ตอนที่ 1 เธอไม่อยากได้ผู้ชายนอกใจ

“ขอร้องล่ะจัตวา ฉันขอร้องคุณล่ะ กลับบ้านกับฉันเถอะนะ” เอมิกา ชำนาญช่าง ขอร้องอย่างน่าเวทนาโดยไม่สนใจสายตาสมเพชจากคนรอบข้าง

เมื่อผู้เป็นสามี จัตวา ศิลาเกียรติ ได้ยินคำพูดของเธอดังนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนขึ้นด้วยท่าทางแข็งทื่อและไม่พอใจ เขาเดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจคำขอของเธอเลย เขาเดินลากเธอไปที่บูธอีกแห่งหนึ่ง จากนั้นก็หยิบบัตรเครดิตออกมาหนึ่งใบจากกระเป๋าเงินของตน โยนมันไปบนโต๊ะตรงหน้าหญิงสาว แล้วจึงพูดว่า “ผมไม่อยากกลับบ้านไปฉลองไอ้วันครบร่งครบรอบแต่งงานอะไรนั่นกับคุณหรอกนะ เอาบัตรนี่ไป อยากจะซื้ออะไรก็ไปซื้อ!” เขาไม่พูดอะไรเพิ่มเติมอีก และเดินออกไปจากบูธโดยไม่ใส่ใจอีกฝ่ายเลย

“จัตวา!” เธอรีบคว้าชายเสื้อข้างหนึ่งของจัตวาไว้ด้วยความตื่นกลัว “คุณจะเชื่อไหมคะว่าที่ฉันทำผิดคำสัญญาน่ะ มันไม่ใช่เพราะตัวฉันเองที่เป็นสาเหตุนะคะ”

พอได้ยินคำพูดของเธอ เขาก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเยาะ “คุณเชื่อคำพูดตัวเองไหมล่ะ แน่ใจเหรอว่าคุณผิดสัญญาเพราะผม”

มันเป็นเพราะคุณนั่นแหละ! ถ้าคุณจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้จริง ๆ คุณก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง น่าเสียดายที่คุณลืมอดีตไปหมดแล้ว ไม่ว่าฉันจะอธิบายกับคุณยังไง คุณก็มองเป็นเรื่องไร้สาระไปซะทั้งหมดอยู่ดี เอมิกาคิดกับตัวเอง ไหล่ของเธอลู่ลงด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

กริ๊ง! ในเวลานั้นเอง เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นเวลาเที่ยงคืน เข้าสู่วันครบรอบแต่งงานของพวกเขา และยังแปลว่าเวลาที่เธอให้กับตัวเองเอาไว้ในการปล่อยวางกับทุกสิ่งได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ถึงอย่างไร เธอก็ยังอยากลองอีกเป็นครั้งสุดท้าย

“จัตวา—” ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกต่อ เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ จากนั้นเธอก็มองไปที่มือถือ เห็นรูปชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันบนเตียงราวกับคู่รัก ผู้ชายในรูปคือสามีของเธอ จัตวา

อืม จัตวานอกใจฉัน ได้เลย ฉันก็ไม่อยากได้ผู้ชายที่นอกใจเหมือนกัน! เอมิกาคิดกับตัวเอง

เธอตัดสินใจได้ทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น “เราหย่ากันเถอะค่ะ” เธอก็ปล่อยชายเสื้ออีกฝ่ายไปอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่พูด

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ จัตวาก็หันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะพูดแบบนั้นออกมาจริง ๆ เพราะเมื่อครู่นี้ เธอเพิ่งจะขอร้องอ้อนวอนให้เขากลับไปกับเธออยู่เลย

แต่แล้วเขาก็คิดได้ว่าเธอเป็นคนฉลาดและเจ้าแผนการ ไม่มีทางที่เธอจะยอมยกตำแหน่งคุณนายศิลาเกียรติไปให้คนอื่นอย่างแน่นอน

“รหัสผ่านคือเลขศูนย์แปดตัว!” หลังจากบอกรหัสผ่านบัตรเครดิตแล้ว จัตวาก็เดินจากไป ทิ้งเธอไว้คนเดียว

