ตอนที่ 18 ความอับอายของจัตวา

เป็นมือของอลิสาเอง

ถึงแม้จัตวาจะเห็นอลิสาแต่อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้น “เธอมาทำอะไรที่นี่”

“ผม...”

“ฉันจะทำแผลให้” คืนนี้เขาอารมณ์ไม่ดี ก่อนที่อลิสาจะพูดจบเขาก็ดึงมือออกแล้วเดินเข้าไปข้างใน

“โชคดีที่คุณกลับมาสักที ถ้าคุณไม่กลับมา ผมคงต้องเป็นบ้าเพราะเขมิกาแน่”

ในที่ที่เงียบสงบ เอมิกาพูดอะไรไม่ออกขณะที่เธอมองดูชุดของเธอในวันนี้ ซึ่งเป็นชุดที่เขมิกาบังคับให้เธอใส่ เขมิกาเคยบอกว่าเธอสามารถใช้ภาพลักษณ์นี้ในการทำให้ผู้ชายอยากปกป้องเธอได้ และเป็นผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องเธอเพียงคนเดียวทั้งชีวิต

ศาสราวุธรู้ว่าลับหลังเขาเขมิกานิสัยเป็นยังไง จึงมีรอยยิ้มที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้ “แล้วเขมิกากับเบญญาอยู่ไหนแล้ว”

"ใกล้ถึงแล้ว"

เอมิกาพูดจบไม่นานเขมิกากับเบญญาก็ปรากฎตัวที่สุดทางเดิน สายตาของศาสราวุธทำให้เบญญาประหลาดใจ

“สวัสดีลุงศาสราวุธสิคะ” เอมิการีบบอก

เบญญาเดินไปจับมือศาสราวุธ "สวัสดีค่ะ พ่อ."

เอมิกาพูดไม่ออก ศาสราวุธเองก็ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ จะถูกเรียกว่า 'พ่อ' ดังนั้นเขาจึงตกใจทันที มีเพียงเขมิกาที่ปิดปากด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “ใช่ เรียกพ่อก็ได้”

เธอเป็นแม่ทูนหัวของเบญญา ดังนั้นศาสราวุธเลยกลายเป็นพ่อทูนหัวไปโดยปริยาย

"พ่อ พาหนูไปเล่นตรงนั้นหน่อย!" เพราะเขมิกาไม่ได้พูดอะไร เบญญาจึงเชื่อว่าที่เธอพูดเมื่อกี้ถูก แล้วชี้ไปที่แสงจ้าตรงหน้าเธอ

แล้วศาสราวุธก็หลงความน่ารักของเบญญญา ดังนั้นเขาจึงก้มลงไปอุ้มเธอ “โอเค ไปเล่นตรงนั้นกัน”

เอมิกาไม่พูดอะไร มองไปที่เบญญาที่ถูกเขมิกาพาออกไปได้สำเร็จ เธอรู้สึกปวดหัวที่ต้องไล่ตามเบญญา เมื่อเธอหันหน้าไปและเห็นจัตวาอยู่ข้าง ๆ ในตอนนี้ใบหน้าของจัตวามีความโกรธ ดวงตาของเขาแหลมคมเมื่อเขาจ้องเอมิกา "นี่คือวิธีที่เธอสอนลูกตัวเองงั้นเหรอ ให้เรียกผู้ชายทุกคนว่าพ่อ"

เขาจำได้ครั้งว่าล่าสุดเบญญาก็เรียกชาญว่าพ่อเหมือนกัน เขาไม่ได้ตั้งใจตามออกมาดูเธอมีความสุขกับผู้ชายคนอื่น เขากำลังจะจัดการกับแผลที่มือแล้วบังเอิญเห็นเข้าพอดี

"คุณเข้าใจผิดแล้ว" ด้วยน้ำเสียงที่โกรธของเขา เอมิกาก็อธิบายออกไปโดยไม่รู้ตัว “เบญญาก็แค่—”

“เธออยากจะลดค่าตัวเองยังไงก็แล้วแต่ แต่อย่าลากเอาลูกไปด้วย!”