ตอนที่ 133
บทที่ 133 ความขัดแย้งในตระกูล
October 31, 2026
บทที่ 133 ความขัดแย้งในตระกูล
“เจ้ามองอะไร ข้าคือคนที่ฆ่าหลินสยงสวี่เอง ในเมื่อข้าทำสิ่งที่ถูกต้อง ไยต้องเกรงกลัวด้วยเล่า!”
หลินหวั่นชิงควบคุมเรือวิญญาณพลางเร่งความเร็ว “ไปที่เกาะก่อน”
ซู่!!
ขณะมองเรือวิญญาณลากลำแสงสีฟ้าจากไปอย่างรวดเร็ว เฉินหู่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่
หลินหวั่นชิงยอมรับด้วยตัวเองว่าเป็นคนสังหารหลินสยงสวี่ หลินเวยจะต้องมาแก้แค้นอย่างแน่นอน
“เฮ้อ คราวนี้ตระกูลหลินจะต้องวุ่นวายเป็นแน่!!”
เฉินหู่ขมวดคิ้ว
“ท่านหัวหน้า ข้าคิดว่าพวกเราไม่ควรเข้าไปยุ่งกับปัญหานี้!” ชายหนุ่มผู้อยู่ข้างกายเอ่ยคำ
“ใช่แล้ว คราวนี้หลินสยงสวี่ถูกฆ่า หลินเวยจะต้องล้างแค้นหลินหวั่นชิงอย่างแน่นอน ข้าว่าพวกเราควรหลีกเลี่ยงไว้ก่อนดีกว่า”
เฉินหู่คิดแบบเดียวกัน
ทว่าเขานึกถึงคำพูดของรองผู้นำกลุ่มอวี๋ซื่อหลิน
นั่นคือต้องยืนอยู่ฝั่งสวี่หยาง การทำนายแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายมีวาสนามหาศาล
เขาไม่รู้ว่าวาสนาที่ว่าคืออะไร ถึงอย่างไรอวี๋ซื่อหลินก็สามารถดูความลับสวรรค์ได้ในระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น
ล่าสุดอีกฝ่ายได้ออกเดินทางไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไปหาสหายเก่าคนหนึ่งเพื่อซ่อมแซมกล่องสมบัติหยินหยาง
เขาสามารถมาถึงจุดที่อยู่ทุกวันนี้ได้ก็เพราะอวี๋ซื่อหลิน!
เป็นเพราะคำแนะนำของอวี๋ซื่อหลินที่ทำให้เขาหลีกหนีหายนะได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้า “เอาละ เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว พวกเราต้องให้การช่วยเหลือน้องสวี่หยาง มันคือสิ่งที่พี่น้องควรทำ ต่อให้ต้องสละชีวิตก็ยอม!!”
กลุ่มพี่น้องตกตะลึง
มันเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ลูกพี่กลายเป็นพี่น้องของสวี่หยาง?
แม้ในใจจะบ่นน้ำไหลไฟดับ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก ก่อนจะเดินตามเฉินหู่ไล่ตามเรือวิญญาณซึ่งอยู่ไกลออกไป
…
ทันทีที่เรือวิญญาณเข้ามาในเกาะ หลินเวยผู้ทราบข่าวก็ปรี่เข้ามาอย่างเดือดดาลทันที
“หลินหวั่นชิง!!”
“โอ้ นี่ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ใช่หรือ”
หลินหวั่นชิงเก็บเรือวิญญาณขณะลอยอยู่กลางอากาศ นางไม่กลัวเกรงแรงกดดันของหลินเวยผู้อยู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลางเลยสักนิด
“ผู้อาวุโสใหญ่ดีต่อข้าเหลือเกิน ทันทีที่ข้ากลับมาก็มาต้อนรับด้วยตัวเองเชียว จุ๊จุ๊จุ๊ ช่างน่าซาบซึ้งใจนัก”
หลินเวยโบกมือพลางต่อว่า “เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว เจ้าไปเกาะไร้นามมาใช่หรือไม่?”
“ใช่!!”
“เจ้าฆ่าลูกชายข้า” หลินเวยกล่าวหาทันที เขาหวังจะใช้เสียงดังเข้าข่มไม่ให้หลินหวั่นชิงปฏิเสธ
ขณะเอ่ยคำ แรงกดดันขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลางก็กวาดเข้ามา มันเต็มไปด้วยแรงบีบคั้นมหาศาล
ฝูงชนรอบข้างหยุดยืนมองด้วยความสงสัย
ส่วนคนที่รู้เรื่องวงในต่างมองหลินหวั่นชิงด้วยความเวทนา
พวกเขาคล้ายกับมองเห็นโชคร้ายของหลินหวั่นชิงอยู่รำไร เพราะไม่ว่าจะพูดแบบไหน การตายของหลินสยงสวี่ย่อมข้องเกี่ยวกับนางอย่างแน่นอน หลินเวยต้องมีหลักฐานบางอย่างถึงได้มาหาหลินหวั่นชิง
“พูดไม่ออกเลยละสิ แสดงว่าเรื่องนี้เป็นความจริงใช่หรือไม่? ในเมื่อกล้าทำก็ต้องกลับรับ!” หลินเวยตะโกน
หลินหวั่นชิงยักไหล่ “เปล่าซะหน่อย ข้าเพียงรอให้คนมารวมตัวกันเยอะ ๆ ก่อนแล้วค่อยประกาศทีเดียวต่างหาก”
“ประกาศอะไร?”