หลังจากที่จัตวาเดินจากไป เอมิกามองบัตรเครดิตในมือแล้วก็ยิ้มอย่างขมขื่น ฉันหมดเวลาชีวิตไปสี่ปีเพื่อพยายามพิสูจน์ว่าฉันรักเขาในแบบที่เขาเป็น ไม่ได้รักเพราะเงินหรือตำแหน่งคุณนายศิลาเกียรติเลย ฉันยังให้เวลาเขาสิบห้าวันอีกด้วยเพื่อติดสินใจว่าเขาจะเลือกอะไร ครอบครัวหรือคนที่เขารัก แต่สุดท้ายแล้วฉันกลับต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง! ในเมื่อฉันทำทุกอย่างที่ฉันทำได้แล้วในเวลาที่ฉันรักเขา ถ้าถึงเวลาต้องตัดใจ ฉันก็จะไม่ลังเล!

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เธอรีบวิ่งออกจากบูธ ตรงไปขวางหน้าจัตวาที่หน้าลิฟต์และยื่นเอกสารหย่าให้อีกฝ่าย แล้วบอกเขาว่า “ฉันจริงจังเรื่องการหย่าค่ะ ฉันไม่ขอรับเงินจากตระกูลของคุณแม้แต่บาทเดียว ฉันขอไปแต่ตัว ไม่เอาสมบัติของคุณเลยสักชิ้น!” สิ้นเสียงของเธอแล้ว เธอได้ยินเสียงดังโครมและได้เห็นเอกสารนั้นถูกโยนลงถังขยะอย่างแรง

“หัดเจียมตัวซะก่อนที่จะมาทำตัวบ้า ๆ แบบนี้!” จัตวาพูดด้วยความรำคาญ

เอมิการู้ว่าเขาเป็นเหมือนคนตระกูลศิลาเกียรติคนอื่น ๆ ที่คิดเองเออเองว่าเธอไม่มีทางรอดได้ถ้าไม่พึ่งพาเขาเพราะเธอไม่มีการศึกษา ไม่มีภูมิหลัง และไม่มีงาน

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันเจียมตัวเองดีแล้วค่ะ” เธอหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาปัดฝุ่น ก่อนจะยื่นให้เขาอีกครั้ง “วันนี้เราเดินเรื่องหย่าไม่ทันแล้ว ฉันว่าหย่ากันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เก้าโมงเจอกันที่ที่ว่าการอำเภอเมืองนะคะ” พอพูดจบแล้ว เธอก็เดินผ่านเขาและเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

เมื่อเอมิกาลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมาในทันใดจนต้องเอนตัวพิงผนัง เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าปอด สิ่งที่เธอทำลงไปเมื่อครู่นี้เป็นเป็นการฝืนตัวเองอย่างมากเพราะเธอเคยชินกับการยอมจำนนกับเขามาโดยตลอด

ขณะที่เธอคิดแบบนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างต่อเนื่อง เธอคิดไปพลางปาดน้ำตาไปพลาง ถึงเธอพร้อมที่จะตัดสัมพันธ์กับเขาแล้ว แต่เธอยังทรมานกับความรู้สึกนั้นอยู่ เพราะเขาคือคนที่เธอรักมาเกือบตลอดสิบปี

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถอนหายใจลุกขึ้นยืน แล้วมองไปที่ภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกที่ทำท่าทางเยาะเย้ยตัวเองอยู่

นี่ต้องเป็นความล้มเหลวร้ายแรงที่สุดในชีวิตของฉันแน่นอน ใช้เวลาสี่ปีและสิบห้าวันเพื่อพิสูจน์ว่าเขาจะไม่ทางรักฉันได้เลย เธอคิดเช่นนั้น

วันถัดมา เอมิกาเดินทางไปที่ที่ว่าการอำเภอเมืองแต่เช้า เมื่อนาฬิกาบอกเวลาสิบเอ็ดโมงจัตวายังไม่มาถึงเสียที เธอโทรหาเขาหลายครั้งแต่เขาไม่รับสายเธอเลย เธอรู้ดีว่าเขายุ่งมาก เธอเลยตัดสินใจไปบริษัทของเขาเพื่อจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยภายในวันนี้