ตอนที่ 37 ซ่อน

ตอนที่ 37 ซ่อน โจวเสาจิ่นเห็นชัดเจนแล้ว

พวกเขาทั้งนายและบ่าวร่วมมือกันขุดหลุมกับดักให้ตนตกลงไป!

นางสะบัดแขนแล้วเดินจากไป

เฉิงสวี่รีบตามออกไป

เฝ่ยชุ่ยมองแล้ว ลอบเปล่งเสียงหนึ่งว่า “แย่แล้ว” จากนั้นรีบตามออกไปอย่างร้อนรน ใครจะรู้ว่าอวี้หรูกลับดึงแขนเสื้อของนางเอาไว้ ยิ้มกล่าวขึ้นว่า “พี่เฝ่ยชุ่ย คุณชายใหญ่เพียงอยากจะคุยกับคุณหนูรองตระกูลโจวสักสองสามประโยคเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“เจ้าสับสนหนักแล้ว!” เฝ่ยชุ่ยทนต่อไปไม่ได้อีก ตะคอกเสียงดังใส่อวี้หรู และเตือนต้าซูว่า “หากว่าคุณชายใหญ่มีความคิดอะไร ก็ควรจะไปคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินตรงๆ ไปตามรังควานคุณหนูรองเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร สุภาพบุรุษไม่เห็นแก่ตัว พวกเจ้าไม่ว่ากล่าวตักเตือนคุณชายใหญ่ให้ประพฤติตนอย่างซื่อตรง ตรงกันข้ามกลับรู้จักแต่เพียงประจบประแจงขอความโปรดปรานจากคุณชายใหญ่ หากว่ามีข่าวลือเสียหายอะไรออกไป พวกเจ้าบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างกายเหล่านี้จะทำอย่างไร ชื่อเสียงของคุณชายใหญ่อีกจะว่าอย่างไร ไม่ต้องพูดถึงนายท่านใหญ่ หากว่าฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินรู้เข้า เกรงว่าก็ไม่อาจให้อภัยได้ง่ายๆ!”

ปกติทุกคนต่างไม่ได้รับใช้อยู่ในเรือนเดียวกัน บ่าวรับใช้ในเรือนฮูหยินผู้เฒ่ามีหน้ามีตา ในอนาคตบ่าวรับใช้ในเรือนของผู้นำตระกูลก็จะมีหน้ามีตาเช่นเดียวกัน ฉะนั้นทุกคนต่างก็สุภาพต่อกันมาโดยตลอด การที่อวี้หรูถูกเฝ่ยชุ่ยตะคอกใส่หน้าในครั้งนี้ สีหน้าจึงแดงก่ำ กล่าวแย้งขึ้นว่า “พี่สาวที่แสนดี สำหรับเรื่องนี้ท่านก็ทำเป็นลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งเถิด! พวกข้าที่เป็นเพียงบ่าวนี้ นายว่าอย่างไรก็ต้องทำอย่างนั้นเจ้าค่ะ!”

ที่แท้คุณชายใหญ่ชื่นชอบคุณหนูรองตระกูลโจวจริงๆ!

ถึงแม้จะรู้สึกมานานแล้ว แต่เมื่อกล่าวออกมาเช่นนี้ ก็ยังทำให้เฝ่ยชุ่ยตะลึงตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกสักประโยค

อย่างไรก็ตาม ต้าซูเป็นบุรุษที่ได้เดินทางอยู่ข้างนอก จึงมีประสบการณ์มากกว่าหญิงสาวที่วันๆ เดินอยู่แต่ในห้องหอเช่นพวกนาง ฟังแล้วกล่าวขึ้นว่า “ข้าคิดว่าคำพูดของเฝ่ยชุ่ยกูเหนียงมีเหตุผล ข้าว่าพวกเราควรตามไปจะดีกว่า ข้าเห็นว่าถึงแม้คุณหนูรองตระกูลโจวดูอ่อนแอ แต่นิสัยกลับดื้อรั้น หากว่าคุณชายใหญ่พูดจาไม่เหมาะสมทำให้คุณหนูรองตระกูลโจวผู้นั้นเคืองโกรธขึ้นมา ย่อมไม่เป็นเรื่องดีแน่ สวนแห่งนี้ก็กว้างใหญ่ขนาดนี้ หากว่าเดินหลงไปคงไม่ดีแน่แล้ว! นอกจากนี้ ทางด้านเรือนซื่ออี๋ ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินอีกหลายท่านยังคงชมการแสดงงิ้วกันอยู่!”

อวี้หรูได้ยินแล้วในใจพลันวิตกกังวล จับเฝ่ยชุ่ยเอาไว้แล้วตามออกไปพร้อมกันกับต้าซู แต่รอบด้านมีเพียงพุ่มไม้เขียวขจี ไหนเลยจะยังมีเงาของเฉิงสวี่และโจวเสาจิ่น

ต้าซูมองไปรอบๆ กล่าวกับพวกนางว่า “พวกเจ้ารอสักครู่” มีเสียงไถลหนึ่งจากนั้นปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่สูงที่สุดต้นหนึ่ง

บนทางเดินหินที่ร่มรื่นไปด้วยพุ่มไม้เขียวขจีนั้น โจวเสาจิ่นกับเฉิงสวี่กำลังเดินตามกันไปบนทางเดินที่มุ่งไปทางเรือนซื่ออี๋

ต้าซูโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เร่งให้เฝ่ยชุ่ยกับอวี้หรูเดินไปทางทิศตะวันออก

โจวเสาจิ่นยังคงรู้สึกอับอายและขุ่นเคืองไม่จบ

“น้องสาวทำไมถึงต้องเลี่ยงข้าด้วย เรื่องเมื่อคราวก่อนข้าก็ขอโทษไปแล้วไม่ใช่หรือ” เฉิงสวี่พูดไม่หยุดอยู่ด้านหลังของนาง “หากว่าเจ้ายังคงเคืองโกรธอยู่ในใจ ขอเพียงน้องสาวเอ่ยออกมา ต่อให้ขึ้นภูเขาดาบหรือลงทะเลไฟ หากข้ามีข้ออ้างแม้เพียงครึ่งประโยค คราวหน้าที่พบข้าเจ้าก็เพียงเดินผ่านไปได้เลย” ยังเอ่ยถามเสียงเบาว่า “วันนั้นข้าตั้งใจไปหาน้องสาว ทำไมน้องสาวถึงรีบจากไปก่อนเร็วขนาดนั้นด้วย”

ดังนั้นเขาจึงเรียกตนออกมาช่วยเขาดึงตราประทับนั่นต่อหน้าธารกำนัล เพียงเพื่อจะบอกตนว่า ไม่ว่าตนจะหลีกเลี่ยงอย่างไรก็อย่าคิดว่าจะหลีกเลี่ยงเขาไปได้อย่างนั้นหรือ

