ตอนที่ 2 ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเอมิกา

ภายในเวลาสิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตสีแดงคันย่อมก็เข้ามาจอดตรงหน้าเอมิกา แล้วหญิงสาวคนหนึ่งก็ลงจากรถมาอย่างเร่งรีบ

ผู้หญิงคนนี้คือเขมิกา อนันต์ทรัพย์ เพื่อนสนิทของเอมิกา พอเธอได้เห็นเอมิกา เธอก็ถามว่า “นี่เธอหย่าแล้วจริง ๆ เหรอ เอมิกา”

“ใช่” เอมิกาพยักหน้า แล้วนั่งลงบนเบาะผู้โดยสาร

พอได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิทแล้ว เขมิกาก็พรวดพราดเข้าไปนั่งบนที่เบาะคนขับแล้วพูดออกมาอย่างเริงร่าสุด ๆ ว่า “เยี่ยมไปเลย! เธอเคยเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีตัวเอง แต่เธอเสียศักดิ์ศรีนั้นไปและต้องกลายเป็นทาสของตระกูลศิลาเกียรติเพราะผู้ชายคนนั้น แต่คนพวกนั้นไม่เคยสำนึกบุญคุณของเธอเลย แถมยังคิดว่าเธอฉวยโอกาสจากพวกเขาซะอีก ฉันเกลียดคนพวกนั้นมานานแล้วเพราะพวกมันรังแกเธอมาโดยตลอด!”

เมื่อเอมิกาได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เธอก็เม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไรออกมา

เขมิกาดูออกเธอกำลังรู้สึกแย่มากในตอนนี้ เขมิกาจึงกอดเอมิกาไว้แน่นแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ระบายออกมาให้หมดเถอะ”

พอพูดแบบนั้นออกไปแล้ว เอมิกาก็นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขมิกาเป็นเวลาครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะปาดน้ำตาออกไปจนหมดแล้วยิ้มออกมา และกล่าวว่า “วันนี้อากาศดีนะ ไปเที่ยวสวนสนุกแล้วฉลองกันเถอะ”

สามสิบนาทีต่อมา ที่สวนสนุกในอำเภอเมือง เอมิกานั่งกรี๊ดอยู่บนเครื่องเล่นที่เรียกว่า “หอคอยร่วงหล่น” ที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า จากนั้นเธอก็ย้ายไปเล่นเครื่องเล่นอื่นอีกหลายรายการ เช่น “เหยี่ยวเวหา” “รถลอยฟ้า” “ทิ้งดิ่ง” “รถแข่งแสนสนุก” และอื่น ๆ อีกมากมาย

ระหว่างที่เธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงบนเครื่องเล่นเหล่านั้น เธอก็ร้องไห้ออกมาได้โดยไม่ต้องกังวลอะไรเลยเช่นกัน เศษเสี้ยวความทรงจำระหว่างเธอและจัตวาโผล่ขึ้นมาในใจของเธอเป็นระยะ ๆ

การเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวพวกนั้นเป็นเครื่องเยียวยาที่ดีที่สุดของเธอ หลังจากที่เธอเล่นไปได้สักพักและปาดน้ำตาออกไปจนหมดแล้ว เธอก็เอาจัตวาออกไปจากใจเธอได้ หลังจากนั้น เธอไปที่ร้านเสื้อผ้าและแปลงโฉมด้วยชุดใหม่โดยมีเขมิกาอยู่เป็นเพื่อน แล้วเธอก็ไปที่ร้านทำผม ย้อมผมเป็นสีบลอนด์และดัดผมตรงยาวสลวยของเธอให้เป็นลอน

เมื่อเขมิกาได้เห็นลุคใหม่ของเอมิกา เธอก็ดีดนิ้วดังเป๊าะด้วยความพอใจแล้วพูดว่า “ต้องอย่างนี้สิ นี่แหละตัวจริงของเธอ”

เอมิกามองภาพตัวเองในกระจก เห็นภาพสาวงามที่ดูดีมีความมั่นใจ ไม่มีใครจดจำได้เลยว่าเธอคือคุณนายศิลาเกียรติที่น่าสมเพชและน่าสงสารที่เธอเคยเป็นคนนั้น

“ไม่เจอกันนานเลยนะ เอมิกา” เธอพึมพำกับตัวเอง

หลังจากที่เอมิกาแปลงโฉมตัวเองเสร็จแล้ว ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มสองสาวต่างหิวโซ พวกเธอมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“นั่งนิ่ง รอฉันตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปบอกเจ้าของร้านให้เตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้!” เขมิกาพูดพลางตบบ่าเอมิกา แล้วจึงเดินจากไป

ขณะที่เอมิกาเดินตรงไปที่บูธที่พวกเธอจองไว้ เธอก็พบเข้ากับชายหญิงคู่หนึ่ง พวกเขาทั้งสองคือจัตวาและหวานใจของเขา อลิสา ธรณิน

เมื่อก่อน หลายอาทิตย์ฉันถึงได้เห็นเขาสักครั้ง แต่พอเราหย่ากันแล้ว แค่แปบเดียวก็มาเจอกันเฉยเลย เอมิกาคิดแล้วถอนหายใจ ขณะที่เธอกำลังจะหลบคนทั้งสอง อลิสาเห็นเธอเข้าเสียก่อนและเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทักทายเธอแทน

เธอยิ้มแล้วพูดว่า “คุณดิลลอน มาหาจัตวาที่นี่เหรอคะ” ก่อนที่เอมิกาจะปฏิเสธ เธอก็พูดต่อว่า “ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยค่ะ จัตวาแค่ไปช่วยฉันเอาของบางอย่างที่ที่ว่าการอำเภอเมือง ฉันไม่คิดว่าพวกคุณจะหย่ากันเพราะเรื่องนี้”

มิน่าล่ะจัตวาถึงไปเร็วเมื่อวันก่อน ถ้าอลิสาไม่มาบอก ฉันคงนึกว่าจัตวายังมีเยื่อใยกับฉันอยู่หลังจากที่แต่งงานกันมาสี่ปี โชคดีที่ฉันตัดสินใจลืมเขาได้แล้ว ไม่อย่างนั้น ฉันคงใจสลายร้องไห้ตายไปแล้ว เอมิกาคิดพลางเยาะเย้ยสมเพชตัวเอง

“ฉันดีใจจังที่เขามีระยะไตร่ตรองให้ด้วย คุยกับเธอดี ๆ นะคะจัตวา” อลิสาพูดอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะผลักจัตวามาทางเอมิกาแล้วเดินจากไป

เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังแค่สองคน เอมิกาก็รีบอธิบายออกมาทันทีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด “ฉันไม่ได้มาหาคุณที่นี่ มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ”

แต่ว่าจัตวาไม่เชื่อเธอเลย เขาพูดว่า “หยุดเล่นตัวได้แล้ว ไม่มีประโยชน์หรอก!”