หลินเวยหรี่ตา เขาพลันตระหนักได้ว่าหลินหวั่นชิงสงบเกินไป ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ
หลังจากเห็นผู้คนมากันอย่างพร้อมเพรียง หลินหวั่นชิงก็กล่าวเสียงดังฟังชัด “เป็นความจริงที่ข้าฆ่าหลินสยงสวี่ เขากับข้าพยายามชิงเกาะไร้นาม แต่ทักษะของเขาด้อยกว่าก็เลยถูกข้าฆ่าในท้ายที่สุด!”
“ว้าว…”
ฝูงชนตกอยู่ในความโกลาหลทันที
หลินหวั่นชิงอาจหาญพอที่จะยอมรับเรื่องนี้
“นะ… นี่… นี่มันอะไร!”
หลายคนส่ายหน้าแล้วพึมพำว่าการสังหารสายเลือดเดียวกันถือเป็นข้อห้ามใหญ่ในตระกูล แต่หลินหวั่นชิงกลับยืดอกยอมรับ
เฉินหู่ผู้อยู่ด้านหลังก็รู้สึกกลุ้มใจ การยอมรับอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้มันจะดีจริงหรือ?
“ดี ดี หลินหวั่นชิง เจ้าฆ่าลูกชายของข้า ก็คงพร้อมชดใช้ด้วยชีวิตแล้วสินะ”
หลินเวยหัวเราะด้วยความเดือดดาล เตรียมจะสังหารหลินหวั่นชิง
“ผู้อาวุโสใหญ่ ช้าก่อน”
เฉินหู่กัดฟันก่อนจะฝืนก้าวออกมาขวางหน้าหลินหวั่นชิง
“หืม? เฉินหู่ เจ้าจะต่อต้านข้าหรือ?”
หลินเวยเหลือบมองเฉินหู่อย่างเดือดดาล
เฉินหู่เอ่ยอย่างจนใจ “ข้าไม่กล้า ๆ แต่ตระกูลหลินก็มีกฎตระกูลเช่นกัน ก่อนจะฆ่าสมาชิกตระกูลก็ต้องได้รับการสอบสวนโดยผู้รักษาการณ์ ไม่อาจฆ่าตามอำเภอใจได้ ผู้อาวุโสใหญ่คือผู้อาวุโสของตระกูลหลิน ดังนั้นท่านจะมาฝ่าฝืนกฎเสียเองไม่ได้”
“หลินหวั่นชิงยอมรับด้วยตัวเองแล้ว ยังต้องใช้กฎอะไรอีก?”
“ท่านจะพูดแบบนั้นไม่ได้…”
เฉินหู่เอ่ยอย่างจนใจ
สุดท้าย เขาตัดสินใจฟังอวี๋ซื่อหลิน ช่วยฝั่งสวี่หยาง
“หลีกไป!”
หลินเวยเดือดดาล “เจ้าเพิ่งสร้างรากฐานแต่กลับกล้ามาขวางข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร”
เมื่อหลินเวยกำลังจะลงมือ หลินซวี่จือที่ได้รับการแจ้งข่าวจากหลินหวั่นชิงในช่วงเช้าก็เดินเข้ามา
“ผู้อาวุโสสาม!”
เมื่อเห็นผู้มาเยือน ในที่สุดเฉินหู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะโน้มตัวไปทางหลินซวี่จือ
“อืม”
หลินซวี่จือพยักหน้าขณะเหลือบมองเฉินหู่ด้วยความชื่นชม
เขาไม่คาดคิดว่าเฉินหู่ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดาจะเลือกอยู่ฝั่งหลินหวั่นชิงเต็มตัว
“หลินซวี่จือ เจ้ามาได้ถูกจังหวะพอดี หลินหวั่นชิงยอมรับเองว่านางฆ่าลูกชายข้า ตามกฎตระกูลแล้ว นางจะต้องถูกตัดหัว”
หลินเวยมองหลินซวี่จือด้วยสายตาเย็นชา
“ตามกฎตระกูลแล้วต้องตัดหัวก็จริง แต่ก็มีกฎอีกข้อระบุไว้ว่าหากถูกสมาชิกตระกูลโจมตีหมายเอาชีวิต ย่อมถือว่าเป็นการป้องกันตัวที่สมเหตุสมผล!”
หลินซวี่จือเอ่ยเสียงแผ่ว