บทที่ 9 พยายามเป็นเมียพี่เขย

และก่อนที่พี่สาวจะแต่งกับจางเฮ่อ กิจการของที่บ้านแทบจะล้มละลายแล้ว แต่เพราะได้เงินของจางเฮ่อมาช่วยจึงทำให้ธุรกิจของพ่อหมุนต่อไปได้ ยิ่งทำให้พี่สาวกลายเป็นตัวนำโชคของบ้านนี้อย่างที่ทุกคนเชื่อ

ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับเนรคุณจางเฮ่อกันหมด พ่อมองเธอที่มีซองน้ำตาลในมือ พร้อมกับพูดว่า

"ทำให้จางเฮ่อยอมหย่าให้สำเร็จ บ้านเรายังไงก็ต้องการให้นายทหารที่มียศคุ้มครอง หลินเว่ยคือคนที่ทำให้ครอบครัวเรามีหน้ามีตา กิจการค้าขายของเรามีคนเกรงใจ ไม่กล้าทำตัวเป็นคู่แข่งตรง ๆ ในเมืองแห่งนี้"

เธอพยักหน้าไม่พูดอะไร ระหว่างหยางซินกับพ่อนั้นแทบจะเรียกได้ว่าห่างเหินกันมากนัก พ่อไม่ยอมรับเธอเป็นคนในครอบครัวด้วยซ้ำ เพราะว่าหยางซินเป็นได้แค่ลูกที่เขาไม่ต้องการ

ความจริงพ่อกับแม่ต้องการลูกชาย พวกเขาจึงได้พยายามมีลูกกันอีกสักคน กระทั่งคลอดเธอออกมาเป็นผู้หญิงก็ยิ่งทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง

ส่วนหยางซิน ในตอนคลอด เด็กน้อยมีน้ำหนักตัวที่มากเกินไป จนทำให้แม่คลอดยากเกือบจะเสียชีวิต อีกทั้งตั้งแต่หยางซินเกิดมากิจการของที่บ้านย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ

จากร้านกระเบื้องเคลือบใหญ่โต มีหลายสาขาแทบจะครอบคลุมทั้งเมือง ก่อนหน้านี้ก็เหลือเพียงร้านเดียวและทำท่าจะเจ๊งตามร้านอื่นไป ครอบครัวคิดว่าเป็นความผิดหยางซิน ตั้งแต่เกิดมาทุกอย่างก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

หยางซินจึงเป็นตัวซวยของบ้านอย่างแท้จริง!

ตั้งแต่เด็กจนโตหยางซินไม่มีทางสู้หยางเหมยได้ เธอสวยสู้หยางเหมยไม่ได้ แม้หน้าตาจะคล้ายกันแต่หยางเหมยกลับมีรูปร่างบอบบางอรชรตามแบบนิยมของคนสมัยนี้

ในขณะที่เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่มีน้ำมีนวลคนหนึ่งที่พ่อแม่เอาแต่ส่ายหน้าที่ลูกสาวไม่ยอมลดน้ำหนัก ให้ผอมบางเหมือนพี่สาวจะได้แต่งผู้ชายดี ๆ มาดูแล

การเรียนของเธอแม้จะดี แต่กลับสู้พี่สาวไม่ได้ สุดท้ายหยางเหมยได้เรียนมหาวิทยาลัยในขณะที่เธอกลายเป็นยัยหมูตอนที่อยู่ที่บ้าน คอยรับใช้คนในครอบครัวหลังจบมัธยมปลาย

ชาติที่แล้วเธอโง่มาก ที่พยายามทำตัวให้น่ารักเชื่อฟังพ่อแม่ และหวังว่าคนทั้งสองจะหันมารักเธอบ้าง แต่สุดท้ายพวกเขาก็ขายเธอให้ผู้ชายแก่ตัณหากลับที่ชอบทำร้ายร่างกายจนเธอตายคาเท้าของผู้ชายคนนั้นอย่างน่าหดหู่

ชาตินี้เธอจะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน

หยางซินถือถาดอาหารเข้าไปในห้องเล็กใต้บันไดของจางเฮ่อ โซฟาที่หลินเว่ยนอนหลับไปเมื่อคืนนี้ว่างเปล่าแล้ว เขาคงออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนพี่สาวของเธอก็ยังไม่ตื่น

จางเฮ่อตื่นแล้ว เขายังลุกมาล้างหน้าแปรงฟันเข้าห้องน้ำด้วยตัวเอง ด้วยรถเข็นที่ทางราชการมอบให้มาตั้งแต่เขากลับมาอยู่ที่บ้าน

"พี่ไม่รอฉันล่ะ พี่ยังไม่หายดีอย่าใช้แรงมากสิ"

"ฉันทำเองได้ ต่อไปเธอไม่จำเป็นต้องช่วยฉันอีก"

"แต่พี่ยังไม่หายนะ ฉันต้องช่วยพี่สิ"

"บอกว่าไม่จำเป็นไง"

เขาตอบอย่างเฉยชา แต่กลับอดจ้องมองริมฝีปากอิ่มของหยางซินไม่ได้ จางเฮ่อเผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เขานอนไม่หลับ แต่กลับไม่ได้ติดใจเรื่องที่ภรรยาเอาชู้มาปรนเปรอต่อหน้าเขา แต่เขากลับคิดถึงริมฝีปากของน้องเมีย จนกระทั่งเอาหยางซินมาจินตนาการเรื่องไม่เหมาะสม และยังช่วยตัวเองในรอบปีกว่าตั้งแต่ไปรบกลับมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบังเกิดความอยากรุนแรง และตัวเขาก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่ใช่แค่หยางเหมยที่คิดว่าเขาไร้ความสามารถเรื่องเพศไปแล้ว แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังคิดว่าตัวเองจบเห่แล้วเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ที่หยางเหมยจะคบชู้ เธอพยายามใช้ปากและยั่วเขาอยู่หลายครั้ง แต่ว่าท่อนเอ็นของเขากลับนอนหลับอย่างสงบ ไม่มีทางจะตื่นแข็งขึ้นมา หมอยังบอกว่ามันอาจจะไร้ความรู้สึกตามขาของเขาไปแล้ว