โจวเสาจิ่นโกรธจนผ่านครู่ใหญ่แล้วก็ยังพูดอะไรไม่ออกสักประโยค

ทว่าเฉิงสวี่ยังคงกล่าวต่อว่า “ความจริงเรื่องตราประทับนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร เพียงอยากเรียกน้องสาวออกมาเดินเล่น ให้น้องสาวได้ผ่อนคลายเท่านั้น แจกัน ‘คนงามใต้จันทรา’ ใบนั้นสวยหรือไม่ มันเป็นหนึ่งในแจกันที่ท่านย่าของข้าโปรดปรานมากที่สุด โดยปกติจะเก็บเอาไว้ในคลังเก็บสมบัติ ข้าต้องใช้ความพยายามไปมากกว่าจะเอาออกมาได้ ที่บ้านของข้ายังมีแจกันอีกใบ เป็นเครื่องดินเผาจวินเหยา เนื่องจากมีสีแดงม่วง จึงได้ชื่อว่า ‘กุหลาบม่วง’ เจ้าว่าน่าสนใจหรือไม่ แจกันใบนั้นสวยงามกว่าใบนี้เสียอีก ท่านแม่ของข้าเคยขอท่านย่าเพื่อใช้เป็นสินสอดให้กับพี่สาวของข้า แต่ว่าในท้ายที่สุดท่านพ่อของข้าช่วยหาแจกันติ้งเหยามาให้พี่สาวได้คู่หนึ่ง ท่านแม่ของข้าถึงได้ยอมลงให้”

กระต่ายเมื่อเข้าตาจนแล้วก็สามารถกัดคนได้เช่นกัน

โจวเสาจิ่นทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ หมุนตัวกลับมากล่าวกับเฉิงสวี่ว่า “ทำไมเจ้าถึงได้เป็นเหมือนวิญญาณร้ายคอยตามรังควานข้าด้วย ที่บ้านของเจ้าจะมีแจกันอะไรเกี่ยวอะไรกับข้า ข้าไม่อยากเห็นแล้วก็ไม่อยากได้พวกมันด้วย เจ้าพูดเรื่องพวกนี้มามีสาระอะไรหรือไม่ ข้ากับเจ้าก็เลยวัยที่ชายหญิงจะนั่งด้วยกันได้ไปตั้งนานแล้ว เจ้าเองก็เป็นถึงนักปราชญ์ ทำไมถึงไม่เข้าใจหลักปฏิบัติเหล่านี้ ต่อไปเจ้าก็คุยกับข้าให้น้อยลง ข้าไม่อยากเห็นเจ้าอีก”

เฉิงสวี่เป็นใคร?

เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเฉิง เป็นผู้สืบทอดของตระกูลเฉิงในอนาคต ทั้งยังสามารถอ่านหนังสือได้ตั้งแต่ยังเล็ก และมีหน้าตาที่หล่อเหลา…ตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าคนที่พบเจอจะไม่ได้ประจบประแจงเอาใจเขา แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำให้เขาไม่พอใจตามอำเภอใจได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฉีกหน้ากันเช่นนี้

ราวกับว่ามีฝ่ามือหนึ่งตบลงบนใบหน้าของเขา

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก ในใจยิ่งเหมือนกับว่าถูกแทงด้วยมีดเล่มหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

แต่เมื่อดวงตาเหลือบไปเห็นโจวเสาตจิ่นที่เห็นชัดว่าในตามีน้ำตาคลออยู่ทว่าก็ยังแสร้งทำเป็นเข็มแข็งเช่นนั้นแล้ว เท้าที่ก้าวออกไปแล้วของเขาก็หยุดชะงักลง ราวกับมีน้ำหนักถึงหนึ่งพันจิน

“ข้า ข้าไม่ได้มีเจตนาเป็นอย่างอื่น” เขาพึมพึมกล่าว ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี เพียงเกลียดที่ตนเองชอบคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้ และสูญเสียศักดิ์ศรียามอยู่ต่อหน้านาง นางตบหน้าด้านซ้ายของตน ตนก็ยังจะหันหน้าด้านขวาให้นางตบอีก

ตนปฏิบัติกับเขาขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังอยู่ไม่ไปไหน โจวเสาจิ่นจึงเกิดโทสะในใจ กระทืบเท้าพลางกล่าว “เจ้ายังไม่รีบไปอีก! ข้าไม่อยากเห็นเจ้าอีกต่อไปแล้ว!”

คำพูดที่พูดออกไป ราวกับเป็นคำพูดที่นางไม่ทันได้พูดกับเฉิงสวี่ในชาติที่แล้ว ตอนนี้ถูกนางพูดออกไปโดยไม่ทันระวัง ทำให้อารมณ์หงุดหงิดสงบลงในทันใดราวกับตะกอนในแม่น้ำได้รับการชำระล้างจนสะอาดแล้วอย่างไรอย่างนั้น

เฉิงสวี่ฉุนกึก

ตั้งแต่เด็กจนโต ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ แม้แต่บิดา ตอนที่เขายังเป็นเด็กและไม่ยอมทำการบ้าน บิดาก็ยังพูดดีๆกับเขาด้วยเหตุและผล ไม่เคยตวาดใส่เขามาก่อน

การที่ความมั่นใจและความนับถือตัวเองถูกทำลายลงทำให้เขาโกรธจนตาแดงก่ำ อารมณ์ของเขาจึงอยู่เหนือเหตุผล กล่าวขึ้นอย่างเดือดดาลว่า “ทำไมเจ้าถึงเป็นคนเช่นนี้ ข้าดีต่อเจ้าตั้งเท่าไหร่ เจ้าไม่เพียงไม่ซาบซึ้ง ยังมาพูดจาไม่ดีใส่กัน เจ้ามันก็แค่คนที่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแต่กลับเกรงกลัวคนที่แข็งแรงกว่าเท่านั้น! ไม่แปลกใจที่เฉิงลู่ผู้นั้น เดี๋ยวก็พูดต่อหน้าเฉิงจวี่ว่ามารดาของเขาชื่นชอบเจ้ายิ่งนัก เพียงรอให้เขาสอบผ่านข้อสอบราชสำหนักแล้วก็จะสามารถไปสู่ขอกับตระกูลโจวได้ เขามอบว่าวที่ทำด้วยตัวเองให้เจ้าหลายตัว เจ้าชื่นชอบมันยิ่งนัก ทุกครั้งเมื่อถึงฤดูร้อนก็จะนำออกไปปล่อยเล่น เดี๋ยวก็พูดว่าบิดาของเจ้าตอนนี้เป็นขุนนางยศผิ่นขั้นสี่เจิ้งแล้ว ไม่รู้ว่าจะดูแคลนเขาหรือไม่ แต่เขากับเจ้านั้นเป็นคู่รักในวัยเด็กกัน ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เขาไม่สามารถทำให้เจ้าผิดหวังได้ ถึงแม้ว่าสถานะทางบ้านอาจจะไม่ค่อยเหมาะสม แต่เขาก็ต้องลองดูสักครั้งถึงจะรู้”

“เจ้าพูดถึงอะไร” คำพูดอย่างไม่ระวังของเฉิงสวี่ทำให้โจวเสาจิ่นราวกับถูกสายฟ้าฟาด เสียงดังอื้ออึงอยู่ในหู ผ่านไปครู่ใหญ่แล้วก็ยังไม่ได้สติกลับมา

ดวงตาของเฉิงสวี่มองใบหน้าของโจวเสาจิ่นจากที่เป็นสีแดงเรื่อน่ารักนั้น ในพริบตาเดียวแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดราวกับหิมะ และราวกับดอกไม้ดอกหนึ่งที่ถูกพายุฝนห่าใหญ่พัดให้ร่วงหล่น ตอนนี้เองถึงรู้สึกตัวว่าตนหลุดพูดความลับออกไป ตอนนั้นทั้งละอายใจและรู้สึกผิด กล่าวขึ้นว่า “ข้า ข้าพูดไร้สาระ เจ้า เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลย”

พูดไร้สาระ!

คนอื่นอาจจะพูดไร้สาระ!

แต่เฉิงสวี่ไม่ใช่!

โดยสถานะและตำแหน่งของเขาแล้ว ถึงแม้จะชื่นชอบตนก็ไม่คุ้มค่ากับการยกข้ออ้างเช่นนี้ไปใส่ร้ายเฉิงลู่

ที่แท้แล้วเฉิงลู่ก็มองนางเช่นนี้