บทที่ 2.1

มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนางอายุสิบสี่แล้ว ปีหน้า...ไม่สิอีกไม่กี่เดือนนางก็จะปักปิ่น ดังนั้นจึงมักมีเทียบเชิญมาที่จวน เชิญบิดามารดาไปร่วมงานเลี้ยง ในเทียบเชิญมักกล่าวเป็นนัยให้บิดามารดาพาพี่ชายกับนางไปร่วมงานเลี้ยง ทว่าตลอดมางานแล้วงานเล่านางปฏิเสธ หากไม่ใช้ข้ออ้างว่าไม่สบาย ก็จะใช้ข้ออ้างว่าไม่ชอบไปงานเลี้ยง ทำให้ผู้คนคิดว่านางเป็นสตรีขี้อายไม่ชอบไปร่วมงานต่างๆ ที่ชนชั้นสูงต่างก็ไปพบปะสังสรรค์

เป็นถึงคุณหนูจวนกั๋วกงแต่กลับไม่ชอบไปร่วมงานเลี้ยงแน่นอนย่อมเกิดข่าวลือที่ไม่ดีตามมา อวิ๋นชิงหรงพี่สาวของนางถึงขั้นมาหานางที่จวน ถามไถ่เรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลวงครานั้น เนื่องจากคิดว่านางหวาดกลัวการจับคู่ที่เกิดขึ้นจริงๆ

“พี่ใหญ่ข้ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่กลัวการจับคู่”

“แล้วเจ้ากลัวอะไร”

“กลัวจวนแม่ทัพเจ้าค่ะ”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้วมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ “แม่ทัพเยี่ยมีคุณงามความดีในราชสำนัก ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญเสมอมา แม้ว่าตอนนี้เขาแทบจะวางมือแต่ตำแหน่งแม่ทัพก็ยังเป็นของเขา เยี่ยชิงอันแม่ทัพน้อยรูปงามเลิศ สุขุมเยือกเย็นและสุภาพให้เกียรติผู้อื่น ไม่ว่าสตรีใดล้วนหมายปอง ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดทว่ายังไม่แต่งฮูหยิน แม้กล่าวได้ว่าเขามักรั้งอยู่ที่ชายแดน แต่ปีนี้กลับถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวง เกรงว่าคงเพราะถึงวัยควรแต่งงาน เจ้า...ไม่ชอบเขา?”

นางมองพี่สาว “ข้าต้องชอบเขาด้วยหรือเจ้าคะ”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้ว “ด้วยนิสัยของเจ้าหากยังไม่เคยพบไม่มีทางปฏิเสธ ไม่มีทางหลีกเลี่ยง บอกพี่ใหญ่มาตามตรงเคยพบเขาแล้วหรือ”

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เคยเห็นไกลๆ เจ้าค่ะตอนไปเดินเล่น” อวิ๋นซูฮวาตัดสินใจโกหก

“แล้ว...ไม่ชอบ?”

นางส่ายหน้า จากนั้นพยักหน้า พี่สาวหัวเราะ “อะไรกัน หมายความว่าอย่างไร ตกลงชอบหรือไม่ชอบ”

“ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ใช่ความชอบเจ้าค่ะ เป็นความรู้สึกเฉยชา เหมือนมองคนแปลกหน้าทั่วไป แต่ความรู้สึกหนึ่งชัดเจนยิ่ง”