บทที่ 8 แข็งแรงขึ้นมาได้

ก่อนที่แม่จะเดินออกจากห้องไปยังช่วยห่มผ้าให้หลินเว่ยที่นอนหลับอยู่บนโซฟาด้วย ไฟในห้องถูกปิดเรียบร้อยพร้อมกับประตูที่ปิดลง

หยางซินจึงค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้เตียง แน่นอนว่าเธอกลัวว่าจางเฮ่อจะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ด้วยจึงได้ย่องออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ

คิดว่าพรุ่งนี้เช้าเธอค่อยมาปลอบเขาแต่เช้า ด้วยอาหารอร่อยและการดูแลที่เอาใจใส่ ต่อให้แม่กับพี่จะบังคับให้เธอพาเขาใส่รถเข็นออกมาและเอาไปทิ้งข้างถนนเหมือนชาติที่แล้วเธอก็ไม่มีทางทำตามอย่างเด็ดขาด

และในความมืดนั้นเธอไม่รู้เลยว่า จางเฮ่อกำลังมองแผ่นหลังของเธอจนกระทั่งหยางซินออกจากห้องไป ในใจของเขาตอนนี้กำลังคิดว่า

หากว่าพรุ่งนี้แม่และพี่สาวของเด็กคนนั้นบีบบังคับให้ทิ้งเขา หรือไม่ก็ฆ่าเขา หยางซินที่ก่อนหน้านี้ทั้งดีและร้ายกับเขาจะตัดสินใจทำยังไง

น่าประหลาดที่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกแคร์ความคิดของหยางซินมากกว่าใคร นั่นคงเป็นเพราะว่าเด็กคนนั้นเป็นคนเดียวกระมังที่คอยดูแลเขาในเวลาที่คนทั้งโลกกำลังหันหลังให้เขาแบบนี้

เช้าวันต่อมาหยางซินยังตื่นมาแต่เช้าเพื่อเคี่ยวโจ๊กบำรุงให้กับจางเฮ่อ วันนี้เธอแอบขโมยโสมของพ่อเพื่อใส่เข้าไปบำรุงร่างกายให้เขา และในตอนที่แม่เดินเข้ามาในครัวและเห็นเธอกำลังทำอาหารให้จางเฮ่อ วันนี้แม่กลับไม่ด่าสักคำ นอกจากยื่นซองสีน้ำตาลให้เธอ

"เอาให้พี่เขยแกลงลายมือซะ"

"อะไรแม่"

"หนังสือหย่า"