อยากเป็นแฟนหมอ บทที่ 7

“ทำไมมึงไปจับของใครมา เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือเปล่ามึง ถึงได้เหี่ยวทันที”

ตระการถามอย่างสงสัย ผู้ชายที่ใกล้ตัวใบบุญญาที่สุดเวลานี้มีแต่เขากับญาติของหญิงสาวเท่านั้น ไม่น่าจะไปเจอใครให้จับได้

“คนไข้”

“อีใบ! มึงจะกินคนไข้เหรอ ผิดจรรยาบรรณนะ ไหน ๆ เอามาให้เพื่อนต่อดูหน่อย หล่อไหม” คนบอกว่าผิดจรรยาบรรณกลับอยากดูรูปเสียอย่างนั้น

“โนค่ะเพื่อน แพทย์ที่ดีไม่เปิดเผยความลับของคนไข้ ผิดจรรยาบรรณนะเรา อีกอย่างเพื่อนใบไม่ได้จะกินเขาค่ะ แค่สำรวจอาการเข้าใจไหมคะ สำรวจอาการ” คำพูดของใบบุญญาทำคนฟังเบ้ปากอย่างหมั่นไส้

“น่าจะเป็น SAD[1] เขาเคยมีเซ็กซ์ไหม”

“น่าจะเป็น SAD เขาเคยมีเซ็กซ์ไหม”

ตระการเวลาเป็นการเป็นงานจะเป็นอีกคนทันที เขามีองค์ความรู้มากกว่าเธอ ต้องเรียกว่าที่เธอเรียนเฉพาะทางจบมาได้ อีกฝ่ายมีบุญคุณกับใบบุญญามากทีเดียว

“เออ เราลืมไปเลย Sexual Aversion Disorder หรือโรครังเกียจการมีเพศสัมพันธ์ ส่วนมากที่เราเคยเจอจะเป็นผู้หญิงไงต่อ เราไม่เคยเจอเคสผู้ชายมาก่อน” ใบบุญญารำพึงกับเพื่อน

“ใบส่งเคสมาให้เราก็ได้ เดี๋ยวเราดูต่อ”

ตระการเป็นห่วงเพื่อนจึงขันอาสา แต่ใบบุญญากลับรีบสั่นหน้า ได้อย่างไรกันเล่า เรื่องนี้เป็นความลับ ลับสุดยอดถ้ามันหลุดออกไป เธอมีแต่ตายกับตาย

“ไม่ได้แก เรื่องนี้เกี่ยวกับความเป็นความตายของคลินิกเรา”

ความลับระดับสิบ จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าคุณอินน์ ไฮโซชื่อดังเมืองเหนือเป็นโรคไข่หดไม่ได้ รู้ไปถึงไหน คุณหมอใบบุญญาเตรียมตัวตายได้เลย

ไม่ได้...หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเสียใบบุญญาไม่มีทางให้ใครมาจับไข่คุณอินน์...เอ่อ เดี๋ยวนะหมอใบ

หมายถึงว่าไม่ให้ใครมารู้ความลับคุณอินน์เป็นอันขาด

“ตามใจ!” ตระการเองก็ไม่อยากใส่ใจ ถ้าเพื่อนบอกเป็นความลับก็ความลับ แต่ขอแซวเพื่อนสักนิดได้ไหม

“มึงก็เป็น Asexual[1] น่าจะรักษาพร้อมกันดู แบบว่าความสัมพันธ์แกะกล่องด้วยกันทั้งคู่อะไรงี้”

“บ้า!!! ไหนแกบอกไม่ให้ฉันยุ่งกับคนไข้ไง” คนไม่อยากยุ่งกับคนไข้และไม่อยากให้ใครจับไข่คนไข้ของเธอถึงกับแหวใส่เพื่อน