ตอนที่ 5 ความแตกต่างระหว่างความรักและความไม่รัก

“เบญญา!”

พอเอมิกาตะโกนเรียกเด็กหญิงตัวน้อย เธอจึงได้สติแล้วรีบวิ่งไปหาเอมิกา “แม่คะ!”

เอมิกาทรุดตัวลงแล้วกอดเบญญาไว้แน่น

เขมิกาเดินเข้ามาหาเด็กหญิงด้วยเช่นกัน แล้วแนะนำตัวว่า “สวัสดีจ๊ะ น้าชื่อเขมิกา เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม”

เบญญาคือลูกสาวของเอมิกาและจัตวา แล้วยังเป็น ‘ยัยหนู’ ที่เขมิกาพูดถึงไว้ก่อนหน้านี้ด้วย

ในคืนวันแต่งงานของเธอ เอมิกากับจัตวาหลับนอนด้วยกันจนเธอตั้งท้อง

เพราะเธอแต่งงานกับจัตวาแล้ว จึงเป็นที่เข้าใจได้ว่าเธอต้องมีลูกให้เขา

ตลอดสี่ปีที่พวกเขาแต่งงานกัน จัตวาหลับนอนกับเธอในคืนวันแต่งงานแค่คืนเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้หลับนอนกับเธออีกเลยเพราะความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาเสื่อมถอยลงจนไม่เหลือความผูกพันอะไรเลย นั่นเป็นที่มาของนิสัยเก็บตัวไม่สุงสิงกับผู้คนของเบญญาเพราะเอมิกาเห็นว่าสภาพแวดล้อมในครอบครัวนั้นเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตของเบญญา เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการส่งเบญญามาเรียนที่โรงเรียนอนุบาลประจำ นั่นคือสาเหตุที่เบญญากลับบ้านมาเฉพาะช่วงวันหยุดเท่านั้น

เบญญามองเขมิกาอย่างอึดอัดไม่สบายใจ จนกระทั่งเอมิกาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เด็กหญิงตัวน้อยได้เห็น เด็กหญิงเบญญาจึงพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ”

“ยอดไปเลย เดี๋ยวน้าเลี้ยงข้าวหนูเอง” เขมิกาฉวยโอกาสนั้นดึงเบญญามากอดไว้กับตัวให้เพื่อนของเธอได้ขับรถ

เอมิกาก็ไม่รีรอเช่นกัน เธอเหยียบคันเร่งแล้วปลดปล่อยตัวเองดำดิ่งสู่ความสุขของการขับรถที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน

ในเวลาไม่นานหลังจากที่ทั้งสองจากไป รถคันหนึ่งจากคฤหาสน์ศิลาเกียรติก็มาจอดที่หน้าโรงเรียนอนุบาล

จัตวาที่มักงานยุ่งอยู่ตลอดเวลาก็นั่งอยู่ในรถด้วย เขาก้มหัวลงเพื่อเคลียร์งานเอกสารในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย

พ่อบ้านลงมาจากรถเพียงคนเดียว

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง พ่อบ้านเดินกลับมาและรายงานว่า “คุณครูบอกว่าคุณนายมารับเบญญาไปแล้วครับ”

จัตวาออกแรงกดปลายนิ้ว แววตาคมกริบสว่างวาบบนใบหน้าไร้ความรู้สึกนั้น

“ดูท่าทางคุณนายจะไม่ได้อยากหย่ากับคุณนะครับ การรับลูกกลับบ้านเป็นสัญญาณว่าเธออยากกลับมาคืนดีครับ” พ่อบ้านพูดด้วยความโล่งอกแล้วมองไปที่จัตวา เขากำลังรอให้จัตวาออกคำสั่งให้พาสองแม่ลูกกลับบ้าน

“กลับบ้าน!” จัตวาที่มีสีหน้าไร้อารมณ์ออกคำสั่งพลางขมวดคิ้วแน่น

เขาอยากให้เอมิกากลับบ้านด้วยตัวเองโดยไม่ต้องไปตามกลับบ้าน เขาอยากให้เธอรู้ตัวว่าเธอควรทำอะไรให้ตรงไปตรงมาแทนที่จะใช้ลูกไม้สกปรกพวกนี้กับเขา!

เวลาผ่านไปครบสามสิบวันในพริบตา

วันพรุ่งนี้คือวันที่เธอจะได้รับใบรับรองการหย่า รับรองว่าเธอได้หย่าขาดจากจัตวาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

เอมิกามีท่าทางนิ่งสงบ อาจเป็นเพราะเธอได้ยอมรับความจริงได้แล้วว่าตนได้หย่าไป

หลังจากกล่อมให้เบญญานอนหลับ เธอกับเขมิกาก็นั่งพูดคุยและดื่มไวน์ด้วยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น

ในช่วงเวลานี้ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอยู่กับเบญญา พยายามชดเชยเวลาที่ขาดหายไปตลอดช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาให้กับเบญญา

เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มบนหน้าของเบญญามากขึ้นและกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน เธอก็รู้สึกโล่งใจ การหย่าขาดจากจัตวาเป็นทางเลือกที่ดีแล้ว

“ทุกคนกำลังสงสัยว่าฉันกลับมาทำไม เหตุผลนั้นง่ายมาก ที่นี่คือบ้านฉัน เป็นที่ที่ฉันควรจะอยู่”

ทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานเมื่อเสียงของอันไพเราะดังขึ้นขัดจังหวะพวกเขา

เอมิกาอดไม่ได้ที่จะเร่งเสียงจากทีวีที่อยู่ตรงข้ามพวกเขาให้ดังขึ้น บนหน้าจอคือภาพของเอลลีสที่กำลังยิ้มโปรยเสน่ห์

นักข่าวหลายคนยืนอยู่ด้านหน้าเอลลีส แสงแฟลชกล้องกระพริบวาบไปมาเป็นระยะ ๆ

“พูดอีกอย่างคือคุณอลิสาพบเนื้อคู่ในเมืองนี้แล้วใช่ไหมคะ” นักข่าวจมูกไวกับคำพูดของอีกฝ่ายและสัมผัสถึงความหมายแฝงที่อยู่ในน้ำเสียงของเธอได้

อลิสายิ้มโดยไม่พูดอะไร แต่ที่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นได้เผยคำตอบทั้งหมดออกมาแล้ว

“ตอนนั้นมีข่าวฉาวไปทั่วเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ยัยนั่นคงไม่เหลืออะไรแล้ว แต่มันยังกลับมาทำลายครอบครัวเธออีก ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย อีแพศยา อีไร้ยางอายเอ้ย!” เขมิกาเห็นพฤติกรรมของอลิสาผ่านทีวีแล้วก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ให้ความเห็นด้วยความไม่พอใจ “อีผู้หญิงน่าขยะแขยง แต่จัตวาดันเลือกมันแทน ทำเหมือนยัยนั่นเป็นทองคำล้ำค่าเลย เขาต้องกล้าเล่นกับไฟจริง ๆ นะถึงได้กลับไปหาแฟนเก่าแบบนี้”

เธอกระแทกแก้วกับโต๊ะเสียงดังลั่น “ถ้าฉันเป็นเขานะ ฉันคงเลือกเธอแทนยัยนั่นแล้ว!”

เอมิกาฟังคำพูดของเขมิกาแล้วได้แต่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่แน่ว่านี่คือความแตกต่างระหว่างการรักและการไม่รักใครสักคน”