บทที่ 6 ไม่แข็งจริง ๆ เหรอ

"จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ"

เสียงห่อปากดูดกลีบเนื้อของหลินเว่ยดังมาก เขาทั้งเลียทั้งกลืนกินน้ำสวาทของหยางเหมยอย่างหลงใหล ความใฝ่ฝันของเขาตั้งแต่ได้พบหยางเหมยก็คือทำเรื่องนี้ และเขาก็ไม่เคยคิดว่าจะได้โอกาสนี้กลับเข้ามาในชีวิต

หยางเหมยครางกระเส่า เธอก้มลงมองดูหลินเว่ยโดยไม่สนใจสามีของตัวเองอีกต่อไปแล้ว สองมือยกขึ้นมาขยำเต้านมของตัวเองพร้อมกับมองใบหน้าที่กำลังเกลือกกลั้วเนินเนื้อของตัวเองจนเปียกชื้น

"พี่เซ็กซี่ชะมัด ลิ้นของพี่ตอนที่แลบออกมาเลียหอยฉัน ทำให้ฉันยิ่งอารมณ์เตลิด ซี้ดดด อาส์...."

ตั้งแต่สามีไปออกรบก็เป็นเวลาปีกว่าที่หยางเหมยต้องอยู่เพียงลำพัง และเมื่อเขากลับมาก็ยังต้องนอนรักษาตัวอยู่นานทำให้หยางเหมยของขาด เพราะไม่มีใครช่วยปลดปล่อย เธอจึงได้แต่เพียงใช้นิ้วของตัวเองช่วยบรรเทา แน่นอนว่ามันไม่เพียงพอ

จนกระทั่งก่อนหน้านี้สามเดือน หลินเว่ยก็กลับมาจากสนามรบในสภาพที่ร่างกายสมบูรณ์หลังสงครามสงบ เขายังได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นร้อยเอกผู้บัญชาการกองร้อย แทนตำแหน่งของจางเฮ่อที่ถูกปลด และอีกไม่นานคงจะได้เลื่อนตำแหน่งที่สูงขึ้นไปอย่างแน่นอน

และเมื่อหยางเหมยได้พบกับหลินเว่ยอีกครั้ง และหลินเว่ยรู้ว่าจางเฮ่อกลายเป็นคนพิการ เขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาสานสัมพันธ์กับหยางเหมยทันใด แสดงความจริงใจและบอกกับหยางเหมยว่าเขายังรอเธอเสมอ แน่นอนว่าหลังจากนั้นเพียงหนึ่งเดือนหยางเหมยก็ตัดสินใจที่จะกลับมาหาหลินเว่ย และเธอก็บอกเขาว่าก่อนหน้านั้นเป็นเพราะครอบครัวบังคับ ทำให้เธอต้องแต่งกับจางเฮ่อ

หลินเว่ยหลงใหลหยางเหมยมากจึงทำให้เขาเชื่อทุกคำพูดของเธอโดยไม่มีสงสัยอะไรเลยสักอย่าง ผู้ชายโง่ ๆ ที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อเธอแบบนี้ใครจะปล่อยไปได้

ลิ้นของหลินเว่ยช่างพลิ้วไหว ในตอนที่ขยับเลียอย่างเอร็ดอร่อยนั้นทำให้เธอถึงกับส่ายสะโพกไปมา นิ้วของเขาบีบบี้ติ่งไตสีแดงออกคล้ำของเธอไปมา จากนั้นก็ใช้นิ้วกลางแยงเข้าไปในร่องรัก

ท่าทางของหยางเหมยตอนนี้ทั้งยั่วยวนทั้งยั่วเย้า เธอส่ายร่อนสะโพกเร่งให้หลินเว่ยกระตุกนิ้วเร็วขึ้น

หลินเว่ยยัดนิ้วเข้าไปเพิ่มถึงสี่นิ้วจากนั้นกระตุกแรง ๆ รัวกระหน่ำร่องรักของเธออย่างรวดเร็ว

"อ๊าส์....แบบนั้นแหละแบบนั้น ซี้ด อ้าส์..."