บทที่ 5 เล่นรัก 2

หยางเหมยกดหัวของหลินเว่ยลงไป แล้วแอ่นนมขาวให้เขาดูดพร้อมกับพูดเสียงกระเส่า "จะให้เขาช่วยได้ยังไงกัน เขาไปรบมาเป็นปี กลับมาก็กลายเป็นคนพิการแบบนั้นจะทำอะไรได้ ที่นมใหญ่ขึ้นเพราะฉันคลึงของฉันเองทุกวัน"

"ทำไมล่ะ"

"จะทำไมล่ะ เพราะพี่ไม่อยู่ฉันก็เลยต้องช่วยตัวเอง"

"อาส์...ดีจัง ใหญ่ขึ้นแบบนี้พี่ชอบมาก ดูดเต็มปากเต็มคำ"

เพราะหยางเหมยเป็นผู้หญิงร่างบางและผอมเพรียว ส่งผลให้เต้านมของเธอเล็กกะทัดรัดตามไปด้วย ผิดกับนมของหยางซินที่อวบล้นมือ จางเฮ่อได้ยินพวกเขาพูดถึงนมก็พลอยคิดไปถึงนมของหยางซินด้วย

จะว่าไป นมของน้องเมียก็ใหญ่ล้นมือ ทุกครั้งที่เธอมาเช็ดตัวให้เขา หยางซินก็มักจะสวมเสื้อรัดรูป และหลายครั้งที่ดูเหมือนจะตั้งใจบดเบียดนมลงมาที่หน้าขาของเขา

ให้ตายเถอะ แค่คิดถึงหยางซินที่ยังหลบอยู่ใต้เตียง จางเฮ่อก็ดุ้นแข็งขึ้นมาทันใด เขายกมุมปากน้อย ๆ พี่น้องตระกูลหยาง เขาคิดว่าทุกคนล้วนมีผลประโยชน์อยู่ในใจ เขาไม่คิดจะแตะต้องหยางซินเพราะยังไม่รู้ว่าเธอเข้าหาคนพิการแบบเขาเพราะอะไร แต่สาวน้อยคนนั้นกำลังทำให้ใจของเขาปั่นป่วนขึ้นมาแล้ว

เขาลืมตาขึ้น ตอนนี้อารมณ์โกรธคล้ายจะเบาบางลงไป เด็กสาวหยางซินมีผลต่ออารมณ์ของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เอาสิ เมื่อเมียกับเพื่อนอยากเล่นรักให้เขาดู เขาก็จะดู