บทที่ 1.9

“ทำอะไร”

“ช่วยท่านแม่ดูแลบัญชี ช่วยท่านแม่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดูแลจวน ดูแลบ่าวไพร่ ดูแล...เหล่าทหาร”

มารดาของนางเลิกคิ้ว “อยากช่วยแม่ทำงานแล้ว? ได้สิ เริ่มจากงานเล็กๆ ก็ได้”

นางจะต้องเริ่มทำอะไรบางอย่าง ทำตั้งแต่ตอนนี้เลย อย่างเช่นเรื่องการแบ่งสรรเสบียงกระจายไปยังชายแดนให้ทหารที่เสียสละ หากมาเริ่มทำเอาตอนใกล้เกิดสงครามจะดูน่าสงสัย อีกทั้งบิดาของนางอาจจะถูกเพ่งเล็ง

ก้าวต่อไปคือเรียนเย็บปัก...

การเรียนเย็บปักเป็นข้ออ้างของการเปลี่ยนแปลงก้าวต่อไป ทว่านางก็มีจุดประสงค์อื่นเช่นกัน ช่วงเดือนที่ผ่านมาในจวนมีการเปลี่ยนแปลง การเป็นอยู่ของเรือนจื่อชิงดีขึ้นกว่าเดิมมาก จูอี๋เหนียงเป็นคนเจียมตัว เมื่อไม่มีหานอี๋เหนียงนางก็รับหน้าที่ดูแลน้องสาวทั้งสี่คนของอวิ๋นซูฮวา

ทุกๆ เช้าเด็กๆ จะมาเรียนที่เรือนของนาง มารดาของนางเห็นว่านางเอาจริงเรื่องน้องสาวทั้งสี่ ดังนั้น...ในที่สุดเด็กๆ จึงมีชื่อและใช้แซ่อวิ๋นอย่างเป็นทางการ

น้องสาวคนที่สี่ จากที่เคยเรียกเสี่ยวซื่อ เปลี่ยนเป็นคุณหนูสี่ อวิ๋นหลันซี

น้องสาวคนที่ห้า จากที่เคยเรียกเสี่ยวอู่ เปลี่ยนเป็นคุณหนูห้า อวิ๋นหลันจิง

น้องสาวคนที่หก จากที่เคยเรียกเสี่ยวลิ่ว เปลี่ยนเป็นคุณหนูหก อวิ๋นหลันเซียง

น้องสาวคนที่เจ็ด จากที่เคยเรียกเสี่ยวชี เปลี่ยนเป็นคุณหนูเจ็ด อวิ๋นหลันฟาง แม้ไม่ได้มีสถานะเท่าเทียมทายาทจวนกั๋วกง ทว่าบ่าวไพร่ในจวนล้วนไม่กล้าตีเสมอ ไม่กล้ารังแก ไม่กล้าดูแคลน

นาง...เฝ้ามองน้องสาวทั้งสี่เรียนรู้สิ่งต่างๆ อบรม สั่งสอน รวมไปถึงให้เวลาในกาลปรับตัว เด็กจะอย่างไรก็เป็นเหมือนผ้าผืนหนึ่งที่ยังขาวสะอาด จะแปดเปื้อน จะคงความไร้เดียงสา ล้วนขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่ชี้นำ นางได้แต่หวังว่ามันยังไม่สายเกินไป

มารดาเรียกนางไปพบ... ถึงเวลาแล้วอวิ๋นซูฮวาคำนวณเวลาที่ตัวเองจะต้องติดตามมารดาไปร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง หลังตรวจการบ้านที่น้องสาวทั้งสี่กำลังขีดๆ เขียนๆ ฝากฝังทั้งสี่เอาไว้กับสาวใช้ นางเดินไปที่เรือนมารดา ระหว่างทางยังได้พบกับพี่ชายคนรอง

“เจ้าจะไปคารวะท่านแม่?”

“เจ้าค่ะ”

“มิใช่ท่านแม่เรียกไปพบ?”