเฉียวลู่มองท่อนขาเล็กที่เรียบเนียนของตน

นี่มันเป็นไปได้ยังไงมันเหมือนกับว่าเมื่อวานนางไม่ได้รับบาดเจ็บเลยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงกลับมาเป็นเหมือนเช่นยามปกติและดูเหมือนว่านางจะมีกำลังมากยิ่งกว่าเดิมซะอีก น่าแปลกใจยิ่งนักหรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่ได้มาหลังจากที่นางมาอยู่ที่นี่

อวี้หลงกับอวี้ชิงยังไม่ตื่นเฉียวลู่ย่องออกจากห้องไปและปิดประตูอย่างเบามือ สิ่งแรกที่เฉียวลู่ทำคือต้องทดลองสั่งของในหนังสือเล่มนั้นดูก่อน สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเฉียวลู่ในตอนนี้คืออาหารและที่ขาดไม่ได้เลยคือไฟแช็ก นางไม่มีทางใช้หินจุดไฟได้เหมือนอย่างเช่นคนโบราณแน่นอน

เฉียวลู่ฝนหมึกและค่อยๆ ใช้พู่กันบรรจงเขียนตัวอักษรลงไปบนหน้ากระดาษ โชคดีที่การเป็นนักแสดงของนางทำให้ต้องเรียนรู้เรื่องต่างๆ มากมายเพื่อให้สมกับบทบาทที่ได้รับ นี่นับว่าเป็นผลพลอยได้ที่ติดตัวมาจากโลกก่อน ในโลกปัจจุบันการเขียนโดยใช้พู่กันไม่ค่อยมีให้เห็นเพราะมีปากกาที่สะดวกและเขียนง่ายกว่าแต่ที่นี่นั้นต่างออกไป

สิ่งที่นางต้องการอย่างแรกคืออาหาร เฉียวลู่คิดในใจว่าจะสั่งอะไรดีที่ทำให้ดูไม่ประหลาดและเด็กทั้งสองคนจะไม่สงสัยและเข้ากับยุคนี้

“ซาลาเปานั่นเป็นความคิดที่ดีทีเดียว”

เฉียวลู่อุทานออกมาเสียงเบา นางเขียนคำว่าซาลาเปาลงไปบนหน้ากระดาษ ผ่านไปไม่นานตัวอักษรได้จางหายไปและสิ่งที่โผล่ขึ้นมาแทนคือซาลาเปาหนึ่งลูก

“ลืมไปเลยเราไม่ได้ใส่จำนวนลงไปนี่นา”

จากนั้นเฉียวลู่จึงเขียนคำว่าซาลาเปาไส้เนื้อหกลูกลงไปบนกระดาษอีกครั้ง เมื่อหมึกจางหายไปในกระดาษซาลาเปาไส้เนื้อหกลูกก็โผล่ขึ้นมาแทน เฉียวลู่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

“นี่มันจะสะดวกสบายเกินไปแล้ว สั่งอะไรก็ได้แบบนี้การอยู่ที่นี่ก็ไม่ถือว่าแย่นัก ไม่ต้องทำงานแค่สั่งของอยากได้อะไรก็เขียนสั่งในนี้เอา”

แต่แล้วเฉียวลู่ก็ต้องดีใจเก้อเมื่อข้อความบนกระดาษได้โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงขีดจำกัดของการสั่งสินค้าสำหรับวันนี้แล้ว

เฉียวลู่มองหนังสือเล่มนั้นด้วยสีหน้างงงัน

“นี่มันอะไรกันเพิ่งจะสั่งไปสองครั้งเองไม่เห็นมีข้อกำหนดหรือเงื่อนไขการใช้งานหนังสือเล่มนี้เลย”

เฉียวลู่พลิกหน้ากระดาษไปมาข้อความบนหน้ากระดาษก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง