ตอนที่491 คืนสู่เหย้า

โจวเสาจิ่นนอนพลิกตัวไปมาจนได้ยินเสียงตีกลองบอกเวลายามสามถึงได้ค่อยๆ หลับไป ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่ามีคนกําลังลูบไล้หน้าของตนอยู่ อบอุ่นและอ่อนโยน นี่มิใช่สาวใช้อย่างแน่นอน ไม่มีสาวใช้คนใดมีความกล้าหาญมากขนาดมาลูบตนเช่นนี้ นางตกใจดีดตัวลุกขึ้นมานั่งในทันใด “ซื่อ ซื่อหลาง!” นางกอดหมอนพร้อมกับมองเฉิงฉือ พูดอะไรไม่ออกกว่าครู่ใหญ่ เฉิงฉือหัวเราะร่า ดวงตาปรือยังไม่ตื่นดี ดวงหน้าแดงปลั่ง ริมฝีปากชมพู สีหน้าเหลอหลา น่ารักน่าชัง ประหนึ่งลูกแมวเหมียวยังไม่หย่านมที่ไม่รู้จะทําอย่างไรดีตัวหนึ่ง เขาหัวเราะออกมาอีกครั้งอย่างอดไม่อยู่ นั่งลงข้างเตียงกอดโจวเสาจิ่นเอาไว้ อ้อมกอดอันอบอุ่น กลิ่นกายที่คุ้นเคย โจวเสาจิ่นถึงได้สติคืนกลับมา เฉิงฉือกลับมาแล้ว! “ซื่อหลาง!” ความคิดถึงไหลบ่าออกมาดุจกระแสนํ้า นางกอดเอวของเฉิงฉือเอาไว้แน่น พิงศีรษะอยู่ในอ้อมกอดของเขา

4564

“ช่วงนี้สบายดีหรือไม่” เฉิงฉือถามนาง ก้มหน้าลงกลับเห็นลําคอนวลเนียนดุจหยกนั่นเข้า ภาพเหตุการณ์ชวนวาบหวิวที่ยุ่งจนลืมไปแล้วเหล่านั้นพลันปรากฏขึ้นมาในหัวสมองของเขาอีก ครั้ง เขาประทับจูบลงบนลําคอของนางอย่างห้ามใจไม่อยู่ ริมฝีปากอบอุ่นนั่น เมื่อประทับลงบนลําคอของนางแล้วกลับร้อนจัดประหนึ่งไฟ ไม่รู้ว่าจุด ความร้อนลงบนกล้ามเนื้อส่วนไหนของนาง ความร้อนนั่นถึงได้แผดเผาตั้งแต่ลําคอไปจนถึงขั้ว หัวใจ ทําให้นางตัวสั่นสะท้าน โจวเสาจิ่นตกใจไม่กล้าขยับเขยื้อน เหตุใดนางถึงเป็นเช่นนี้อีกแล้ว แค่เฉิงฉือจูบนาง นางก็เอาแต่ตัวสั่นแล้ว! แต่ก็มิใช่ความหวาดกลัว แต่เป็น…เป็นตรงนั้นที่ร้อนผะผ่าว ทําให้ร่างกว่าครึ่งร่างของนางอ่อนปวกเปียก ไม่มี เรี่ยวแรงเลยแม้แต่นิดเดียว เฉิงฉือเห็นลําคอดุจหยกนั่นค่อยๆ ถูกย้อมจนกลายเป็นสีชมพู อดไม่ได้หัวเราะเบาๆ ออกมาอีกครั้ง เสาจิ่นช่างขี้อายยิ่งนัก เวลานี้เกรงว่าดวงหน้าของนางคงคล้ายกับปทุมแดงไปแล้ว เขาหอมแก้มนาง

4565

ถึงได้สังเกตเห็นว่านางนั่งตัวตรงไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ราวกับขยับเขยื้อนตัวไม่ได้แล้ว ตอนที่เขารักนางครั้งแรกนางก็เป็นเช่นนี้ ตอนนั้นเขากลัวว่าตนทําให้นางบาดเจ็บ แต่นางกัดฟันเอาไว้ ไม่ขยับเขยื้อน เจ็บทนไม่ไหวแล้วถึงได้ครางเบาๆ ออกมาเสียงหนึ่ง หากมิใช่เพราะเขาหูดี อีกทั้งคอยจับตาดูความรู้สึกของนางอยู่ตลอดก็คงจะไม่ได้ยินแล้ว เขาจึงปฏิบัติต่อนางอย่างระมัดระวังมากยิ่งขึ้น หยอกเย้าและเล้าโลมนางเนิ่นนาน ถึงได้ค่อยๆ ไปสํารวจทิวทัศน์อันงดงามของทุ่งดอกไม้ นั่นช้าๆ ต่อให้เป็นเช่นนี้ นางก็ยังคงตัวแข็งค้างเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยด้วย ทุกครั้งล้วนต้องมองหน้าเขาเอาไว้ คล้ายกับต้องการแน่ใจว่าคนที่เข้าไปในตัวนางผู้นั้น คือเขาถึงจะทนได้ เขาควรจะหยุดหรือไม่ รอให้นางโตขึ้นอีกนิดแล้วค่อยว่ากันอีกที? เฉิงฉือพลันรู้สึกลังเลขึ้นมา แต่ความโหยหาปรารถนาชิดใกล้ซึ่งกันและกันนั้นทําให้ต่อให้เขาอยากหยุดก็ทําไม่ได้ มองนางแล้วเขาก็อยากกอดนางเอาไว้ในอ้อมอก อยากซ่อนเอาไว้ในกระเป๋ า ไปที่ไหนก็พกพาเอาไปด้วยทุกที่ได้ก็คงจะดี

4566

“เสาจิ่น!” เขาถอนใจอย่างไร้ทางเลือกเล็กน้อย ทว่ามือกลับสอดเข้าไปในเสื้อคลุมของนางอย่างไม่เชื่อฟัง ลูบไล้ขึ้นลงอยู่บนเรือนร่างแบบบางดุจกิ่งหลิวและผิวเนียนละเอียดนุ่มละมุนดั่งเส้นไหมนั่นโจวเสาจิ่นรู้ว่าประเดี๋ยวเขาจะต้องเคลื่อนตํ่าลงไปจากเอวของนาง ทําให้นางขัดเขินจนอยากจะเป็นลมไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดนางอยากหลับตาลง ทว่าลําแสงตรงหางตากลับลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามาทําให้เห็นแสงสว่างส่องเข้ามาระยิบระยับ“ไม่เอาเจ้าค่ะ!” นางจับมือของเฉิงฉือเอาไว้นํ้าเสียงร้อนรนนั่นคล้ายลูกแมวกําลังส่งเสียงร้องอยู่ก็ไม่ปาน มีความยั่วเย้าความรู้สึกคนให้พรั่งพรูออกมาเดิมทีเฉิงฉือมิได้มีเจตนาจะทําอะไร ทว่านํ้าเสียงนี้ราวกับเชื้อเพลิงที่ตกลงไปในกองกระดูก ฉับพลันนั้นก็จุดไฟของเขาติด ไม่เพียงทําให้เขาแสนเสียดายที่จะดึงออกมา ยังทําให้เลือดลมของเขาแผดเผาปะทุขึ้น เสียงปะทุนั้นทําให้เขารู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองติดขัดขึ้นมา“รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า” เขากล่าวขณะขบกัดติ่งหูของนางไปด้วยเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้าใจเติงถูจื่อ2741เหล่านั้น และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ชื่นชมหลิ่วเซี่ยฮุ่ย2752ต้องดึงตัวเองออกมาจากหลุมกับดักอันอบอุ่นอ่อนโยนนี้ เป็นอะไรที่ไม่ง่ายเลยจริงๆ!1 เติงถูจื่อ เป็นตัวแทนของคนที่มักมากในกาม2 หลิ่วเซี่ยฮุ่ย บุรุษที่มีเจตจํานงอันแรงกล้า ในทางหนึ่งก็เป็นการเสียดสีถึงบุรุษที่ไร้ความต้องการทางเพศ

4567

เขาลูบไล้มืออันนุ่มละมุนนวลเนียนของนางอย่างลังเลใจเล็กน้อยทันใดนั้นโจวเสาจิ่นนึกถึงสีหน้ารักใคร่ตอนที่เขาดูดดึงความกลมกลึงของนาง ขณะที่เปลวเพลิงลุกโชนนั้น นางพลันนึกขึ้นได้ว่า เฉิงฉืออาจจะ…ชมชอบเรือนร่างของนาง…ความคิดนี้ทําให้หัวใจของนางเต้นตึกๆ ขึ้นมาหากว่าเป็นจริง เป็นเช่นนั้นจริงๆ…นางจะผลักไสเขาได้อย่างไร…ความปรารถนาเดิมของนางคืออยากให้เขามีความสุข…ไม่ว่าจะเป็นความสุขประเภทไหน ขอเพียงเขามีความสุข นางก็รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว…โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าดวงหน้าของตัวเองร้อนผ่าวนอกจากนี้ลมหายใจของเฉิงฉือที่ได้ยินนั้นฟังดูสับสนวุ่นวายเล็กน้อยตอนที่พวกเขาแนบชิดกัน ลมหายใจของเขาก็สับสนวุ่นวายเช่นนี้เหมือนกันแต่การที่ยังไม่ได้ทําอะไรกันเขาก็เป็นเช่นนี้แล้ว นี่นับว่าเป็นครั้งแรกเวลานี้โจวเสาจิ่นไม่ได้รู้สึกร้อนแค่ที่หน้าแล้ว แม้แต่ร่างกายก็รู้สึกร้อนรุ่มประหนึ่งกําลังถูกแผดเผาอยู่บนเตาไฟก็ไม่ปานเฉิงฉือเห็นนางขัดเขินจนดวงหน้าแดงกํ่าไปหมด หัวใจอ่อนยวบจนคล้ายจะหลั่งนํ้าออกมาได้ เหมือนกับได้ย้อนกลับไปตอนเป็นเด็ก ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ถูกต้อง แต่ก็ยังคงอยากไปทําอยากไปท้าทายดูสักครั้ง ดูว่าจะทําไม่ได้จริงๆ หรือไม่…มือของเขาเคลื่อนตํ่าลง กอบกุมความกลมกลึงนั่นพลางบีบเคล้นให้เป็นอย่างที่ตนชื่นชอบ ขบกัดใบหูของนางกล่าวต่อไปว่า “รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า”โจวเสาจิ่นตัวอ่อนปวกเปียกไปครึ่งร่างแล้ว ใจเต้นตึกๆ ราวรัวตีกลอง

4568

“ไม่เอาเจ้าค่ะ!” นางได้ยินเสียงแหบแห้งคล้ายขาดนํ้าของตนกล่าวขึ้น “ข้า ข้ารู้สึกขาอ่อนปวกเปียกจนเดินไม่ไหว…”แค่นี้ก็ขาอ่อนปวกเปียกแล้วหรือเฉิงฉือรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมาอีกครั้งอย่างอธิบายไม่ได้เขารู้ว่าเป็นเพราะเขาถึงแม้นางจะมีความทรงจําของชาติก่อน แต่ความทรงจํานั่นมีอะไรดีกัน เกรงว่านอกจากความอัปยศอับอายแล้วยังจะมีอะไรได้อีก