อยากเป็นแฟนหมอ บทที่ 5

ทรงยศคือคนที่คอยเลี้ยงเขามาตั้งแต่จำความได้ ด้วยอายุที่ห่างกันถึงสิบห้าปี พี่ยศจึงเป็นเหมือนทั้งพี่เลี้ยงและเพื่อนสนิทในเวลาเดียวกัน

อินน์คิดถึงใบหน้าสวยของจิตแพทย์สาวและทำให้ตัวเองอดคิดไม่ได้ว่า เวลานี้เขาเหมือนเป็น ‘คนไข้คิดล้วงหมอ’ อย่างไรอย่างนั้น หวังว่าเธอจะยังโสด

“กลับกันเถอะ” อินน์บอกกับคนขับรถ

ใบบุญญามองแจกันดอกไม้และของขวัญวันเปิดคลินิกจากญาติ ครอบครัว และเพื่อน

“ขอให้กิจการรุ่งเรือง” คำอวยพรของใครบางคน

‘อินน์’ ของขวัญชิ้นนี้มาจากคนไข้ซูเปอร์วีไอพีของเธอ ของขวัญคือเครื่องทำน้ำแข็งอัตโนมัติ ใบบุญญาขมวดคิ้วกับของขวัญและคำอวยพร

คลินิกของเธอเป็นองค์กรการกุศล เพราะอย่างนั้นไม่ต้องอวยพรให้กิจการรุ่งเรืองก็ได้

เครื่องทำน้ำแข็ง เขาจะให้เธอทำไมกัน แต่เมื่อเลื่อนสายตาไปอีกนิด เธอก็เห็นซองใส่จดหมายซึ่งคาดว่าเขาน่าจะเขียนอะไรเกี่ยวกับเครื่องทำน้ำแข็งนี้

‘น้ำแข็งเป็นของกินที่มีการปนเปื้อนมาก เอาไว้ทำกินเองดีกว่าครับ รับรองสะอาด’

เขาใส่ใจรายละเอียด คงเพราะเห็นเธอชอบกินน้ำเย็น และมีบางครั้งในวันที่แวะไปบ้านเขา เธอเผลอเคี้ยวน้ำแข็งเสียงดังด้วย

เออ หรือเขาจะว่าเธอไม่รักษาความสะอาด

เขาน่าจะเป็นพวกคลั่งรักความสะอาด

ดอกไม้ช่อหนึ่งที่เธอมองอยู่นาน มันคือดอกทิวลิปสีขาว ไม่อยากเชื่อว่าจะมีใครส่งดอกไม้ชนิดนี้ให้เธอ ส่วนมากทุกคนจะส่งดอกกุหลาบสีขาวให้เธอ

เหล่าตระกูลโชติภิวรรธต่างรู้ดีว่าคุณหมอชอบกุหลาบสีขาว แต่ช่อนี้เป็นทิวลิปสีขาว ใบบุญญาคลี่การ์ดออกอ่าน

‘เหมาะกับคุณหมอครับ...อินน์’

“อุ๊ย!!! ตาย ทิวลิปขาวของใคร” เสียงของตระการยกมือทาบอก คนให้จะรู้ไหมหนอว่าคนรับอย่างใบบุญญาแท้จริงแล้วชอบดอกทิวลิปยิ่งกว่ากุหลาบ

“แกชอบไม่ใช่เหรอ” ตระการมองช่อดอกทิวลิปในมือของเพื่อนสาว

“อืม”

“ใครส่งมา” เป็นเสียงของมนทนา นักจิตวิทยาผมสั้น ผู้มีชื่อเล่นว่าทรี ซึ่งเป็นเพื่อนจากโรงเรียนมัธยมของใบบุญญา ใครจะคิดว่าสุดท้ายทั้งสองคนจะได้กลับมาทำงานร่วมกัน